ডিজি (বাদ্যযন্ত্ৰ)

ডিজি (চীনা: 笛子; পিনয়িন: dízi, উচ্চাৰণ [tǐt͡sɨ]) হৈছে এখন চীনা অনুভূমিক বাাঁহী। এইটো কেতিয়াবা ডি (笛) বা হেংডি (橫笛 ) নামেৰেও জনা যায় আৰু ইয়াৰ ভিতৰত কুডি (曲笛), বাংডি (梆笛) আৰু চিনডি (新笛) আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰ আছে। এইটো এটা প্ৰধান চীনা বাদ্যযন্ত্ৰ যি চীনা লোকসংগীতৰ বহুতো শৈলীত, চীনা অপেৰাত, সেইদৰে আধুনিক চীনা বাদ্যদলটোতো বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হয়। ডিজি চীনা লোকসকলৰ মাজতো এটা জনপ্ৰিয় বাদ্যযন্ত্ৰ, কাৰণ ইয়াক তৈয়াৰ কৰাটো সহজ আৰু লৈ ফুৰাটোও সহজ। .

অধিকাংশ দিজি বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়, যিয়ে এইটো বুজায় যে কিয় দিজিক কেতিয়াবা চীনা বাঁহীৰ দৰে সাধাৰণ নামৰেও জনা যায়। অৱশ্যে, "বাঁহ" সম্ভৱতঃ পশ্চিমীয়া দেশৰ "কাঠৰ বাদ্যযন্ত্ৰ"ৰ দৰে চীনা বাদ্যযন্ত্ৰৰ এক শ্ৰেণীবিভাজন। উত্তৰ চীনৰ ডিজি বেঙেনা বা বেঙেনা ৰঙৰ বাঁহৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, আনহাতে চুঝৌ আৰু হাংঝৌত তৈয়াৰ কৰা ডিজি বগা বাঁহৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। চাওঝৌৰ দৰে দক্ষিণ চীনৰ অঞ্চলসমূহত নিৰ্মিত ডিজি সাধাৰণতে অতি পাতল, কম ওজনৰ, উজ্জ্বল ৰঙৰ বাঁহৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ স্বৰ বহুত শান্ত হয়।

যদিও বাঁহ ডিজিৰ বাবে সাধাৰণ সামগ্ৰী, আন ধৰণৰ কাঠ, বা আনকি শিলৰপৰাও তৈয়াৰ কৰা ডিজি পোৱাটোও সম্ভৱ। জেড ডিজি (বা 玉笛; yùdi) ইয়াৰ সৌন্দৰ্য্যত আগ্ৰহী সংগ্ৰাহকসকলৰ মাজত আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰদৰ্শনৰ মানৰ সৈতে খাপ খোৱা ৰূপৰ বাদ্যযন্ত্ৰ বিচাৰি ফুৰা পেছাদাৰ বাদ্যযন্ত্ৰ বাদকসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়; কিন্তু জেড ডিজিৰ বাবে সম্ভৱতঃ শ্ৰেষ্ঠ সামগ্ৰী নহয় কাৰণ ধাতুৰ দৰে জেডৰো সম্ভৱতঃ বেছি প্ৰতিধ্বনিত বাবে প্ৰতিধ্বনিযুক্ত বাঁহৰ দৰে স্বৰৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনোৱাৰ ক্ষমতা নাথাকে। .^১

দিজি চীনৰ একমাত্ৰ বাঁহী নহয়। অন্যান্য চীনা বাঁহৰ বাদ্যযন্ত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে উলম্বভাৱে শেষৰফালে ফুওৱা শ্বিয়াঅ ' আৰু কৌডি।

ইতিহাস

পুৰাতত্ত্ববিদসকলে এনে কিছু প্ৰমাণ আৱিষ্কাৰ কৰিছে যিয়ে ইংগিত দিয়ে যে সাধাৰণ অনুভূমিক বাণীবোৰ (যদিও ডিজিৰ বিশেষ ম'কং অবিহনে) ৯,০০০ বছৰৰো অধিক সময় ধৰি চীনত বিদ্যমান। এই যুগৰ হাড়ৰ বাঁহীৰ टुক্ৰাবোৰ এতিয়াও বজাব পৰা যায় আৰু বিন্ধা কৰাৰ স্থান আদিৰ ক্ষেত্ৰত সেইবোৰ আধুনিক সংস্কৰণৰ সৈতে যথেষ্ট একেই। চীনৰ কেন্দ্ৰীয় হেনান প্ৰদেশৰ জিয়াহু (Jiahu) নব্যপ্ৰস্তৰ যুগৰ ক্ষেত্ৰখনত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭,০০০ – ৫,০০০ চনৰ বাঁহী পোৱা গৈছে, যিবোৰ সম্ভৱতঃ এতিয়ালৈকে আৱিষ্কাৰ হোৱা আটাইতকৈ প্ৰাচীন বজাব পৰা বাদ্যযন্ত্ৰ।^২এই বা‌ণীবোৰ পাঁচৰপৰা আঠটা ফুটাৰে খোদিত কৰা হৈছিল আৰু প্ৰায় এক অক্টেভ পৰিসৰৰ শব্দ উৎপাদন কৰিব পাৰে।^৩ আমি আজি যি ডিজিৰ বিষয়ে জানো সেইটো প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকাৰ, ^৪ আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ বাঁহৰ ডিজিৰ উদাহৰণো পোৱা গৈছে।^৫

এই বাণীবোৰৰ সমগ্ৰ বিশ্বৰ বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ আন সাধাৰণ বাণীবোৰৰ সৈতে কিছুমান সাদৃশ্য আছে। বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ বহুতো উদাহৰণত এটা ফুটা কৰা হাড়ৰ টুকুৰা থাকে, যিটো ইয়াৰ ফাঁপা গঠনৰ বাবে সামগ্ৰী হিচাপে অতি উপযুক্ত। হাড়ৰ বা‌ণীবোৰৰ আটাইতকৈ পুৰণি জ্ঞাত উদাহৰণবোৰ প্ৰায় ৪২,০০০ বছৰ আগৰ।^৬

আধুনিক পৰিৱৰ্তন

পৰম্পৰাগতভাৱে ডিজি (dizi) বাঁহৰ এটা মাত্ৰ টুকুৰাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। যদিও ই সহজ আৰু সৰল, বাঁহ কটাৰ পিছত ইয়াৰ মূল সুৰ সলনি কৰাটো অসম্ভৱ হৈ পৰে, যাৰ ফলত আধুনিক চীনা অৰ্কেষ্ট্ৰাত আন বাদ্যযন্ত্ৰৰ লগত বজোৱাৰ সময়ত ই এক সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ১৯২০ৰ দশকত সংগীতজ্ঞ ঝেং জিনৱেনে (Zheng Jinwen, ১৮৭২–১৯৩৫) দুটা চুটি বাঁহৰ টুকুৰা সংযোগ কৰিবলৈ তামৰ জোৰা লগাই এই সমস্যাৰ সমাধান কৰে। এই পদ্ধতিয়ে বাঁহৰ দৈৰ্ঘ্য সলনি কৰি ইয়াৰ মূল সুৰটো সূক্ষ্মভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ সুবিধা দিছিল।^৭৮

পৰম্পৰাগত ডিজিত আঙুলিৰ বিন্ধাবোৰ প্ৰায় সমান দূৰত্বত থাকে, যিয়ে সম্পূৰ্ণ সুৰ আৰু তিনি-চতুৰ্থাংশ সুৰৰ মিশ্ৰিত সুৰৰ সৃষ্টি কৰে। নতুন সুৰ উৎপন্ন কৰিবলৈ ঝেঙে বিন্ধাৰ স্থান সলনি কৰিছিল। ২০ শতিকাৰ মাজভাগত ডিজি নিৰ্মাতাসকলে আঙুলিৰ বিন্ধাৰ স্থান পুনৰ সলনি কৰি সম-সংম্ৰভ সুৰ বজোৱাৰ উপযোগী কৰি তোলে, যিটো নতুন সংগীতৰ বিকাশ আৰু সৃষ্টিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আছিল, যদিও কুংকু সংগতৰ দৰে কামত পৰম্পৰাগত ডিজি ব্যৱহাৰ হৈয়েই আছে।

১৯৩০ৰ দশকত, ১১টা বিন্ধাযুক্ত সম্পূৰ্ণ ক্ৰ'মেটিক সংস্কৰণৰ ডিজি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল যাক চিন্দি বুলি কোৱা হয়, ইয়াৰ সুৰৰিসৰ დას্বিনী বাঁহীৰ দৰে। অৱশ্যে, ৰূপান্তৰিত ডিজিৰ অতিৰিক্ত বিন্ধাবোৰে ঝিল্লীক কাৰ্যকৰীভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাত বাধা দিয়ে, গতিকে এই বাদ্যযন্ত্ৰটোত পৰম্পৰাগত ডিজি পৰিয়ালৰ স্বাভাৱিক ধ্বনিশৈলী বা সুৰৰ বিশেষত্ব নাথাকে। .

যদিও বাংদি (ৱেষ্টাৰ্ণ পিকোলোৰ পৰিসৰত সুৰযুক্ত) আৰু কুদি (বাংদিৰ তুলনাত চাৰি বা পাঁচ সুৰ তলৰ) আটাইতকৈ বেছিকৈ প্ৰচলিত, অন্যান্য ডিজিৰ ভিতৰত আছে জিয়াওদি/গাওয়িনদি (বাংদিৰ তুলনাত চাৰি বা পাঁচ সুৰ ওপৰত), দাদি/দিয়িনদি (কুদিৰ তুলনাত চাৰি বা পাঁচ সুৰ তলৰ), আৰু দেইদি/দিয়িন্দাদি (কুদিৰ তুলনাত এটা অক্টেভ তলত)। .

আৱৰণ

য'ত বেছিভাগ সৰল বাঁহীৰ মাজত কেৱল এটা ফুঁৱা ফুটা (চীনা ভাষাত চুই কং (吹孔) বুলি জনা যায়) আৰু আঙুলিৰ ফুটা থাকে, ডিজিৰ এম্ব'চাৰ আৰু আঙুলিৰ ফুটাৰ মাজত এটা অতি বেলেগ অতিৰিক্ত ফুটা থাকে, যাক মো কং (膜孔) বোলা হয়। ডিমো (笛膜, lit. "di membrane") নামৰ এটা বিশেষ পৰ্দা, যিটো প্ৰায় কলাৰ দৰে খোলাৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয় (বাঁহৰ কোষৰ ভিতৰৰ ছালৰপৰা তৈয়াৰ কৰা), এই গাঁতৰ ওপৰত টান কৰি আঠা লগোৱা হয়, পৰম্পৰাগতভাৱে এজিয়াও নামৰ পদাৰ্থৰে, যিটো পশুৰ আঠা। ডিমো আঠা লগাবলৈ হালধিৰ ৰসও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, কিন্তু ইয়াৰ স্থায়ী সলনি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো বাঞ্ছনীয় নহয়। ডিমোৰ মাজত মিহি বলিৰেখা সৃষ্টি কৰি ভেদকাৰী বাজি টিম্বাৰ সৃষ্টি কৰা এই প্ৰয়োগ প্ৰক্ৰিয়াটো নিজৰ বাবেই এক কলা।

ডিমো-আবৃত মো কঙে ডিজিয়ে উৎপন্ন কৰা শব্দৰ ওপৰত এক সুকীয়া অনুৰণন প্ৰভাৱ পেলায়, ইয়াক উজ্জ্বল আৰু জোৰেৰে কৰি তোলে, আৰু চূড়ান্ত সুৰটোক এটা গুঞ্জনময়, নাকৰ গুণগত মান দিবলৈ হাৰমনিক যোগ কৰে। ডিজিৰ ৰেঞ্জ তুলনামূলকভাৱে বৃহৎ, ই প্ৰায় দুই-চতুৰ্থাংশ অষ্টক সামৰি লয়।

নবীনসকলৰ বাবে অনুশীলনৰ সময়ত মকং ঢাকিবলৈ ডিমোৰ ঠাইত টেপ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি যদিও বেছিভাগ পেছাদাৰীয়ে বিশেষকৈ পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত ডিমো ব্যৱহাৰ কৰে।

পৰিৱেশন শৈলী আৰু কৌশল

সমসাময়িক 'ডিজি' শৈলী বা পেছাদাৰী কনজাৰ্ভেটৰী ৰেপাৰ্টৰীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিদ্যালয়সমূহক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়: উত্তৰ আৰু দক্ষিণ, প্ৰতিটো শৈলীৰ ডিজি আৰু বজোৱাৰ কৌশলত বিভিন্ন পছন্দ থাকে, সুৰৰ সজ্জা আৰু অলংকাৰৰ বাবে বিভিন্ন পদ্ধতি থাকে।^৯

• উত্তৰ বিদ্যালয় (বেইপাই) – উত্তৰ স্কুলৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা ডিজি বাংডিৰ মাত চুটি আৰু উচ্চ, আৰু ইয়াৰ শব্দৰ মান উজ্জ্বল আৰু অধিক শিখৰ। উত্তৰ চীনত ইয়াক কুংকু আৰু বাংজি অপেৰাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু লগতে এৰেণ্টাইৰ দৰে আঞ্চলিক সংগীত ধাৰাতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উত্তৰ স্কুলৰ ডিজি সংগীতৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে দ্ৰুত, ছন্দময় আৰু ভাৰ্চুৱেল বজোৱা, গ্লিছাণ্ডো, ট্ৰেম'লো, ফ্লাটাৰ টংগুইং, আৰু দ্ৰুত জিভাৰ দৰে কৌশল ব্যৱহাৰ কৰা।
• দক্ষিণৰ বিদ্যালয় (নানপাই) – দক্ষিণ চীনত কুডি হৈছে কুনকু অপেৰাৰ মুখ্য সুৰীয়া বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু ইয়াক জিয়াংনান চিঝুৰ দৰে সংগীততো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই দীঘলীয়া, আৰু ইয়াৰ সুৰ অধিক মৃদু, গীতিময়। দক্ষিণৰ স্কুলৰ সংগীত সাধাৰণতে লেহেমীয়া হয়, আৰু অলংকাৰসমূহ প্ৰধানকৈ চুটি সুৰীয়া পাক, ট্ৰিল, আৰু এপ'জিয়াটুৰা বা গ্ৰেচ নোট।

ডিজি প্ৰায়ে বিভিন্ন "উন্নত" কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি বজোৱা হয়, যেনে বৃত্তাকাৰ উশাহ-নিশাহ, স্লাইড, পপড নোট, হাৰমনিক, "ফ্লাইং ফিংগাৰ" ট্ৰিল, মাল্টিফ'নিক্স, ফ্লাটাৰটংগুইং, আৰু ডাবল-টংগুইং, যিবোৰ একেধৰণৰ বাদ্যযন্ত্ৰতও সাধাৰণ, যেনে পশ্চিমীয়া কনচাৰ্ট বাঁহী আৰু ৰেকৰ্ডাৰ। বেছিভাগ পেছাদাৰী খেলুৱৈৰে সাতটা ডিজিৰ এটা চেট থাকে, প্ৰত্যেকৰে চাবি (আৰু আকাৰ) বেলেগ বেলেগ। ইয়াৰ উপৰি মাষ্টাৰ প্লেয়াৰ আৰু চৰাইৰ গীতৰ দৰে সুকীয়া শব্দ বিচৰাসকলে অতি সৰু বা অতি ডাঙৰ ডিজি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।

পৰিৱেশকসকল

২০ শতিকাৰ কেইবাজনো প্ৰধান পৰিৱেশকে নতুন কনজাৰ্ভেটৰী পেছাদাৰী কনচাৰ্ট ৰেপাৰ্টৰীত ডিজি বজোৱাত অৰিহণা যোগাইছে, প্ৰায়ে আঞ্চলিক লোকশৈলীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বা তাৰপৰা অভিযোজিত। চীনা কমিউনিষ্ট বিপ্লৱৰ পিছত আৰু য়ান'আন মঞ্চৰ আলোচনা অনুসৰি এই বাদ্যযন্ত্ৰটোৰ জনপ্ৰিয় শিপাৰ বাবে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল আৰু বিপ্লৱী সংগীতত ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^১০১১

ফেং জিকুন (冯子存, ১৯০৪–১৯৮৭)ৰ জন্ম হৈছিল হেবেই প্ৰদেশৰ ইয়াংয়ুয়ানত। নম্ৰ উৎপত্তিৰ ফেঙে চীন গণৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠাৰ সময়লৈকে নিজকে এজন লোক সংগীতজ্ঞ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, স্থানীয় গীত আৰু নৃত্যৰ দল, লোকগীত আৰু ষ্টিল্ট নৃত্যত ডিজিৰ লগতে চাৰিটা তৰংগযুক্ত ফিডল ছিহু বজাইছিল। ১৯২০ চনত তাত সংগীতজ্ঞ হিচাপে চাৰি বছৰ কটোৱাৰ পিছত তেওঁ ইনাৰ মংগোলিয়াৰ স্থানীয় অপেৰা এৰেণ্টাইক হেবেইৰ লগত চিনাকি কৰাই দিয়ে।

১৯৫৩ চনত ফেঙে বেইজিঙৰ ৰাষ্ট্ৰ সমৰ্থিত কেন্দ্ৰীয় গীত আৰু নৃত্য দলত ডিজি এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে আৰু ১৯৬৪ চনত চীন কনজাৰ্ভেটৰী অৱ মিউজিক (বেইজিং)ত শিক্ষকৰ পদ গ্ৰহণ কৰে।

ফেঙে পৰম্পৰাগত লোক সমষ্টিৰ টুকুৰাসমূহক ডিজি একক গীতত অভিযোজিত কৰিছিল, যেনে ছি ছিয়াং ফেং (হেপি ৰিইউনিয়ন), ৱু বাংজি (পাঁচ ক্লেপাৰ), পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ পৰিৱেশনত নতুন চীনা কনজাৰ্ভেটৰী পাঠ্যক্ৰমত অৰিহণা যোগাইছিল। ভাৰ্চুৱেল আৰু সজীৱ ফেঙৰ শৈলী উত্তৰ চীনৰ লোকসংগীত পৰম্পৰাৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে পৰিচিত।

লিউ গুয়ানিউ (刘管乐, ১৯১৮–১৯৯০)ৰ জন্ম হৈছিল হেবেইৰ আন'গুও কাউণ্টিত। দৰিদ্ৰ কৃষক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা লিউ আছিল এজন পেছাদাৰী লোক সংগীতজ্ঞ যিয়ে ১৯৫২ চনত টিয়ানজিন গীত-নৃত্য দল (টিয়ানজিন গেউটুয়ান)ত এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক হোৱাৰ পূৰ্বে গ্ৰাম্য আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ দলত গুয়াঞ্জি, ছুওনা আৰু ডিজি বজাই সামান্য জীৱিকা উপাৰ্জন কৰিছিল।

লিউৱে ফেং জিকুনৰ সৈতে মিলি উত্তৰ ডিজি শৈলীৰ প্ৰতিনিধি বুলি কোৱা হয়। য়িন ঝং নিয়াও (ছাঁত চৰাই), হে পিং গে (শান্তিৰ কপৌ) আৰু গু ছিয়াং (পুৰণি ঘৰ গাঁও)কে ধৰি তেওঁৰ টুকুৰাসমূহ নতুন কনজাৰ্ভেটৰী পেছাদাৰী কনচাৰ্ট ৰেপাৰ্টৰীৰ অংশ হৈ পৰিছে।

লু চুনলিং (陆春龄, ১৯২১–২০১৮)ৰ জন্ম হৈছিল চাংহাইত। ১৯৪৯ চনৰ আগৰ চাংহাইত লুৱে ত্ৰিছ্বা চালকৰ কাম কৰিছিল যদিও এজন অপেছাদাৰী সংগীতজ্ঞও আছিল, জিয়াংনান ছিঝু লোকগোষ্ঠীৰ ৰেপাৰ্টৰী পৰিৱেশন কৰিছিল। ১৯৫২ চনত লুৱে চাংহাই ফ'ক এন্সেম্বল (Shanghai minzu yuetuan)ৰ সৈতে ডিজি এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক হয়, আৰু ১৯৭১ চনৰপৰা ১৯৭৬ চনলৈকে চাংহাই অপেৰা কোম্পানী (Shanghai geju yuan) ত। ১৯৫৭ চনত তেওঁ চাংহাই কনজাৰ্ভেটৰী অৱ মিউজিকত অধ্যাপনা কৰে, আৰু ১৯৭৮ চনত সহযোগী অধ্যাপক হয়।

লুৱে বহু দেশৰ লগতে সমগ্ৰ চীনতো অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি বহু ৰেকৰ্ডিং কৰিছে। তেওঁৰ ডিজি খেলা শৈলী সাধাৰণতে জিয়াংনান ডিজি পৰম্পৰাৰ প্ৰতিনিধি হৈ পৰিছে। লু চুনলিং, ঝৌ হাও, ঝৌ হুই, আৰু মা শ্বেংলংৰে গঠিত বিখ্যাত জিয়াংনান ছিঝু সংগীত পৰিৱেশন চতুৰ্থী দলৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সদস্য হিচাপে তেওঁ সুপৰিচিত। তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত জিনচি (আজি আৰু কালি) অন্যতম।

ঝাও ছংটিং (赵松庭, ১৯২৪–২০০১)ৰ জন্ম হৈছিল ঝেজিয়াঙৰ ডংগিয়াং কাউণ্টিত। ঝাওৱে ঝেজিয়াঙত শিক্ষক হিচাপে প্ৰশিক্ষণ লৈছিল, আৰু চাংহাইত আইন আৰু চীনা আৰু পশ্চিমীয়া সংগীতৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯৪০ চনত তেওঁ ঝেজিয়াঙত সংগীত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে, আৰু ১৯৫৬ চনত ঝেজিয়াং গীত আৰু নৃত্য দল (ঝেজিয়াং শ্বেং গেউটুয়ান)ৰ ডিজি এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক হয়।

মধ্যবিত্তীয় পটভূমিৰ বাবেই ১৯৫০ আৰু ১৯৬০ চনৰ ৰাজনৈতিক প্ৰচাৰত ঝাওৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল আৰু তেওঁক অভিনয় কৰিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল, বৰঞ্চ তেওঁ বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক শিকাইছিল যিসকলে আগশাৰীৰ পেছাদাৰী ডিজি খেলুৱৈ হৈ পৰিছিল, আৰু ডিজি ডিজাইনক পৰিশোধন কৰিছিল। ১৯৭৬ চনত তেওঁক পুনৰ পূৰ্বৰ পদত নিযুক্তি দিয়া হয়।

ঝাওৰ ৰচনাৰ ভিতৰত আছে ছান ৱু কি (তিনি-পাঁচ-সাত) যিটো ৱুজু (ঝেজিয়াং পৰম্পৰাগত অপেৰা)ৰ এটা সুৰৰ আধাৰত নিৰ্মিত।

ইউ জুনফা ( ইংৰাজী: Yu Xunfa; 俞逊发, ১৯৪৬–২০০৬) আছিল চাংহাইৰ এজন বিশিষ্ট ডিজি এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক আৰু সুৰকাৰ। তেওঁ চাংহাই নেচনেল অৰ্কেষ্ট্ৰাৰ সৈতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল আৰু চাংহাইৰ চাইনিজ ডিজি কালচাৰ ৰিচাৰ্চ চেণ্টাৰৰ মুৰব্বী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। চীন গণৰাজ্যৰ ৰাজ্যিক পৰিষদে তেওঁক জীৱন কৃতিত্ব বঁটাৰ লগতে ৰাজ্যখনৰপৰা আজীৱন বিশেষ ভাট্টা প্ৰদান কৰে। ১৯৭১ চনত কৌডি উদ্ভাৱন কৰাৰ বাবেও তেওঁ পৰিচিত।

মা ডি (馬迪) বৰ্তমানৰ সুৰকাৰ আৰু এককবাদ্যযন্ত্ৰবাদক বাদ্যযন্ত্ৰটোৰ ওপৰত তেওঁৰ কৌশলৰ বাবে পৰিচিত।

টাং জংকিয়াও (唐俊乔) চাংহাই চিম্ফনী অৰ্কেষ্ট্ৰা, নিউয়ৰ্ক ফিলহাৰ্মনিক, আৰু লণ্ডন চিম্ফনী অৰ্কেষ্ট্ৰাৰ লগতে ক্ৰাউচিং টাইগাৰ, হিডেন ড্ৰেগন চিনামাত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰিৱেশন কৰা এজন অনুশীলনকাৰী।^১২

অন্যান্য সংগীত ধাৰাত ব্যৱহাৰ

ৰন কৰ্ব (龍笛 (音樂家) বা ধ্বনিগতভাৱে অনুবাদ কৰা হৈছে "雷恩寇伯"), কানাডাৰ টৰণ্টোত জন্মগ্ৰহণ কৰা, আন বহুতো বিশ্বৰ কাঠবতাহৰ সৈতে ডিজি বজোৱা প্ৰথমজন বিখ্যাত পশ্চিমীয়া সংগীতজ্ঞ। টৰণ্টো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংগীত অনুষদৰপৰা পৰিৱেশনত সন্মানীয় ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ বহু ৰেকৰ্ডিঙত তেওঁ ডিজিক মুখ্য বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ দ্য হোৱাইট কাউণ্টেছ, ৰেলিক হাণ্টাৰ, চাইনা ৰাইজ, আৰু লং লাইফ, হেপিনেছ, এণ্ড প্ৰস্পেৰিটিৰ ছবিৰ চাউণ্ডট্ৰেকত ডিজি ব্যৱহাৰ কৰিছে।

তথ্যসূত্ৰ

• নিউ গ্ৰ'ভ ডিকচনেৰী অৱ মিউজিক এণ্ড মিউজিচিয়ানছ, দ্বিতীয় সংস্কৰণ, ষ্টেনলি চেডি আৰু জন টাইৰেলৰ সম্পাদনাত (লণ্ডন, ২০০১)।