আতি কালেঞ্জা

আতি কালেঞ্জা ( Aati Kalenja) হৈছে ভাৰতৰ তুলু নাডু অঞ্চলৰ তুলু লোকসকলে চৰ্চা কৰা এক প্ৰাচীন পৰম্পৰাগত লোকশিল্প যিয়ে আতিৰ সময়ত সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় যিটো তুলু কেলেণ্ডাৰৰ অন্যতম মাহ।^১ সাধাৰণতে ই জুলাই আৰু আগষ্ট মাহত আহে।^২

পটভূমি

তুলুনাডু চহকী পৰম্পৰাৰ বাবে জনাজাত। বিশেষকৈ তুলুনাডুৰ গাঁওবোৰত য’ত তুলুভাছৰ জীৱনত কৃষিৰ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা আছে আৰ্থ-সামাজিক কাপোৰত নালিকে সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে কালিঞ্জাৰ বেশ পিন্ধি ৰঙীন সাজ-পোছাক পিন্ধি মানুহৰ ঘৰলৈ যায়। বিনিময়ত মানুহে শিল্পীক চাউল, শাক-পাচলি আৰু টকা আগবঢ়াইছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে আতি মাহত প্ৰকৃতিৰ আত্মা কলেঞ্জা পৃথিৱীলৈ নামি ভূমি আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণক আশীৰ্বাদ দিয়ে। প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ হয় poove - পূৰ্ণিমাৰ আগদিনা, আৰু মাহৰ শেষলৈকে চলি থাকে।

বিশ্বাস কৰা হয় যে আতি কালেঞ্জাই ইতিবাচক শক্তি আনে যিয়ে দুষ্ট আত্মা আৰু ৰোগক আঁতৰাই পেলাব। ^৩ আতি হ’ল যেতিয়া প্ৰচণ্ড বৰষুণ হয় যিয়ে শস্যবোৰ ধ্বংস কৰি পেলাব। এই ঋতুত প্ৰচণ্ড বৰষুণে কেৱল দুৰ্যোগেই নহয়, ৰোগৰ সৃষ্টি কৰে কাৰণ এই ঋতুটোত পোক-পৰুৱা আৰু কীট-পতংগৰ বংশবৃদ্ধিৰ বাবে অনুকূল। গতিকে কেৱল কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল লোকসকলৰ বাবে এই বতৰত অসুস্থতা আৰু দৰিদ্ৰতাৰ প্ৰতি অধিক প্ৰৱণতা থাকে। এই কাৰণেই আতীক দুৰ্যোগৰ মাহ বুলি গণ্য কৰা হৈছে। এই সময়তে মানুহজনে প্ৰকৃতিক তেওঁৰ প্ৰতি দয়ালু হ’বলৈ অনুৰোধ আৰু সন্তুষ্ট কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াকেই তুলুনাডুৰ আতি কালেঞ্জা সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি বুলি ক’ব পাৰি।

সাজ-পোছাক

পাত আৰু ফুলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত কালেঞ্জাৰ পৰিৱেশ অনুকূল সাজ-পোছাকৰ মূল আকৰ্ষণ হেডগিয়াৰ আৰু ৰং কৰা মুখ। কালেঞ্জাৰ ৰূপ লোৱা ব্যক্তিজনে ইক্সোৰা কক্সিনিয়া (তুলু ভাষাত কেপুলা)ৰ ঠাৰি ব্যৱহাৰ কৰি মূৰৰ কাপোৰ তৈয়াৰ কৰে। নাৰিকল গছৰ কোমল তাল, গোৰোহা, ৰঙীন কাপোৰ আৰু আৰেকা স্পেট আদিৰে গঠিত দীঘল টুপীৰে সজোৱা সাজ-পোছাকৰে নিজকে শোভা পায়। তাৰ পিছত ফুলেৰে সজাই তোলা হয়। বিভিন্ন ৰং আৰু ডিজাইনেৰে মুখখন ৰং কৰে।

কঁকালৰ তললৈ যোৱা ‘স্কাৰ্ট’টো আন এক শিল্পকৰ্ম। ইয়াক তামোলৰ কোমল ডালৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক কলৰ আৱৰণৰ ডালৰ সৈতে আন্তঃসংলগ্ন কৰা হয়। পাছলৈ তেওঁ নিজৰ মুখ-হাতত বিভিন্ন ৰং আৰু ডিজাইনত ৰং কৰি ঘৰ ভ্ৰমণৰ বাবে সাজু হয়। শুকান কলপাতৰ ছাতি হাতত লৈ আতি কালেঞ্জাৰ ছবিখনে এক দৰ্শনীয় দৃশ্যৰ সৃষ্টি কৰে।

অঞ্চল অনুসৰি সাজ-পোছাক পৃথক, চুলিয়াত আটি কালেঞ্জা নৃত্যশিল্পীয়ে মুখৰ মাস্ক পিন্ধে যিটো আৰেকা বাদামৰ ডালৰ স্পাথেৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ^৪

আচাৰ-ব্যৱহাৰ

আতি কালেঞ্জাই ঘৰলৈ গৈ পৰিয়াল আৰু গৰু-ম’হৰ ওপৰত হ’ব পৰা যিকোনো দুৰ্ভাগ্য দূৰ কৰিবলৈ কয়লা, হলুদ গুড়ি আৰু অমিতা মিহলাই পানী ছটিয়াই দিয়াৰ এক অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰে। তুলুনাডুৰ সংস্কৃতিত অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ টেম্বেৰে নামৰ ঢোলৰ তালত তেওঁ নাচে।

সংগীতজ্ঞই ঢোল বজাই "আতিক বাথথে আতি কালেঞ্জা" ^৫ গীতটো আবৃত্তি কৰে আৰু আত্মাৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। চাৰিওফালে থকা বেয়াখিনি মচি পেলোৱাৰ পুৰস্কাৰ হিচাপে ঘৰৰ মানুহে তেওঁক ভাত দিয়ে। আতি কালেঞ্জাক পৰম্পৰাগত চিকিৎসক হিচাপেও গণ্য কৰা হয় যিয়ে কেতিয়াবা বেমাৰ দূৰ কৰিবলৈ ঔষধি বনৌষধি বিতৰণ কৰে।

খাদ্য

আম্বাডে (হগ প্লাম), কানিলে (বাঁহৰ ডাল), পাগিলে (বন্য তিতা লাউ), থোজাংক (কেচিয়া টোৰা), থিমাৰে (দুয়োটা বনৰীয়া সেউজীয়া), বনৰীয়া জেকফ্ৰুট, ড্ৰামষ্টিক পাত আৰু ক’ল’কেচিয়া পাত আদি স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ কিছুমান শাক-পাচলি যিবোৰ ঋতুত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

আধুনিক দিনত

পৰিৱৰ্তিত সময়ৰ লগে লগে এতিয়া ই বহুত বেলেগ পৰিস্থিতি, উন্নয়ন, শিক্ষা, প্ৰযুক্তি আৰু বৰ্ধিত নিয়োগৰ সুযোগৰ ফলত এই প্ৰাচীন আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ লোকনৃত্যৰ অন্তৰ্ধান হৈছে। ধান খেতি হ্ৰাস পোৱাটোৱেও এই পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্ধানত অৰিহণা যোগাইছিল। এই দশক পুৰণি অনুষ্ঠানটো বিলুপ্তিৰ পথত।

কৰ্ণাটক তুলু সাহিত্য একাডেমীৰ প্ৰাক্তন সভাপতি বামন নন্দভাৰাই কয় যে সংৰক্ষণ আৰু নগৰায়নৰ বাবে অধিক চাকৰিৰ সুযোগ পোৱাৰ বাবে মহানগৰীৰ নালিকে সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিবলৈ আগ্ৰহী নহয়। "নালিকে সম্প্ৰদায়ৰ অভিভাৱকসকলে নিজৰ সন্তানক আতি কালেঞ্জাৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধাই ঘৰৰ সন্মুখত পদ্দানা (পৰম্পৰাগত তুলু গীত)ৰ সুৰত নাচিবলৈ বাধ্য কৰায়। আজিকালি শিশুসকলেও শিক্ষাত মনোনিৱেশ কৰাৰ বাবে দ্বিধাবোধ কৰে।" ^৬

ইয়াৰ পিছতো আতি কালেঞ্জা তুলুনাডু অঞ্চলৰ লোকসংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈয়েই আছে আৰু এই লোকনৃত্যৰ সাক্ষী কেৱল তুলুনাডুৰ ভিতৰৰ পকেটতহে, আতিৰ দিনতহে দেখা যায়।

লগতে চাওক

• বুটা কোলা
• থেয়্যাম