তেহৰি

তেহৰি বা তাহৰী (কেতিয়াবা তাপাহৰীও বোলা হয় ^১) ভাৰত, নেপাল, বাংলাদেশ আৰু পাকিস্তানৰ হালধীয়া ভাতৰ এটা পৰম্পৰাগত খাদ্য। সাধাৰণ সিজোৱা সাদাভাতত মছলা আৰু হালধি মিহলাই সোৱাদ আৰু হালধীয়া ৰঙৰ কৰা হয়। আন এবিধ প্ৰচলিত তেহৰিত চাউলৰ লগত আলু যোগ কৰি বনোৱা হয়।^২

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

মনিয়েৰ-উইলিয়ামছৰ সংস্কৃত-ইংৰাজী অভিধান অনুসৰি হিন্দী শব্দ তেহৰি সংস্কৃত শব্দ তাপাহাৰীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে,^৩১ যিটো হৈছে চাউল, দালিৰ টুকুৰা (বাদি), আৰু শাক-পাচলিৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা খাদ্য, ঘিউত মছলা, বিশেষকৈ হালধিৰ সৈতে ৰন্ধা খাদ্য।^৪

তাহৰি উদ্ভৱ

সংস্কৃত ভাষাত লিখা প্ৰাচীন আয়ুৰ্বেদিক গ্ৰন্থত তাহাৰীৰ ৰেচিপি তাপাহাৰী নামেৰে উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো শাক-পাচলি আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীৰে ৰন্ধা চাউলৰ পৰম্পৰাগত খাদ্য আছিল।^৪৫ তাহাৰীৰ ৰেচিপিৰ উল্লেখ পকাদৰ্পনা (১২০০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৰন্ধন পুথিতো পোৱা যায়, য'ত কুকুৰাৰ মাংস ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৬ ভোজনকুটুহলা (১৬৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৰন্ধন আৰু ৰান্ধনী পৰম্পৰাৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থত তহাৰী চাউলৰ খাদ্যৰ কথা উল্লেখ আছে আৰু ইয়াক "বটক" নামেৰে জনাজাত ভজা মচুৰ দাইলৰ ফিটাৰৰ লগত খাদ্যৰ সৈতে খোৱা হৈছিল। দুয়োটা গ্ৰন্থতে তাপহাৰী ৰন্ধা সামগ্ৰীৰ ভিন্নতা আছে যদিও কৌশলৰ ফালৰ পৰা একে; ইয়াক "ত্ৰিকাতু" আৰু "ত্ৰিজাতক" নামৰ মছলাৰ মিশ্ৰণেৰে চাউলৰ লগতে ঘিউ, হলধি, তিতা আদা, আছাফোইটিডা, পানী আৰু নিমখৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। পকাদৰ্পণ ৰন্ধন পুথিত ৰন্ধা আগতে ইয়াত কুকুৰাৰ মাংস যোগ কৰা হয়। ভোজনকুঠুহলাত এই চাউলৰ ব্যঞ্জনটো ক’লা গ্ৰামৰ আটা, চাউলৰ আটাৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ভাটকা নামেৰে জনাজাত ভজা ফ্ৰিটাৰৰ সৈতে খোৱা হৈছিল আৰু হলধিৰ লগত মিহলাই ঘিউত ভাজি লোৱা হৈছিল। এই প্ৰস্তুতিক তাহাৰী বা তাপহাৰী বুলি কোৱা হৈছিল।^৫৬ ষোড়শ শতিকাৰ চিকিৎসা গ্ৰন্থ ''ভাৱপ্ৰকাশ নিঘাণ্টু' তো ইয়াৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা যায়।^৭

জনপ্ৰিয়তা

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত মাংসৰ দাম যথেষ্ট বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে তাহাৰী অধিক জনপ্ৰিয় হৈ পৰে আৰু বিৰিয়ানীৰ বিকল্প হিচাপে আলু জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।^৮ পাকিস্তানৰ মুহাজিৰ পৰিয়ালত ইয়াক ৰাজকীয় পৰম্পৰাগত খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কিছুমান ভিন্নতাত বিশেষকৈ ভোজ আদিত পৰিবেশন কৰাৰ সময়ত মাটন, গৰুৰ মাংস বা কুকুৰাৰ মাংস যোগ কৰা হয়।