বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰ

শ্বেইখ চৈয়দ শ্বাৰফুদ্দিন বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰ পানীপতি, বু আলী কালাণ্ডাৰ নামেৰে বিখ্যাত (১২০৯–১৩২৪ খ্ৰীষ্টাব্দ), দিল্লী চুলতানীৰ ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ হাৰিয়ানাৰ পানীপথত জন্মগ্ৰহণ কৰা^১ আৰু ভাৰতত অধ্যাপনা কৰা ওৱেইছি অৰ্ডাৰৰ এজন কালাণ্ডাৰ আৰু চুফী সন্ত। তেওঁৰ দৰগাহ (মন্দিৰ) পানীপথত অৱস্থিত, আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ বাবে ই এক তীৰ্থস্থান।

তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম শ্বাৰফুদ্দিন আছিল যদিও তেওঁৰ বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰ উপাধিৰ দ্বাৰা তেওঁ সকলোৰে পৰিচিত। তেওঁৰ পিতৃ চৈয়দ মহম্মদ আবু আল হাছান ফাখাৰুদ্দিন যাক ফাখাৰ ই আলম নামেৰেও পৰিচিত আছিল তেওঁৰ সময়ৰ এজন মহান পণ্ডিত আৰু সন্ত। তেওঁৰ পিতৃক পাকিস্তানৰ ভিলেজ কিৰমান পাৰাচিনাৰত সমাধিস্থ কৰা হয়। তেওঁ ইমাম মুছা আল কাধিমৰ বংশধৰ। ১৯৪৭ চনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ বৃহৎ বংশধৰসকলক পাকিস্তানলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। কম বয়সতে পঢ়া-শুনা সমাপ্ত কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত দিল্লীৰ কুতুব মিনাৰৰ ওচৰত ২০ বছৰ শিক্ষকতা কৰিছিল। তেওঁ "দিৱান হজৰত শ্বৰাফুদ্দিন বু আলী কালাণ্ডাৰ"^২ নামেৰে পাৰ্চী কবিতা সংকলন প্ৰকাশ কৰে যিটো পাছলৈ খোৱাজা শ্বাহুদিনে পাঞ্জাবী ভাষাত অনুবাদ কৰে। পাৰ্চী ভাষাত ই আছিল এক মহান চুফী গ্ৰন্থ।^৩৪ আন কিছুমান বিখ্যাত কালাণ্ডাৰৰ ভিতৰত লাল শ্বাহবাজ কালাণ্ডাৰ আৰু ছামছ আলী কালাণ্ডাৰ আদি উল্লেখযোগ্য।

জন্মস্থান

এটা বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে, তেওঁ ১২০৯ চনৰ আৰম্ভণিতে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ১৩২৪ চনলৈকে দিল্লী চুলতানৰ শাসনকালত পানীপথত বাস কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ শ্বেখ ফখৰ উদ্দিন তেওঁৰ সময়ৰ এজন বিখ্যাত পণ্ডিত আছিল। তেওঁৰ মাতৃ আছিল মৌলানা নেমাত উল্লাহ হামদানীৰ কন্যা হাফিজা জামাল। কিছুমান মানুহে দাবী কৰে যে, তেওঁৰ পিতৃ প্ৰকৃততে ইৰাকৰ পৰা আহি পানীপাটত বসতি স্থাপন কৰিছিল।

সমাধিস্থল

পানীপথৰ কালাণ্ডাৰ চ’কত থকা দৰগাহ (সমাধি বা মছজিদ), মছজিদ আৰু চৌহদ মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ সেৱাত সেনাপতি মহাবত খানে নিৰ্মাণ কৰিছিল। সাধুজনৰ সমাধিস্থলৰ কাষতে ৰঙা বেলেগ বেলেগ শিলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত মহাবত খানৰ নিজৰ সমাধি। চৌহদৰ ভিতৰতে হাকিম মুকাৰাম খান আৰু উৰ্দু কবি মৌলানা আলতাফ হুছেইন হালিৰ সমাধিও আছে। ইয়াৰ ওচৰৰ এটা গঠন হৈছে পানীপথৰ প্ৰথম যুদ্ধত (১৫২৬) নিহত হোৱা দিল্লীৰ শেষৰজন লোডী বংশৰ শাসক ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি।^৫

সমাধিস্থলৰ বাওঁফালৰ দেৱালত আকবৰৰ দিনত ভাৰত ভ্ৰমণ কৰা জাহুৰী নেইছাবুৰীয়ে লিখা কাচিদা (পেনেগাইৰিক) এমবছ কৰি নীলা আৰু সোণেৰে ৰং কৰা আছে।

হিন্দু, মুছলমান, শিখ আৰু খ্ৰীষ্টান সকলো শ্ৰেণীৰ লোকে এই সমাধিস্থললৈ গৈ প্ৰতি বৃহস্পতিবাৰে আৰু বাৰ্ষিক উৰুচ মেলাৰ সময়ত তাত প্ৰাৰ্থনা কৰে।