লঙ্গুৱা

লঙ্গুৱা বা লংৱা (Longwa) হৈছে, ভাৰত আৰু ম্যানমাৰ (বাৰ্মা) ত অৱস্থিত এখন কন্যাক নগা গাঁও যি ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ মন জিলা আৰু ম্যানমাৰৰ ছাগাইং অঞ্চলৰ নগা স্ব-প্ৰশাসিত অঞ্চলৰ দুয়োফালে বিস্তৃত হৈ আছে। ^১

ভাৰত আৰু ম্যানমাৰৰ সীমান্তৰ মাজভাগত অৱস্থিত লঙ্গুৱা আংঘ (ৰজা)ৰ ঘৰৰ আধা অংশ ভাৰতীয় ভূখণ্ডৰ ভিতৰত পৰে, আনহাতে আন আধা অংশ ম্যানমাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে। অৱশ্যে গোটেই গাঁওখন আংঘৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছে। তেওঁৰ ৬০ গৰাকী পত্নী আছে আৰু তেওঁ ম্যানমাৰ আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশলৈকে বিস্তৃত কন্যাকসকলৰ ৬০খন গাঁৱত শাসন কৰে। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য অপৰিসীম কাৰণ মুঠ চাৰিখন নদী গাঁওখনৰ মাজেৰে বৈ গৈছে, দুখন ভাৰতত আৰু দুখন ম্যানমাৰত।^২

পৰিবহণ

গাওঁখনক ম্যানমাৰৰ ছাগাইং ডিভিজনৰ লোজি গাঁৱৰ সৈতে সংযোগ কৰা এটা পথ আছে, যিয়ে ম্যানমাৰৰ বৃহৎ টাটমাডাও সামৰিক চহৰ লাহে আৰু য়েংজংলৈও প্ৰৱেশৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে।^৩

দ্বৈত নাগৰিকত্ব

এই গাঁওখন দ্বৈত নাগৰিকত্বৰ অনন্য পৰম্পৰাৰ বাবে জনাজাত, এখন গাঁও দুখন ভিন্ন দেশৰ মাজত বিভক্ত হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ বাসিন্দা সকলে দ্বৈত নাগৰিকত্ব লাভ কৰিছে। ভাৰত আৰু ম্যানমাৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমাৰেখাৰে গাঁওখন আধালৈ বিভক্ত, প্ৰতিখন দেশতে গাঁওখনৰ এটা অংশ পৰিছে।^৪

স্থানীয় পৰম্পৰা অনুসৰি অঞ্চলটোত শান্তি আৰু নিৰাপত্তা সুনিশ্চিত কৰাৰ উপায় হিচাপে লঙ্গুৱা গাঁৱৰ এই দ্বৈত নাগৰিকত্ব বহু শতিকা পূৰ্বে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। এই ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে গাঁওবাসীয়ে যিকোনো এখন দেশৰ হস্তক্ষেপৰ পৰা মুক্ত আৰু শান্তিৰে জীয়াই থাকিব পাৰে আৰু নিজৰ সুকীয়া সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰা বজাই ৰাখিব পাৰে। ^৪

এই দ্বৈত নাগৰিকত্ব ব্যৱস্থা ভাৰত আৰু ম্যানমাৰ দুয়োখন দেশে বজাই ৰাখি স্বীকৃতি দিছে, যাৰ ফলত গাঁওবাসীয়ে দুয়োখন দেশৰ মাজত মুক্তভাৱে অহা-যোৱা কৰিব পাৰে, ব্যৱসায় কৰিব পাৰে আৰু সীমান্তৰ দুয়োপাৰে সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে।

লঙ্গুৱা গাঁৱৰ দ্বৈত নাগৰিকত্বক দুটা জাতিৰ মাজত সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক সহযোগিতাৰ এক বিৰল আৰু অস্বাভাৱিক উদাহৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আৰু ই স্থানীয় জনসাধাৰণৰ স্থিতিস্থাপকতা আৰু অভিযোজন ক্ষমতাৰ প্ৰমাণ। সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যৰ মূল্য আৰু বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাক সন্মান জনোৱাৰ ক্ষেত্ৰটো এই ব্যৱস্থা সহায়ক হৈছে।^৪

লগতে চাওক

• ভাৰত-ম্যানমাৰ সীমান্ত