কৰ্মমেলা

সন্ত কৰ্মমেলা আছিল ১৪ শতিকাৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ এজন কবি সন্ত। মহৰ জাতিৰ চোখামেলা আৰু সোয়াৰাবাইৰ পুত্ৰ। তেওঁৰ অভংগসমূহত ঈশ্বৰক তেওঁক পাহৰি যোৱাৰ অভিযোগ কৰিছে আৰু তেওঁৰ জীৱনটো কেনেকৈ নিম্ন জাতি হিচাপে দুৰ্বিষহ হৈ পৰিছে তাৰ বৰ্ণনা আছে।^১ তেওঁ বৰ্ণ ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল।^২

কৰ্মমেলাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী অন্ততঃ এটা বৌদ্ধ পৰম্পৰা আছে, যি আছিল শক্তিশালী আৰু তিক্ত মাত, যি বিষয়-বস্তুৰ সৈতে নিজৰ সামাজিক মৰ্যাদা সানমিহলি কৰা নাছিল। কৰ্মমেলা আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে ভক্তি আন্দোলন অনুসৰণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ অভংগই সেই সময়ৰ বিষয়ে, ধ্যান কৰাৰ বাট আৰু ভক্তৰ প্ৰতি ভগৱানৰ মৰমৰ বিষয়ে মন্তব্য কৰিছে। এই কবিতাসমূহে বৰ্তমানৰ দলিত কবিতাৰ সৈতে অনুৰণন ঘটায়, সমাজৰ সমালোচনা আৰু ধৰ্মৰ বিশ্বাস, বিশুদ্ধ মতবাদ আৰু প্ৰদূষণৰ প্ৰতি অবিশ্বাস আৰু জীয়াই থকাৰ প্ৰতিবাদৰ বৰ্ণনা কৰে।^৩