অমলা আৰু কমলা

অমলা (প্ৰায় ১৯১৮ – ২১ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২১^১) আৰু কমলা (প্ৰায় ১৯১২ – ১৪ নৱেম্বৰ ১৯২৯) ভাৰতৰ বংগৰ মিদনাপুৰ (বৰ্তমান পশ্চিম বংগ)ৰ দুগৰাকী "বন্য শিশু" আছিল, যিসকলক কুকুৰনেচীয়া বাঘৰ পৰিয়ালে ডাঙৰ-দীঘল কৰা বুলি জনাজাত হৈ উঠিছিল।

তেওঁলোকৰ কাহিনীয়ে মূলসুঁতিৰ সমাজৰ যথেষ্ট মনোযোগ আৰু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কিন্তু এই ঘটনাটোৰ তথ্য প্ৰচাৰ কৰিছিল মাত্ৰ এটা সূত্ৰই, ছোৱালীকেইজনীক আৱিষ্কাৰ কৰা বুলি দাবী কৰা ধৰ্মগুৰুজনে। ইয়াৰ বাবেই কাহিনীটোৰ প্ৰামাণ্যতাক লৈ কিছু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছে। ফৰাচী অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞ চাৰ্জ এৰ’লেছে তেওঁৰ গ্ৰন্থ L’Enigme des enfants-loup (Enigma of the Wolf-Children, 2007)ত এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছে যে এই কাহিনীটো এটা প্ৰৱঞ্চনা।

বিৱৰণ

১৯২৬ চনত স্থানীয় অনাথ আশ্ৰমৰ ৰেক্টৰ জোচেফ অমৃত লাল সিঙে কলিকতাৰপৰা প্ৰকাশিত দ্য ষ্টেটছমেনত এটা বিৱৰণী প্ৰকাশ কৰি কয় যে, এই ছোৱালী দুগৰাকীক কলিকতাৰ পশ্চিমে মিদনাপুৰ জিলাৰ গোডামুৰি গাঁৱৰ ওচৰৰ জংঘলত বাস কৰা এজন ব্যক্তিয়ে তেওঁক দিছিল আৰু ছোৱালীকেইজনীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখাৰ সময়ত ঘৰৰ ওচৰৰ একপ্ৰকাৰৰ পিঞ্জৰাত বাস কৰিছিল।^২ পিছত তেওঁ দাবী কৰে যে ১৯২০ চনৰ ৯ অক্টোবৰত তেওঁ নিজেই কুকুৰনেচীয়াৰ গুহাৰপৰা ছোৱালীকেইজনীক উদ্ধাৰ কৰিছিল। তেওঁ শিশুকেইটাৰ নাম ৰাখিছিল আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত কৰা পৰ্যবেক্ষণসমূহ প্ৰায় দহ বছৰ ধৰি এখন "ডায়েৰী"ত (ঢিলা শ্বীটৰে গঠিত, কিছুমান তাৰিখ আৰু কিছুমান তাৰিখহীন) লিখিছিল – যিটো যদি সঠিক হয়, তেন্তে বন্য শিশুক পৰ্যবেক্ষণ আৰু পুনৰ্বাসনৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ নথিভুক্ত প্ৰচেষ্টাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব। ১৯২০ চনৰ ১৭ অক্টোবৰৰ ডায়েৰী এণ্ট্ৰিত লিখা আছে, "...মা কুকুৰনেচীয়া, যাৰ স্বভাৱ ইমান উগ্ৰ আৰু মৰম ইমান উচ্চ আছিল। মোৰ আচৰিত লাগিল। মই কেৱল আচৰিত হৈছিলোঁ যে এটা প্ৰাণীৰ মানৱ জাতিৰ অনুভূতিকো অতিক্ৰম কৰি এই অদ্ভুত সত্তাবোৰক এগৰাকী মৰমিয়াল আৰু আদৰ্শ মাতৃৰ সকলো মৰম আৰু মৰম প্ৰদান কৰিবলৈ কেনেকৈ ইমান উচ্চ অনুভূতি আছিল।" সেই সময়ত কমলাৰ বয়স প্ৰায় আঠ বছৰ, অমলাৰ বয়স প্ৰায় ১৮ মাহ।

আচৰণ আৰু চিকিৎসা

সিঙে তেওঁৰ ডায়েৰীত দাবী কৰিছে যে, অনাথ আশ্ৰমত, ছোৱালী দুগৰাকীয়ে বন্য শিশুৰ বাবে সাধাৰণ কুকুৰনেচীয়াৰ দৰে আচৰণ দেখুৱাইছিল। তেওঁলোকে নিজকে সাজ-পোছাক পিন্ধাবলৈ নিদিছিল, ৰন্ধা খাদ্য খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰা লোকক আক্ৰমণ, ৰন্ধা খাদ্য নাকচ কৰিছিল আৰু চাৰিও ভৰিৰে খোজ কাঢ়ি মানুহক আঁচোৰ মাৰি কামুৰিছিল। দুয়োগৰাকী ছোৱালীৰে চাৰিওখন ভৰিৰে খোজ কঢ়াৰ বাবে হাতৰ তলুৱা আৰু আঁঠুত ডাঠ কেলাছৰ সৃষ্টি হৈছিল। ছোৱালীকেইজনী বেছিভাগেই নিশাচৰ আছিল, ৰ’দৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা আছিল আৰু আন্ধাৰত বহুত ভালকৈ দেখা পাইছিল। ইয়াৰ উপৰি তীব্ৰ ঘ্ৰাণশক্তি আৰু শ্ৰৱণ ক্ষমতা বৰ্ধিত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

ছোৱালীবোৰে কেঁচা মাংসৰ সোৱাদ উপভোগ কৰিছিল আৰু মাটিত থকা বাটি এটাৰপৰা খাইছিল। ঠাণ্ডা আৰু গৰমৰ প্ৰতি সংবেদনহীন যেন লাগিছিল আৰু ভয়ৰ বাহিৰেও কোনো ধৰণৰ মানৱীয় আৱেগ দেখা পোৱা যেন লাগিছিল। ৰাতি সিহঁতে কুকুৰনেচীয়াৰ দৰে গেঙনি মাৰি উঠিছিল, নিজৰ "পৰিয়াল"ক মাতিছিল। তেওঁলোকে কথা কোৱা নাছিল।

ইউনিটিৰ লেখিকা ইমেল্ডা অক্টাভিয়া শ্বেংকলিনে ১৯২৯ চনত লিখা ৱাট আৰ ইউ? নামৰ কিতাপখনত তেওঁলোকৰ গোচৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছে: “এবাৰ মিছনেৰী এজনে এছিয়াত পহুৰ গুহাৰপৰা উদ্ধাৰ হোৱা দুগৰাকী ছোৱালীক দেখাৰ কথা কোৱা শুনিছিলোঁ।” কেঁচুৱা অৱস্থাতে তেওঁলোকক পৰিত্যক্ত কৰা হৈছিল, আৰু ৰোমুলাছ আৰু ৰেমুছৰ ডেকা জীৱনৰ অনুৰূপ পৰিমাণে, এটা মাইকী কুকুৰনেচীয়া মাতৃ আছিল। ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে চাৰিও ভৰিৰে ক্ষন্তেকীয়া দৌৰিছিল; তেওঁলোকে হুমুনিয়াহ কাঢ়িছিল আৰু তেওঁলোকৰ বন্দীসকলক কামুৰিছিল। কপালখন সোমাই গৈছিল, তলৰ মুখখন মাংসহাৰী জন্তুৰ সৈতে ভুল নহ'ব পৰা সাদৃশ্য ওলাই পৰিছিল যিয়ে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ মানৱ মাতৃয়ে দেখুওৱাতকৈ অধিক মাতৃ প্ৰেম দেখুৱাইছিল।"^৩

সিঙে দাবী কৰে যে তেওঁলোকক সাধাৰণ মানুহৰ আচৰণ শিকাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ কঠিন কাম তেওঁ হাতত লৈছিল। ১৯২১ চনত বৃক্কৰ সংক্ৰমণত অমলাৰ মৃত্যু হয়। মিদনাপুৰৰ ছেইণ্ট জন চাৰ্চৰ কবৰস্থানত তেওঁক সমাধিস্থ কৰা হয়।^৪ মৃত্যুত কমলাৰ শোকৰ লক্ষণ দেখা গ’ল। ইয়াৰ পিছত কমলা মানুহৰ অধিক কাষ চাপিল। অৱশেষত তাই আংশিকভাৱে ঘৰুৱা প্ৰশিক্ষণ লৈ আন মানুহৰ সংগত অভ্যস্ত হৈ পৰিল। বছৰ বছৰ ধৰি কৰা কষ্টৰ অন্তত তাই অলপ উলম্বভাৱে খোজ কাঢ়িব পাৰিছিল যদিও কেতিয়াও দক্ষতাৰে আৰু প্ৰায়ে ক’ৰবালৈ সোনকালে যাবৰ প্ৰয়োজন হ’লে চাৰিওটা খোজলৈ ঘূৰি আহিছিল, আৰু কেইটামান শব্দ ক’বলৈ শিকিছিল। ১৯২৯ চনত যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ১৭ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।