নিমাড়ী ভাষা

নিমাড়ী হৈছে মধ্যপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ ভিতৰত পশ্চিম-মধ্য ভাৰতৰ নিমাৰ অঞ্চলত প্ৰচলিত পশ্চিম ভাৰত-আৰ্য্য ভাষা। এই অঞ্চলটো মহাৰাষ্ট্ৰৰ কাষতে আৰু মালৱাৰ দক্ষিণে অৱস্থিত। নিমাড়ী ভাষা কোৱা জিলাকেইখন হ'ল: বৰুৱানী, খাণ্ডৱা, বৰৱাহা, খাৰগোনে, বুঢ়ানপুৰ, সনাৱাদ আৰু ধৰ, হৰদা আৰু দেৱাছ জিলাৰ দক্ষিণৰ অধিকাংশ অঞ্চল। ইয়াক ৰাজস্থানী ভাষা শাখাৰ অন্যতম সুকীয়া ভাষা হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে। নিমাড়ীৰ বিখ্যাত সাহিত্যিকসকল আছিল গৌৰীশংকৰ শৰ্মা, ৰামনাৰায়ণ উপাধ্যায়, সুৰেন্দ্ৰ খেদে আদি।^১

প্ৰধানকৈ খাৰগোনে, বৰুৱানী, খাণ্ডৱা জিলাত নিমাৰী ভাষা প্ৰচলিত। ৰামনাৰায়ণ উপাধ্যায়, মহাদেৱ প্ৰসাদ চতুৰ্বেদী, প্ৰভাকৰ জী ডুবে, জীৱন যোশী, আদিয়ে ইয়াৰ সাহিত্যত যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াইছে। মহাদেৱ প্ৰসাদ চতুৰ্বেদী "মধ্যা"ৰদ্বাৰা ৰচিত "আম্মাৰ বল" (ভাগৱতৰ অনুবাদ) নিমাৰীৰ প্ৰথম মহাকাব্য বুলি গণ্য কৰা হয়।

প্ৰভাকৰ জী ডুবেকো ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সম্বৰ্ধনা জনায়। তেওঁ মহেশ্বৰ আৰু ওমকাৰেশ্বৰ (জ্যোতিৰ্লিংগৰ অন্যতম)ৰ ওচৰত অৱস্থিত বৰৱাহা চহৰত বাস কৰিছিল। তেওঁ বহু মঞ্চ নাটকত অভিনয় কৰিছিল আৰু ৰাম দাদাৰ শিষ্য আছিল, সঘনাই খাণ্ডৱালৈ গৈছিল। "গামেট" আৰু "ছৱাং"ৰ দৰে গীতৰ বাবে তেওঁক এতিয়াও স্মৰণ কৰা হয়। পেছাদাৰী শিক্ষক হিচাপেও কাম কৰিছিল। তেওঁৰ এখন গ্ৰন্থ "থুমকা"ক ইছুৰি একাডেমীয়ে বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। ১৯৯৭ চনৰ ১৩ মাৰ্চত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।