ফাক-মি শ্বুজ

ফাক-মি শ্বুজ (ইংৰাজী ভাষা: Fuck-me shoes), বিকল্পভাৱে ফাক-মি বুটছ বা ফাক-মি পাম্পছ হ’ল এক বিশেষ ধৰণৰ নাৰীৰ ওখ হিলৰ জোতাৰ বাবে ব্যৱহৃত এক শ্লেং বা কথিত শব্দ, যিবোৰে এক অতিৰঞ্জিত যৌন ছবি প্ৰতিফলিত কৰে। আনক উত্তেজিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে পৰিধান কৰা যিকোনো মহিলাৰ জোতাৰ ক্ষেত্ৰত এই শব্দটো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। কেতিয়াবাহে এই জোতাবোৰ পিন্ধিবলৈ বাছি লোৱা মহিলাসকলৰ বিৰুদ্ধে গৰিহণা দিবলৈ বা তেওঁলোকৰ প্ৰতি এক নাৰীবিদ্বেষী মনোভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^১

এই শব্দটোৰ অৰ্থ কিংকী বুটছৰ সৈতে একে, যদিও সাধাৰণতে কিংকী বুটছে কোনো নিৰ্দিষ্ট ফেটিচ ফেশ্বনৰ সৈতে খাপ খোৱা বুট জোতাকহে বুজায়।

শব্দ আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰ

এই বাক্যাংশটোৰ উৎপত্তি সম্ভৱতঃ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত হৈছিল, য’ত দুটা একেধৰণৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়: 'ফাক-ইউ শ্বুজ' যাৰ অৰ্থ হ’ল পৰম্পৰা বা আচাৰ-ব্যৱহাৰক গুৰুত্ব নিদিয়া, অথবা 'ফাক-অফ শ্বুজ' য’ত 'ফাক-অফ' শব্দটোৱে অতিমাত্ৰা ডাঙৰ আৰু আক্ৰমণাত্মক— এই দুয়োটা অৰ্থকে বুজায়।^২ ১৯৭২ চনৰ এখন ব্ৰিটিছ শ্লেং অভিধানত ('দ্য কুইনছ ভাৰ্ণাকুলাৰ: এ গে’ লেক্সিকন') টাইট পেণ্টক "কাম ফাক-মি" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল। আনহাতে ১৯৭৪ চনৰ এখন কিতাপত এজন ব্যক্তিয়ে "১৯৪০ চনৰ এযোৰ আশ্চৰ্যজনক জোন ক্ৰফৰ্ড-ফাক-মি" পিন্ধা বুলি উল্লেখ পোৱা গৈছে।^৩ ১৯৭৪ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ডেভিদ ব Bowieৰ 'ডায়মণ্ড ডগছ' এলবামৰ "উই আৰ দ্য ডেড" গীতটোত "ফাক-মি পাম্পছ"ৰ উল্লেখ আছে।^৪

শেলী উইণ্টাৰ্ছৰ প্ৰথম আত্মজীৱনী 'শেলী: অলচো নোন এজ শ্বাৰ্লি'ত তেওঁ মেৰিলিন মনৰোৰ ৰুমমেট হৈ থকা সময়ৰ এটা স্মৃতি সুঁৱৰিছে: "এইবোৰ আছিল আগফালে ধেনুভিৰীয়াকৈ বন্ধা এক বিশেষ ধৰণৰ চেণ্ডেল— যিবোৰ মই আৰু মেৰিলিনে ষ্টুডিঅ’ৰপৰা 'ধাৰ কৰি' আনিছিলোঁ। আমি হাঁহি হাঁহি সেইবোৰক আমাৰ 'ফাক-মি শ্বুজ' বুলি মাতিছিলোঁ। সেইবোৰ সঁচাকৈয়ে মই দেখা আটাইতকৈ যৌন আবেদনময়ী জোতা আছিল। যেতিয়াই আমি সৈনিকসকলৰ বাবে পিন-আপ ফটো তুলিছিলোঁ, তেতিয়াই সেইবোৰ পিন্ধিছিলোঁ।" ^৫

প্ৰখ্যাত নাৰীবাদী জাৰ্মেইন গ্ৰীয়াৰে ১৯৯৫ চনত এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰি ইয়াক অধিক জনপ্ৰিয় কৰি তোলে।^২ গ্ৰীয়াৰে তেওঁৰ সতীৰ্থ স্তম্ভলেখিকা চুজেন মুৰক সমালোচনা কৰি কৈছিল যে তেওঁৰ "চুলি একোছা চৰাইৰ বাহৰ দৰে সিঁচৰতি হৈ থাকে, ভৰিত ফাক-মি শ্বুজ আৰু বুকুৰ তিনি ইঞ্চিমান স্পষ্টকৈ ওলাই থাকে।" ^৬ গ্ৰীয়াৰৰ এই মন্তব্যটো মূৰৰ এক পূৰ্বৰ মন্তব্যৰ প্ৰত্যুত্তৰ আছিল। ১৯৯০-ৰ দশকত গ্ৰীয়াৰে এনে বহুতো লেখিকাক সমালোচনা কৰিছিল যিসকলক তেওঁ "লাইফষ্টাইল নাৰীবাদী" বুলি অভিহিত কৰিছিল। তেওঁৰ মতে তেওঁলোকে নাৰীবাদক কেৱল উপৰুৱাভাৱেহে গ্ৰহণ কৰিছিল।

গ্ৰীয়াৰৰ প্ৰত্যুত্তৰত মুৰে কৈছিল যে তেওঁৰ ফেশ্বন নিৰ্বাচনবোৰ তেওঁৰ নিজৰ পছন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল আৰু সেয়া পুৰুষক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ নাছিল: "পাংক ৰক আৰু মাডোনাৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা এজনী হিচাপে মই এইটো স্বাভাৱিক বুলি ভাবোঁ যে মহিলাই পুৰুষক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ ভাল লগাৰ বাবেহে সাজ-পাৰ পিন্ধে।" ^৭ মুৰে কৈছে যে তেওঁৰ জোতাবোৰ "কেৱল পুৰুষৰ লাভৰ বাবে পিন্ধা নহয়", বৰঞ্চ ইয়াৰ উদ্দেশ্য দ্বিমুখী— নিজক আৰু দৰ্শকক সন্তুষ্ট কৰা। অৱশ্যে তেওঁ লগতে কয় যে জোতা কিনাৰ বেছিভাগ আনন্দই তেওঁৰ এক ব্যক্তিগত কল্পনা যিটো তেওঁৰপৰা আৰম্ভ হৈ তেওঁৰ ভৰিতে শেষ হয়।

এই ঘটনাটো আৰু শব্দটোৱে ব্ৰিটিছ সংবাদ মাধ্যমত যথেষ্ট চৰ্চা লাভ কৰিছিল আৰু জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত এই শব্দটো গ্ৰীয়াৰৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল। গ্ৰীয়াৰে ১৯৭০ চনৰপৰাই ('দ্য ফিমেল ইউনাক'ত) পেন্সিল হিল বা ষ্টিলেটো জোতাক মহিলাৰ অধীনতাৰ প্ৰতীক হিচাপে গৰিহণা দি আহিছিল।^৮

ব্ৰিটিছ চ’ল গায়িকা এমি ৱাইনহাউচৰ ২০০৩ চনৰ এলবাম 'ফ্ৰেংক'ত অন্তৰ্ভুক্ত "পাম্পছ" (যাক মূলত "ফাক মি পাম্পছ" বুলি তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল) গীতটোৰ সফলতাৰ পিছত এই প্ৰকাশভংগীটো অধিক জনপ্ৰিয় হয়।

২০১১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কলোম্বিয়াৰ কাৰ্টেজেনাত কিশোৰী ছাত্ৰীসকলৰ সৈতে অনুষ্ঠিত এক আলোচনাত গ্ৰীয়াৰে দৰ্শকৰ মাজত চিলিকন ব্ৰেষ্ট ইম্প্লাণ্টৰ জনপ্ৰিয়তা লক্ষ্য কৰিছিল। তেওঁ ছাত্ৰীসকলক সুধিছিল যে মহিলা টেনিছ খেলুৱৈসকলে কিয় স্কাৰ্ট পিন্ধে বুলি তেওঁলোকে ভাবে আৰু এগৰাকী যুৱতীয়ে কিয় ষ্টিলেটো জোতা পিন্ধিবলৈ বাছি লয়: "গতিকে আপুনি ভাবে যে এই জোতাবোৰ তাইৰ ফেটিচ? [...] মই সেইবোৰক ফাক-মি শ্বুজ বুলি কওঁ," তেওঁ কৈছিল, "কাৰণ সেইবোৰ পিন্ধি আপুনি খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে কিন্তু বিছনাত পিন্ধি থাকিব পাৰে।" ^৯

সাংস্কৃতিক বিতৰ্ক

মহিলাসকলে বিশেষকৈ ৰাজহুৱা স্থানত নিজৰ শৰীৰ কেনেকৈ প্ৰদৰ্শন কৰা উচিত, সেই প্ৰশ্নৰপৰাই এক অন্তৰ্নিহিত সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়। নাৰীবাদীসকল এই বিষয়ত বিভক্ত— প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদত পোছাকৰ কিছুমান ৰূপক গৰিহণা দিয়াৰ প্ৰৱণতা অধিক আছিল, আনহাতে দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদত যৌন-ইতিবাচক স্থিতি গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা হৈছিল। তৃতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদে ফেশ্বন নিৰ্বাচনৰ ওপৰত কৰা সমালোচনাৰ বেছিভাগকে "শ্লাট-শ্বেমিং" (slut-shaming) হিচাপে গণ্য কৰে। আনকি আন মহিলাৰপৰা আহিলেও এনে কাৰ্যক নাৰীবিদ্বেষী বুলি ধৰা হয়। সাজ-পাৰৰ নিয়মৰ বিৰুদ্ধে কৰা "শ্লাটৱাক" (SlutWalk) প্ৰতিবাদসমূহ এই দৃষ্টিভংগীৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত।

১৯৭০-ৰ দশকৰ শেষৰফালে যেতিয়া পাংক ফেশ্বন জনপ্ৰিয় হৈছিল, তেতিয়া যুৱতীসকলে সচেতনভাৱে তেওঁলোকৰ অলংকাৰ আৰু সাজ-পাৰৰ প্ৰতীকসমূহৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিছিল। তেওঁলোকে চামৰাৰ সৈতে লেচ, তীখাৰ কাঁইটীয়া বস্তুৰ সৈতে ভেলভেট আৰু ষ্টিলেটো হিলৰ সৈতে গধুৰ এংকেল চেইনৰ সংমিশ্ৰণ কৰি এক বৈপৰীত্য সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়াৰ পৰিণাম আছিল এক যৌন আগ্ৰাসনৰ ৰূপক অতিৰঞ্জিত কৰা, যাৰ ফলত "ফাক-মি" শ্বুজবোৰ "ফাক-ইউ"ৰ সংকেতলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।^৮ পাংক প্ৰভাবিত যুৱ বিদ্ৰোহী সংস্কৃতিয়ে এই ধাৰা অব্যাহত ৰাখিছে, যিটো ফেটিচ ফেশ্বনৰ এক বহল ধাৰাৰ অংশ।