পট্টানাজে

পট্টানাজে ভাৰতৰ তুলুনাডুত উৎসৱৰ বতৰ শেষ হোৱাৰ এদিনীয়া উদযাপন। তুলুনাডুৰ জনসাধাৰণৰ সকলো ধৰণৰ উৎসৱৰ বাবে নিজস্ব ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক সময়সীমা থাকে।^১ ই এটা নিৰ্দিষ্ট দিনৰ উদযাপন যিটো তুলুভাৰ আঞ্চলিক পঞ্জিকাত বেছা (বেছা পাঠ) নামৰ দ্বিতীয় সৌৰ মাহৰ দশম দিনত সাধাৰণতে প্ৰতি বছৰৰ ২৪ বা ২৫ মে’ত পৰে।

বৰ্ণনা

তুলু সংস্কৃতি অনুসৰি বাৰ্ষিক ৰথ উৎসৱ, নেমোৎসৱ, লোক অনুষ্ঠান নৃত্য, কাম্বালা, যক্ষগান আৰু অন্যান্য বিভিন্ন অনুষ্ঠান তুলুনাডুৰ ওপৰেৰে তুলু কেলেণ্ডাৰৰ ‘জৰ্দে’ মাহত পুনৰ আৰম্ভ হয় আৰু পট্টানাজেত সমাপ্ত হয়।^২ তুলুনাডুত উদযাপনৰ সময়সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিছে পাট্টানাজে। দক্ষিণ কানাড়া, উডুপি আৰু কাছাৰগোড আৰু ৰাজ্য কৰ্ণাটকৰ মাদিকেৰী জিলাৰ কিছু অংশত পট্টানাজে শাসন প্ৰচলিত। বাৰ্ষিক উৎসৱ, বিশেষ পৰ্ব আৰু ঐশ্বৰিক মন্দিৰত অনুষ্ঠিত হোৱা উৎসৱৰ সামৰণি পৰে এই দিনটোতে। অহা তিনিমাহ বিৰতি আৰু কোৰিকটা (কক ফাইট), বুথাকোলা, গাড়ী উৎসৱ নাথাকিব, তুলুনাডু মন্দিৰত কোনো বিশেষ উৎসৱ অনুষ্ঠিত নহয় কিন্তু সচৰাচৰৰ দৰে নিয়মীয়া পূজা আৰু চিৰন্তন যজ্ঞহে কৰা হয়।^৩

ত্ৰিশটাতকৈও অধিক লোককথা তুলুনাডুত আছে। ইয়াৰে কিছুমান বিভিন্ন জাতিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। এই পৰম্পৰাবোৰ আতিৰ পৰা পাটানাজেলৈকে বেলেগ ধৰণে চলি আছে। আতি কালেঞ্জা, সোনাদা জোগী, সোনাদা মাদিমাল, কাবেৰী পুৰুছে, মাদিৰা, মাইতা পাৰ্চ, মানকলি, মাৰ্ভে, কন্যাপু, পলছণ্ডি পপিনি, মূৰলে নালিকে, সিদ্দাৱেশা, কৰাগা নালিকে, কণ্ডাকোৰি নালিকে, কেদ্দাসো লেপ্পূ ইত্যাদি। তাৰ বাহিৰত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ ভূমিকাত মাদিৰা, সোনা মাডিমামাল, পলচোডি পোপ, মূৰ নালাইকে আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।^৪

পৰম্পৰা

পট্টানাজেৰ দিনা গুলিগা, বৈৰৱ, আৰু আন সকলো কোনো দেৱতাৰ পূজাস্থলী, ভূটাৰ মন্দিৰ, বিশেষ আত্মাক সন্তুষ্ট কৰাৰ বাবে কেৰেলাৰ পাতত চাউল আৰু অন্যান্য খাদ্য সামগ্ৰী পৰিবেশন কৰা। পট্টানাজেৰ বেছিভাগ অনুষ্ঠান ঘৰৰ বাহিৰত বেছিভাগেই দৈৱস্থান, গুলিগনা কট্টে,^৫ বৈৰভা কট্টে বা কেৱল আত্মা শিলৰ সম্মুখত অনুষ্ঠিত হয়।^৬