টাং সাম্ৰাজ্য

টাং সাম্ৰাজ্য (唐朝, Táng Cháo) আছিল চীনৰ ইতিহাসৰ এটা সোণালী যুগ, যিয়ে ৬১৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে বিস্তৃত আছিল। ই চুই ৰাজবংশৰ পতনৰ পিছত স্থাপিত হয় আৰু চীনা সভ্যতা, কলা, সাহিত্য, বিজ্ঞান আৰু ধৰ্মীয় সহনশীলতাৰ দিশত এক অভূতপূৰ্ব উন্নয়ন ঘটায়।^১

স্থাপনা

৬১৮ চনত লি ইউয়ান নামৰ এজন সামৰিক শাসকে টাং ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু গাওজু সম্ৰাট হিচাপে চীন শাসন কৰে। তেওঁৰ পুত্ৰ লি শিমিন (অৰ্থাৎ টাইজং সম্ৰাট) টাং সাম্ৰাজ্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ শাসক হিচাপে পৰিগণিত।^২

ৰাজনীতি আৰু সমাজ

টাং শাসনে এক শক্তিশালী কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ গঢ়ি তোলে। চাৰকাৰী পৰীক্ষা ব্যৱস্থা আৰু কনফুচিয়ান মতবাদৰ ওপৰত আধাৰিত ৰাজকীয় নিয়োগ প্ৰথা উন্নয়ন পায়। ৰাষ্ট্ৰীয় ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে আঞ্চলিক বিভাগ, সেনা, আৰু ৰাজহ ব্যৱস্থাও সুসংগঠিত আছিল।^৩

সাংস্কৃতিক উন্নয়ন

এই সময়ছোৱাত চীন সাহিত্য, চিত্ৰকলা, সংগীত, আৰু ধাৰ্মিক স্থাপত্যৰ ক্ষেত্ৰত শিখৰলৈ উঠে। লি বাই, টু ফু আদিৰ দৰে কবিসকল এই যুগত প্ৰসিদ্ধ হয়। পেইণ্টিং, চীনামাটি, আৰু চিল্ক উৎপাদন অতি উন্নত আছিল।

ধৰ্ম আৰু বিদেশী প্ৰভাৱ

টাং আমলত বৌদ্ধ ধৰ্ম চীনত ব্যপ্তি লাভ কৰে। চুয়ানজাং (Xuanzang) নামৰ ভিক্ষুৱে ভাৰত ভ্ৰমণ কৰি নালন্দা মহাবিহাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰি চীনলৈ বহুসংখ্যক গ্ৰন্থ অনুবাদ কৰে। ইছলাম, জৰাথুস্ত্ৰীয় ধৰ্ম, আৰু নেষ্টোৰিয়ান খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতো চীনত এই সময়ত উপস্থিত হৈছিল।^৪

পতন

৯ম শতিকাৰ শেষভাগত অভ্যন্তৰীণ বিদ্ৰোহ (বিশেষকৈ আন লুশান বিদ্ৰোহ) আৰু ৰাজনৈতিক দুৰ্বলতাৰ ফলত টাং সাম্ৰাজ্য কমজোৰা হয়। অবশেষত ৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দত সাম্ৰাজ্যৰ পতন ঘটে আৰু পাঁচ ৰাজবংশ আৰু দশ ৰাজ্য যুগ আৰম্ভ হয়।^৫

ঐতিহ্য

টাং সাম্ৰাজ্যক চীনৰ ইতিহাসত “সোণালী যুগ” বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কৰ মডেল আধুনিক চীনলৈকে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰি আছে।