চাপ নৃত্য

চাপ (বেলুচী: چاپ) হৈছে বেলুচ জনগোষ্ঠীৰ এটা পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য, যি বেলুচিস্তান অঞ্চলত প্ৰচলিত।^১২‌ চাপ নৃত্য সাধাৰণতে গোট বান্ধি বৃত্তাকাৰে কৰা হয় আৰু তাত তাল-মিলোৱা হাততালি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লয়।^৩ এই নৃত্যত হাততালিৰ সংখ্যা আৰু বিন্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিভিন্ন ধৰণ চিনাক্ত কৰা হয়—যেনে দো-চাপী, ছে-চাপী আৰু চাৰ-চাপী।^৪

দো-চাপী

দো-চাপী (বেলুচী: دو چاپی) হৈছে চাপ নৃত্যৰ এটা প্ৰচলিত ৰূপ। এই নৃত্য সাধাৰণতে বৃত্তাকাৰে গোট বান্ধি নাচে আৰু হাততালি বজাই নৃত্য কৰা হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত কাঠি বা তৰোৱালো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৫

দো-চাপীত প্ৰধানকৈ ছোৰ্ণা আৰু ঢোল ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৬

মহিলাসকলৰ নৃত্যশৈলী পুৰুষসকলৰ পৰা অলপ ভিন্ন। তেওঁলোকে সাধাৰণতে দুই খোজ পিচত গৈ বৃত্তৰ ভিতৰত লঘু গতিৰে হাততালি বজাই নাচে।^৭

পটভূমি

চাপ শব্দটোৰ অৰ্থ বেলুচী ভাষাত হাততালি।^৮ বেলুচী ভাষাত নৃত্যক সাধাৰণতে নাচ বুলি কোৱা হয়।

বেলুচী লোকনৃত্যসমূহত হাততালিৰ গুৰুত্ব অধিক। প্ৰতিটো নৃত্যত হাততালিৰ ধৰণ আৰু দেহৰ গতি বেলেগ বেলেগ। সাধাৰণতে পুৰুষ আৰু মহিলা পৃথক বৃত্তত নাচে যদিও একে তালত হাততালি বজায়।^৯

চাপ নৃত্যৰ বিভিন্ন ৰূপ আছে, যেনে বেলুচী লেৱা, হাম্বো আৰু লাট্টি। এই নৃত্য সাধাৰণতে বেলুচী সংস্কৃতিৰ বিশেষ বাদ্যযন্ত্ৰ—নাৰ ছুৰ, ছুৰোজ, নাল আৰু তাবুৰাৰ সংগে কৰা হয়।^১০

এই নৃত্য সাধাৰণতে বিবাহ, উৎসৱ আৰু সামাজিক সমাবেশত সামূহিক আনন্দ প্ৰকাশৰ মাধ্যম হিচাপে পৰিবেশিত হয়।