মেৱাড়ী ভাষা

মেৱাড়ী হৈছে ৰাজস্থানী ভাষা গোটৰ অন্তৰ্গত এটা ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা। এই ভাষাটো প্ৰায় পাঁচ মিলিয়ন লোকৰদ্বাৰা কথিত, যিসকল মূলতঃ ৰাজসমন্দ, ভিলৱাড়া, উদয়পুৰ, চিত্তোৰগঢ় আৰু প্ৰতাপগড় জিলাত (ৰাজস্থান ৰাজ্য), লগতে মাণ্ডসৌৰ আৰু নিমুচ জিলাত (মধ্য প্ৰদেশ ৰাজ্য) বাস কৰে।

মেৱাড়ী ভাষাত ৩১টা ব্যঞ্জন, ১০টা স্বৰ আৰু ২টা দ্বিস্বৰ আছে। এই ভাষাত ইণ্টোনেচন গুৰুত্বপূৰ্ণ। শব্দৰ আৰম্ভণি আৰু মাজৰ স্থানত দন্তীয় ঘৰ্ষণ ধ্বনিৰ পৰিৱৰ্তে গ্লোটাল ষ্টপ ব্যৱহাৰ হয়। ৰূপান্তৰ আৰু উৎপত্তি হৈছে শব্দ গঠনৰ মুখ্য প্ৰক্ৰিয়া।

এই ভাষাত দুটা সংখ্যা—একৱচন আৰু বহুবচন, দুটা লিংগ—পুংলিংগ আৰু স্ত্ৰীলিংগ, আৰু তিনিটা কাৰক—সাধাৰণ, তিৰ্যক আৰু সম্বোধনীয় কাৰক আছে। কাৰক চিহ্নায়ন আংশিকভাৱে ৰূপান্তৰমূলক আৰু আংশিকভাৱে উত্তৰপদভিত্তিক। সম্মতি অসম্পূৰ্ণ কালত নামবাচক–কৰ্মবাচক ধৰণৰ, কিন্তু সম্পূৰ্ণ কালত এৰ্গেটিভ–এবচলিউটিভ ধৰণৰ।^১

সংজ্ঞাবাচক শব্দসমূহ সিহঁতৰ অন্ত্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰূপান্তৰিত হয়। সৰ্বনামসমূহ সংখ্যা, ব্যক্তি আৰু লিংগ অনুসৰি ৰূপান্তৰিত হয়। তৃতীয় ব্যক্তি কেৱল লিংগৰ ক্ষেত্ৰতেই নহয়, নিকট–দূৰত্বৰ স্তৰতো পৃথক কৰা হয়। এই ভাষাত তিনিটা কাল — বৰ্তমান, অতীত আৰু ভৱিষ্যৎ; আৰু চাৰিটা ভাব আছে। বিশেষণ দুটা ধৰণৰ—চিহ্নিত আৰু অচিহ্নিত। ইয়াত তিনিটা ক্ৰিয়াবিশেষণীয় ৰূপ বা পাৰ্টিচিপল আছে—বৰ্তমান, অতীত আৰু সম্পূৰ্ণ।^২ মেৱাড়ী ভাষাৰ বাক্য গঠন হৈছে কৰ্তা–কৰ্ম–ক্ৰিয়া (SOV) ধৰণৰ।