দীনা শনিচৰ

দীনা শনিচৰ (১৮৬০ বা ১৮৬১–১৮৯৫) এজন বন্য ল’ৰা আছিল। ১৮৬৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ বুলণ্ডশ্বহৰৰ এটা গুহাত কুকুৰনেচীয়া বাঘৰ এটা জাকৰ মাজত চিকাৰীৰ এটা দলে তেওঁক আৱিষ্কাৰ কৰে,^১ তেওঁৰ প্ৰায় ছয় বছৰ বয়সত।^২৩৪৫

তাৰপৰা শনিচৰক আনি আগ্ৰাৰ চিকুন্দ্ৰা অনাথ আশ্ৰমলৈ পঠিওৱা হয় আৰু তাতেই তেওঁ আন মানুহৰ মাজত বিছ বছৰতকৈও অধিক সময় বাস কৰে। তেওঁ কেতিয়াও কথা ক’বলৈ শিকিব পৰা নাছিল আৰু গোটেই জীৱন গুৰুতৰভাৱে অংগসমূহ বিকল হৈয়েই থাকিল।

আৱিষ্কাৰ

বুলণ্ডশ্বহৰ জিলাৰ এটা গুহাত দীনা শনিচৰক আৱিষ্কাৰ কৰা হয় আৰু স্থানীয় জিলা দণ্ডাধীশ আৰু সংগ্ৰাহকৰ ওচৰলৈ অনা হয়।^৬৭ ইয়াৰ পিছত তেওঁক আগ্ৰাৰ চিকুন্দ্ৰা অনাথ আশ্ৰমলৈ পঠিওৱা হয়।^৬৮

অনাথ আশ্ৰমত^৯ শনিবাৰে আহি পোৱাৰ বাবে তেওঁক শনিচৰ (অৰ্থাৎ শনিবাৰ) নাম দিয়া হৈছিল।^১০ গম পোৱা গৈছিল যে তেওঁ প্ৰথমতে চাৰিওখন ভৰিৰে খোজ কাঢ়িছিল আৰু কেঁচা মাংস খাইছিল।^১১ কথা ক’ব নোৱাৰিলেও তেওঁ কুকুৰনেচীয়া বাঘৰ দৰে মুখেৰে শব্দ কৰিছিল।^৩ তেওঁ বিছ বছৰতকৈও অধিক সময় আন মানুহৰ মাজত বাস কৰিছিল যদিও কেতিয়াও কথা ক’বলৈ শিকিব পৰা নাছিল আৰু গোটেই জীৱন গুৰুতৰভাৱে বিকল হৈয়ে আছিল।^৪১২ শনিচৰে প্ৰচণ্ড ধূম্ৰপান কৰিছিল।^১৩

মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ

১৮৯৫ চনত প্ৰায় ৩৪ বছৰ বয়সত যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ শনিচৰৰ মৃত্যু হয়।^৯

ৰুডিয়াৰ্ড কিপলিঙৰ দ্য জংঘল বুকত মৌগলী চৰিত্ৰটোৰ প্ৰেৰণা হয়তো শনিচৰেই আছিল।^১৪