বি কল্যাণী আম্মা

বি. কল্যাণী আম্মা (২২ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৮৩ – ৯ অক্টোবৰ ১৯৫৯) কেৰালাৰ এগৰাকী লেখিকা, সম্পাদক, শিক্ষয়িত্ৰী আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল। কল্যাণী আম্মাৰ সৰ্বাধিক উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হৈছে ভ্যাঝাভট্ট স্মৰণাকল (বাৰ বছৰৰ এটা চক্ৰৰ স্মৃতি) আৰু অৰ্ময়িল নিন্নুম (স্মৃতিচৰণ)।^১ তেওঁ কেৰালাত মহিলাৰ বাবে প্ৰকাশিত প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ দুয়োখন সাময়িকী শাৰদা^২৩ আৰু মালয়ালমাসিকা^৪ৰ অন্যতম সম্পাদক আছিল। কল্যাণী আম্মা ৰাজনৈতিক লেখক, সাংবাদিক আৰু সম্পাদক স্বদেশাভিমানী কে. ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইৰ পত্নী আছিল।^৫

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

বি. কল্যাণী আম্মাই ঊনবিংশ শতিকাৰ অন্তিমভাগ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাত প্ৰাক্তন দেশীয় ৰাজ্য ট্ৰেভাংকোৰত বাস কৰিছিল। তেওঁ ১৮৮৩ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰীত তিৰুবনন্তপুৰমৰ কুঝিভিলাকাথু হাউচ, কুথিৰাভাট্টমত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ সুব্ৰায়ণ ভট্ট আৰু ভাগৱতী আম্মাৰ কন্যা আছিল।^১ তেওঁ এটা পৰম্পৰাগত নায়াৰ পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত আছিল। তেওঁ জেনানা মিছন বিদ্যালয়ত ম্যাট্ৰিক পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ কৰে, য’ত বিদ্যালয়খন চলোৱা আৰু পাঠদান কৰা মিছনেৰীসকলে আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল। তেওঁ অধ্যয়ন কৰা বিদ্যালয়খনত আনুষ্ঠানিকভাৱে উচ্চ বিদ্যালয় নাছিল; বিদ্যালয় কৰ্তৃপক্ষই তেওঁ আৰু আন দুগৰাকী বান্ধৱীক পঢ়ুৱাবলৈ বিশেষ শিক্ষক নিযুক্ত কৰিছিল।^৫

এফ.এ. (বৰ্তমানৰ প্ৰাক-বিশ্ববিদ্যালয় বা একাদশ-দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ সমতুল্য) সম্পূৰ্ণ কৰাৰ আগতেই তেওঁৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। কিন্তু তেওঁৰ স্বামীয়ে শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰাত বিবাহৰ পিছতো তেওঁ উচ্চ শিক্ষা অব্যাহত ৰাখে।^৬

ব্যক্তিগত জীৱন

কল্যাণী আম্মাই বিবাহৰ পূৰ্বেই ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইক চিনিছিল। জ্যোতিষ গণনা (যি হিন্দু বিবাহত গুৰুত্বপূৰ্ণ) অনুসৰি দুয়োৰ জ্যোতিষ নোমিলাত তেওঁৰ পৰিয়ালৰ আপত্তি সত্ত্বেও ১৯০৪ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।^৭ বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কেৰালাত সাধাৰণতে দেখা নোপোৱা ধৰণে তেওঁ স্বামীৰ সৈতে এক গভীৰ বন্ধনত আবদ্ধ আছিল।

ট্ৰেভাংকোৰ চৰকাৰে ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইক নিৰ্বাসিত কৰাৰ পাছত তেওঁ দুয়োটা সৰু সন্তানসহ স্বামীৰ লগত যায়। তেওঁ নিজৰ শিক্ষয়িত্ৰীৰ চাকৰি ত্যাগ কৰি স্বামীৰ সৈতে মালাবাৰত স্থানান্তৰিত হয়। তেওঁলোকক পালঘাটত আন এজন প্ৰখ্যাত লেখিকা, চিন্তাবিদ আৰু কেৰালাৰ প্ৰথম মহিলা নাট্যকাৰ থাৰাভাথ আম্মালু আম্মাই আতিথ্য প্ৰদান কৰে।^৮ তেওঁ দম্পতীৰ বাবে লালন-পালনকাৰী মাতৃৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।

পৰৱৰ্তী জীৱন

ৰামকৃষ্ণ পিল্লাই নিৰ্বাসিত হোৱাৰ পিছত কল্যাণী আম্মাই মাদ্ৰাজত শিক্ষা অব্যাহত ৰাখে। তেওঁ দৰ্শনত বিএ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰি শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কোৰ্সো সম্পন্ন কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ মালাবাৰৰ কান্নুৰত এখন বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা আৰম্ভ কৰে আৰু পৰিয়ালটো তেওঁৰ সৈতে তাতেই থাকে।^৯ পিছলৈ তেওঁ মাংগালোৰৰ এখন বিদ্যালয়লৈ স্থানান্তৰিত হয়। মালাবাৰত থকা সময়ছোৱাত ৰামকৃষ্ণ পিল্লাই যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু ১৯১৬ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱা পৰ্যন্ত কল্যাণী আম্মাই তেওঁক যত্ন লয়। তেওঁ ১৯৩৭ চনত মুখ্য শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ট্ৰেভাংকোৰত থকা পৈতৃক গৃহলৈ নুঘূৰি মালাবাৰতেই থাকিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়।^৯

সাহিত্যিক কৃতিত্ব

মালাবাৰত থকা সময়ত কল্যাণী আম্মাই মালয়ালমাসিকাৰ সম্পাদনা আৰু লেখালিখিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। ট্ৰেভাংকোৰত থাকোঁতেই তেওঁ শাৰদাৰ বাবে লিখা আৰু সম্পাদনা কৰিছিল।^৩১০ দুয়োখন সাময়িকীত মহিলাৰ শিক্ষা, স্বাস্থ্য, সমাজ সংস্কাৰ আদি বিষয়ত প্ৰবন্ধ প্ৰকাশিত হৈছিল। তেওঁ আন বহু সাময়িকীত নিয়মিতভাৱে লিখিছিল। অৰ্ময়িল নিন্নুম, ভ্যাঝাভট্ট স্মৰণাকল, মহাথিকল, থামাৰাস্সেৰী, কৰ্মফলম, ভীট্টিলুম পুৰত্তুম (ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ The Home and the Worldৰ অনুবাদ), আৰোগ্য শাস্ত্ৰম, আৰোগ্য শাস্ত্ৰমুম গৃহভৰণমুম আদি তেওঁৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ।^১

অৰ্ময়িল নিন্নুম তেওঁৰ আত্মজীৱনী, য’ত বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কেৰালাত সমাজৰ ৰীতি-নীতি, অস্পৃশ্যতা-সম্পৰ্কীয় আচাৰ আৰু মহিলাৰ জীৱনৰ এক স্পষ্ট চিত্ৰ পোৱা যায়। তেওঁ সাহিত্য আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰত সুপৰিচিত ব্যক্তিত্ব আছিল। মৃত্যুৰ পাছত সাংবাদিকসকলে তেওঁৰ কন্যাক অসুবিধাত পেলাব বুলি ভাবি তেওঁ পুথিখনৰ পাণ্ডুলিপি থাৰাভাথ আম্মিন্নী আম্মাৰ ওচৰত এৰি গৈছিল।^৯

ভ্যাঝাভট্ট স্মৰণাকল তেওঁৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ, য’ত স্বামী ৰামকৃষ্ণ পিল্লাইৰ সৈতে তেওঁৰ বাৰবছৰীয়া বৈবাহিক জীৱনৰ বৰ্ণনা আছে। ১৯৯৮ চনৰ সংস্কৰণ ডি.চি. বুকছে, কোট্টায়মৰপৰা প্ৰকাশ কৰে, য’ত থাৰাভাথ আম্মালু আম্মাৰ (১৪.১২.১৯১৬) প্ৰস্তাৱনা সংযোজিত আছিল। এই প্ৰস্তাৱনাত কল্যাণী আম্মাক বনবাসলৈ যোৱা ৰামৰ সৈতে বনলৈ গমন কৰা সীতাৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছিল।^১ ১৯১৬ চনত প্ৰথম প্ৰকাশৰ পিছৰেপৰা গ্ৰন্থখনৰ তেৰটাতকৈও অধিক সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে।^১১

মহাথিকল ক’চিন দেশীয় ৰাজ্যত পাঠ্যপুথি হিচাপে নিৰ্ধাৰিত হৈছিল বুলি জনা যায়।^৬১২

কল্যাণী আম্মা কেৰালাৰ মহিলাৰ সাময়িকীৰ প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ অন্যতম সুপৰিচিত অৱদানকাৰী আছিল।^১৩ তেওঁ মহিলাৰ স্বাস্থ্য, শিক্ষা, গৃহ ব্যৱস্থাপনা আদি বিভিন্ন বিষয়ত লিখিছিল।^৪ বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ কেৰালাত সামাজিক আৰু সাম্প্ৰদায়িক সংস্কাৰ সাধনত তেওঁ গভীৰ আগ্ৰহী আছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনী সেই সময়ছোৱাত কেৰালাৰ নায়াৰ সমাজৰ দৃষ্টিভংগীৰে অস্পৃশ্যতা আৰু জাতি ব্যৱস্থাৰ কাৰ্যপদ্ধতিৰ ওপৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিগত দলিল।