জেৰুছা ঝিৰাদ

জেৰুছা জেকব ঝিৰাদ এফআৰচিঅ'জি, এমবিই (Jerusha Jhirad; ২১ মাৰ্চ ১৮৯১ - ২ জুন ১৯৮৪) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক।^১২

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

ঝিৰাদৰ জন্ম কৰ্ণাটকৰ শিৱমোগ্গাত।^৩ তেওঁ বেনে ইজৰাইল ইহুদী সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য আছিল।^১৪ তেওঁ পুনে হাইস্কুলত পঢ়িছিল, তাৰ পিছত বোম্বাইৰ গ্ৰাণ্ট মেডিকেল কলেজ, য'ত তেওঁ ১৯১২ চনত এল. এম. এছ. ডিপ্লোমা সৈতে মেডিচিন এণ্ড চাৰ্জাৰীত অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিছিল।^৩৫ তেওঁ আছিল বিদেশত অধ্যয়ন কৰিবলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা বৃত্তি লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা।^১ ইংলেণ্ডত তেওঁ লণ্ডন স্কুল অৱ মেডিচিন ফৰ উইমেনত (ৰয়েল ফ্ৰী হস্পিতালত ভিত্তি কৰি) অধ্যয়ন কৰে, ১৯১৭ চনত লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেডিচিনত স্নাতক আৰু অস্ত্ৰোপচাৰত স্নাতক (এম বি বি এছ) হিচাপে পুনৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে আৰু ১৯১৯ চনত মিডৱাইফাৰী এণ্ড ডিজিজ অৱ উইমেনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী (এম.ডি.) লাভ কৰে।^৬৭ প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞ হিচাপে‍ তেওঁ ১৯১৭ চনত লণ্ডনৰ এলিজাবেথ গেৰেট এণ্ডাৰছন হাস্পতালত হাউচ চাৰ্জন হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ১৯১৮ চনত ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ আগতে বাৰ্মিংহাম মেটাৰ্নিটি হাস্পতালত কাম কৰিছিল।^৫৮

প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ইংলেণ্ডত পঢ়ি থকাৰ সময়ত ঝিৰাদ লণ্ডনৰ এলিজাবেথ গেৰেট এণ্ডাৰছন হাস্পতালত প্ৰসূতি সহায়ক আৰু হাউচ চাৰ্জন, আৰু বাৰ্মিংহামৰ প্ৰসূতি চিকিৎসালয়ত হাউচ চাৰ্জন আছিল। ১৯২০ চনৰ ভিতৰত ভাৰতলৈ উভতি আহি তেওঁ কিছু সময়ৰ বাবে দিল্লীৰ লেডী হাৰ্ডিং হাস্পতালত প্ৰসূতি বিশেষজ্ঞ আছিল। ১৯২০ চনৰ পৰা ১৯২৪ চনলৈ বঙাইগাঁৱৰ প্ৰসূতি চিকিৎসালয়ত ভাৰপ্ৰাপ্ত চিকিৎসা বিষয়া আছিল।১৯২৫ চনৰ পৰা ১৯২৮ চনলৈকে তেওঁ মুম্বাইৰ কামা হাস্পতালৰ কৰ্মচাৰী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ১৯২৯ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈকে চিকিৎসা ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।^১৫

১৯৩১ চনত ঝিৰাদক শান্তিৰ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।^৫ ১৯৩৪ চনত বিহাৰৰ ভূমিকম্পৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকসকলক চিকিৎসা সাহায্য প্ৰদান কৰিছিল।^৩ ১৯৩৭ আৰু ১৯৩৮ চনত বোম্বাইত মাতৃৰ মৃত্যুৰ পৰিসংখ্যাগত অধ্যয়ন কৰে। তেওঁ বম্বে প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগবিজ্ঞান সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আৰু সভানেত্ৰী আছিল, আৰু ভাৰতীয় প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগবিজ্ঞান সমিতিৰ ফেডাৰেচন (FOGSI)ৰ সভানেত্ৰী আছিল।^২৪ ১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৫৭ চনলৈকে এছ’চিয়েশ্যন অৱ মেডিকেল উইমেন ইন ইণ্ডিয়া (এ. এম. ডব্লিউ. আই.)ৰ সভাপতি আছিল। অপৰিকল্পিত গৰ্ভাৱস্থা সীমিত কৰিবলৈ যৌন শিক্ষা আৰু সুস্থ বিনোদনৰ বিকল্পৰ সপক্ষে লিখিছিল।^৩ ১৯৫০ চনত মাদ্ৰাজত অনুষ্ঠিত হোৱা ষষ্ঠ সৰ্বভাৰতীয় প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগ কংগ্ৰেছৰ সভাপতিত্ব কৰে।^২

ঝিৰাদ প্ৰগতিশীল ইহুদী ধৰ্মৰ পথ প্ৰদৰ্শকও আছিল; ইহুদী ধৰ্মীয় সংঘত (জে আৰ ইউ) মিশ্ৰিত লিংগৰ প্ৰাৰ্থনাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ মুম্বাইলৈ উভতি যায় আৰু ১৯২৫ চনত ভগ্নী লিয়াৰ সৈতে বেনে ইজৰাইলৰ মাজত জে আৰ ইউৰ সৈতে জড়িত এখন মণ্ডলী প্ৰতিষ্ঠা কৰে।^৯

সন্মান

১৯৪৫ চনত ঝিৰাদক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এম বি ই প্ৰদান কৰে। ১৯৪৭ চনত ৰয়েল কলেজ অৱ অব্ষ্টেট্ৰিচিয়ানছ এণ্ড গাইনেক’লজিষ্টৰ ফেল' নিৰ্বাচিত হয়।^৩ ১৯৬৬ চনত তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল।^১ শুক্ৰৰ গহ্বৰ ঝিৰাদৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল।

ব্যক্তিগত জীৱন

১৯৭৫ চনত ঝিৰাদে এখন চুটি আত্মজীৱনী লিখিছিল, য’ত তেওঁৰ ভতিজীৰ জীৱনী ‘এ ড্ৰিম ৰিয়েলাইজড: বায়’গ্ৰাফী অৱ ড° জেৰুছা জে ঝিৰাদ’ (১৯৯০)ৰ বিষয়ে অৱগত কৰা হৈছিল।^১০ ১৯৮৪ চনত ৯৩ বছৰ বয়সত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।^৪