মাই ভাগো

মাতা ভাগ কৌৰ নামেৰেও পৰিচিত মাই ভাগো ১৭০৫ চনত মোগলৰ বিৰুদ্ধে শিখ সৈনিকৰ নেতৃত্ব দিয়া এগৰাকী শিখ যুঁজাৰি মহিলা। যুদ্ধক্ষেত্ৰত এগৰাকী ব্যতিক্ৰমী দক্ষ যোদ্ধা আছিল আৰু শিখ ধৰ্মত এগৰাকী যোদ্ধা সন্ত হিচাপে তেওঁক শ্ৰদ্ধা কৰা হয়। আনন্দপুৰ চাহাবৰ ঘেৰাওত গুৰু গোবিন্দ সিংহক পৰিত্যাগ কৰা ৪০ জন শিখ (চালি মুক্তে)ক একত্ৰিত কৰি যুদ্ধলৈ ঘূৰাই অনাৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত আছিল।

জীৱনী

প্ৰাথমিক জীৱন

মাই ভাগোৰ জন্ম হৈছিল জাট পৰিয়ালত,^১২৩ তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ গাঁও চাভল কলনত, বৰ্তমানৰ পঞ্জাৱৰ তৰ্ণ তৰণ জিলাৰ ঝাবল কলনত থকা এটা শিখ পৰিয়ালত।^৪ মাই ভাগো জন্ম-সূত্ৰে এগৰাকী অটল শিখ আৰু তেওঁৰ লালন-পালন আছিল এক ভক্তিময় শিখ পৰিয়ালত। মাই ভাগোৰ পিতৃ মালো শ্বাহে গুৰু হৰগোবিন্দৰ সেনাবাহিনীত নামভৰ্তি কৰিছিল^৫ আৰু পিতৃৰ দৰে মাই ভগোৱেও শাস্তৰ বিদ্যা (অস্ত্ৰৰ প্ৰশিক্ষণ) শিকিছিল। মাই ভগো ভাই পেৰো শ্বাহৰ নাতিনী আছিল যি পঞ্চম শিখ গুৰু গুৰু অৰ্জন দেৱ (১৫৬৩–১৬০৬)ৰ সময়ত শিখ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা ৮৪খন গাঁৱৰ প্ৰধান বিখ্যাত ভাই লংগাহৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আছিল।^৬৭ তেওঁৰ দুজন ভাতৃ আছিল দিলবাগ সিং আৰু ভাগ সিং।^৮ সৰুতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ দৰ্শন (আভাস) কৰিবলৈ আনন্দপুৰ চাহাবলৈ লৈ গৈছিল। পট্টিৰ ভাই নিধান সিংহৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়।^৯

মোগলৰ সংঘৰ্ষ

গুৰুজনক দখল কৰাৰ প্ৰয়াসত সম্ৰাট ঔৰংজেবৰ নিৰ্দেশত ৱাজিৰ খানৰ (চিৰহিন্দৰ) নেতৃত্বত বৃহৎ মোগল সৈন্যই লাহোৰ আৰু কাশ্মীৰৰ মোগল সেনাৰ সমান্তৰালভাৱে আনন্দপুৰ চাহাবলৈ যায়।^১০

চলি মুক্তে (৪০ জন "মুক্ত" শিখ) স্বাধীন কৰা

১৭০৪ চনৰ আশে-পাশে^১১ মোগল পাহাৰীয়া মুখিয়ালসকলে আনন্দপুৰ চাহাবক ঘেৰি ধৰিছিল আৰু খাদ্যৰ ব্যৱস্থা বন্ধ কৰি ইয়াক খালী কৰিবলৈ দাবী জনাইছিল আৰু কেইমাহমানৰ ঘেৰাও চলাইছিল।^১২ তেওঁলোকে ঘোষণা কৰে যে যিকোনো শিখে ক'ব যে "তেওঁ আৰু গুৰু গোবিন্দ অনুগামী শিখ নহয়", তেওঁক অস্পৃশ্য কৰি ৰখা হ'ব আৰু "মৃত্যুসম" কৰা হ'ব। মহান সিং ৰাতৌলৰ নেতৃত্বত ৪০ জনীয়া শিখ (চালি মুক্তে)^১৩ এটা দলে গুৰু গোবিন্দ সিঙক কয় যে তেওঁলোক এতিয়া তেওঁৰ শিখ নহয়। গুৰুৱে তেওঁলোকক ক'লে যে "আমি আৰু আপোনালোকৰ শিখ নহয়" বুলি লিখা এখন নথি লিখি চহী কৰিব লাগিব। চল্লিছজন শিখে (এজনৰ বাহিৰে: ‘বেদাৱ’) এই নথিখনত নিজৰ নাম লিখিছিল, আৰু গুৰু গোবিন্দ সিংহক এৰি থৈ গৈছিল।

মাই ভগোৰ প্ৰতিশোধ

গুৰু গোবিন্দ সিংহৰ হকে যুঁজিবলৈ আনন্দপুৰলৈ যোৱা তেওঁৰ চুবুৰিৰ শিখ কেইজনমানে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিত তেওঁক এৰি থৈ যোৱা কথা শুনি মাই ভাগো বিচলিত হৈ পৰিল। তেওঁ সিহঁতক মুকলিকৈ সমালোচনা কৰিছিল; তেওঁৰ ঠাট্টা শুনি এই শিখসকলে তেওঁলোকৰ বিশ্বাসঘাতকতাত লাজ পাইছিল।^১৪মাই ভাগোৱে পলায়নকাৰীসকলক একত্ৰিত কৰিলে, আৰু গুৰুজনক লগ ধৰি তেওঁৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিবলৈ মান্তি কৰিলে। তেওঁ সিহঁতৰ লগত (আৰু আন কিছুমান শিখৰ লগত) মালৱা পাৰ হৈ যোৱা গুৰুজনক বিচাৰিবলৈ ৰাওনা হ’ল।

গুৰুৰ আনন্দপুৰ গড় ত্যাগ

কোৰআনৰ প্ৰতিলিপিত ঔৰংজেবৰ স্বাক্ষৰিত শপত লৈ এজন দূত উপস্থিত হৈ গুৰুজনক আশ্বাস দিলে যে যদি তেওঁ দুৰ্গৰ পৰা ওলাই আহে তেন্তে সন্মানীয় চৰ্তত স্থায়ী শান্তিৰ আলোচনা হ’ব। সম্ৰাটৰ শপতক আৰু অধিক সমৰ্থন কৰে মোগল সেনাৰ সকলো জেনেৰেল আৰু পাহাৰীয়া মুৰব্বীসকলৰ স্বাক্ষৰিত শপতে।^১৫ গুৰু গোবিন্দ সিঙে এই আশ্বাসবোৰক বিশ্বাস কৰা নাছিল,^১৬ কিন্তু মোগলৰ প্ৰকৃত মুখ দেখুৱাবলৈ গুৰুজনে তথাপিও দুৰ্গটো এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।

গুৰু পৰিয়ালৰ বিচ্ছেদ

ইফালে গুৰু গোবিন্দ সিঙে আনন্দপুৰৰ গড় খালী কৰে। ইতিমধ্যে তেওঁৰ সন্তানসকলক বিশ্বাসঘাতক মোগল সেনা আৰু পাহাৰীয়া মুৰব্বীসকলে ৰিট্ৰিটত পৃথক কৰি পেলাইছিল। কনিষ্ঠ দুজন সাহিবজাদা জোৰাৱাৰ সিং আৰু সাহিবজাদা ফাতেহ সিং আইতাক মাতা গুজৰি (গুৰু গোবিন্দ সিং জীৰ মাতৃ)ৰ লগত গৈছিল আৰু ডাঙৰ দুজন সাহিবজাদা অজিত সিং আৰু সাহিবজাদা ঝুঝাৰ সিং পিতৃৰ লগত গৈছিল। চামকৌৰ যুদ্ধত গুৰুজনাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰক হত্যা কৰি শ্বহীদ লাভ কৰে। পাঞ্জ প্যাৰেৰ আদেশত গুৰুৱে চামকৌৰ এৰি গুচি গ'ল।^১৭ গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ সৈন্যই ঔৰংজেবৰ সাম্ৰাজ্যবাদী মোগল শক্তিৰ সৈতে দিনে নিশাই মালভা অঞ্চলৰ জংঘলৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰিছিল।^১৮