যোছেফিনা এগুইলাৰ

যোছেফিনা এগুইলাৰ (ইংৰাজী ভাষা: Josefina Aguilar; জন্ম ১৯৪৫) মেক্সিকোৰ ওৱাহাকাৰ ওকোটলান ডি মৰেলোছৰ এগৰাকী লোককলা শিল্পী।^১ এগুইলাৰ পৰিয়ালৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ তেওঁৰ সৰু মাটিৰ পুতলাবোৰৰ বাবে সৰ্বাধিক পৰিচিত, যিবোৰক মেক্সিকান ভাষাত মুনেকাছ (muñecas) বুলি কোৱা হয়। এই শিল্পকলা তেওঁ মাকৰপৰা শিকিছিল।^২৩ এগুইলাৰে ৰঙা মাটি ব্যৱহাৰ কৰি গাঁৱৰ দৈনন্দিন কাম-কাজ, ধৰ্মীয় আৰু লোককথাৰ দৃশ্য, বিখ্যাত ব্যক্তি,^৪ আৰু বিশেষ 'ডে অৱ দ্য ডেড' (Day of the Dead) মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰে।^৫

নেলছন ৰকফেলাৰ তেওঁৰ শিল্পকৰ্মৰ অন্যতম সংগ্ৰহক আছিল, যিয়ে ১৯৭৫ চনত ওৱাহাকা ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁৰ কাম আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।^৬ তেওঁৰ শেহতীয়া কাম চাবলৈ বহুতো পৰ্যটকে বাৰে বাৰে ওৱাহাকা ভ্ৰমণ কৰে। এগুইলাৰৰ মতে তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা প্ৰতিটো পুতলাই অনন্য। তেওঁ ২০১৪ চনত অন্ধ হৈ পৰে আৰু এতিয়া স্পৰ্শৰ সহায়ত নিজৰ শিল্পকৰ্ম সৃষ্টি কৰে।^৭ তেওঁৰ এগৰাকী প্ৰধান সংগ্ৰহকৰ মতে তেওঁ কৈছিল, "ই চকু নহয়, ই হাত আৰু মগজুহে।" ^৮

জীৱনী

যোছেফিনা এগুইলাৰ তেওঁৰ মাতৃ ইছাউৰা আলকাণ্টাৰা ডিয়াজ আৰু আইতাকৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।^৯ মাত্ৰ ছয় বছৰ বয়সৰপৰাই তেওঁ তেওঁলোকৰপৰা এই শিল্প শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।^১০ ১৯৬৮ চনত ৪৩ বছৰ বয়সত এগুইলাৰৰ মাতৃৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু হয় ১৯৭৬ চনত। কন্যাক এই শিক্ষা দিওঁতে এগুইলাৰৰ মাতৃয়ে আশা কৰিছিল যে এই দক্ষতা আৰু বিজ্ঞতাই তেওঁলোকক ভৱিষ্যতে সহায় কৰিব।^৩ ২০ বছৰৰ অধিক বয়সত এগুইলাৰৰ কামে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত গুৰুত্ব লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।^১১ এগুইলাৰৰ ভগ্নী গিলৰমিনা, আইৰিন আৰু কনচেপচিয়নও এগৰাকী দক্ষ ভাস্কৰ হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকৰে নিজা বিশেষজ্ঞতা আছিল।^১১ ২১ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে যোছেফিনা এগুইলাৰ এনে এটা পৰিয়ালৰ মুৰব্বী আছিল য’ত তেওঁৰ পুত্ৰ ডেমেট্ৰিঅ’ আৰু জোছ জুয়ান গাৰ্চিয়াকে ধৰি মুঠ নজন সদস্যই মাটিৰ কামত নিয়োজিত আছিল। পৰিয়ালৰ আন সদস্যসকলে চিত্ৰকলা বা অন্যান্য কামত মনোনিৱেশ কৰে।^১২

পদ্ধতি

এগুইলাৰৰ পৰিয়ালে ওকোটলান ডি মৰেলোছৰ বাহিৰৰ এখন পথাৰৰ গাঁতৰপৰা মাটি খন্দা কাম কৰে। প্ৰয়োজনীয় মানদণ্ডৰ মাটি পাবলৈ তেওঁলোকে ১০ বা ১২ ফুট তললৈ খান্দিব লাগে। তেওঁলোকে মাটিখিনি তিয়াই লয়, তাৰ ওপৰত তালগছৰ দলিচা পাৰি দিয়ে আৰু বুদবুদবোৰ বাহিৰ কৰিবলৈ তাৰ ওপৰত খোজ কাঢ়ি হেঁচা দিয়ে। মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰাৰ সময়ত এগুইলাৰে এখন সমতল শিলৰ ওপৰত বহি কাম কৰে। তৈয়াৰী মূৰ্তিবোৰ পৰিয়ালটোৱে এটা কাঠৰ ভাটাত ন ঘণ্টা ধৰি পোৰাৰ আগতে এসপ্তাহ ধৰি ঘৰৰ ভিতৰত শুকুৱাব লাগে (প্ৰত্যক্ষ সূৰ্যৰ পোহৰত পুতলাবোৰ ফাটি যোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে)। কেইবাটাও পুতলা ভগা-ছিগাৰ বাবে নষ্ট হয়। যিবোৰ পুতলা পোৰা প্ৰক্ৰিয়াত বাচি থাকে, সেইবোৰ ৰং কৰাৰ আগতে গোটেই নিশা ঠাণ্ডা কৰিবলৈ থৈ দিয়া হয়। এগুইলাৰ পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ পাঁচটা পৰিয়াল থকা চৌহদৰ মুকলি চোতালত টেবুল পাৰি তেওঁলোকৰ শিল্পকৰ্ম বিক্ৰী কৰে।^১২ এগুইলাৰ আৰু তেওঁৰ স্বামীয়ে যিখন মাটিৰপৰা পুতলাৰ বাবে মাটি সংগ্ৰহ কৰা হয়, সেই মাটিখিনি ক্ৰয় কৰিছে। পূৰ্বে পৰিয়ালটোৱে এই মাটিৰপৰা ব্যৱহাৰ কৰা মাটিৰ বাবে সাপ্তাহিক ধন দিছিল।^৩

সংগ্ৰহালয়ত থকা কাম

যোছেফিনা এগুইলাৰৰ কাম ছাণ্টা ফেৰ মিউজিয়াম অৱ ইণ্টাৰনেশ্যনেল ফ’ক আৰ্ট, টেক্সাছৰ মেক্সিক-আৰ্টে মিউজিয়াম, ছান এণ্টোনিঅ’ মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট আৰু ছান ফ্ৰান্সিস্কোৰ মেক্সিকান মিউজিয়াম (ছান ফ্ৰান্সিস্কো)ত প্ৰদৰ্শিত হৈছে।^১১

ফিনিক্সৰ হাৰ্ড মিউজিয়ামতো তেওঁৰ কাম আছে।

অন্যান্য মাধ্যমত

শিশু গ্ৰন্থৰ লেখিকা জিনেট উইণ্টাৰে এগুইলাৰৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ এখন সচিত্ৰ গণনাৰ কিতাপ লিখিছে।^১৩