কালনেমি

কালনেমি হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ এক অসুৰ। তেওঁ বিৰোচনৰ পুত্ৰ, আৰু প্ৰহ্লাদৰ নাতি। তাৰকাময় যুদ্ধত বিষ্ণুৱে তেওঁক হত্যা কৰে,^১ য'ত তেওঁক সেনাপতি বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ এটা পুনৰ্জন্মত বিভিন্ন পৰম্পৰাত তেওঁ উগ্ৰসেনৰ পুত্ৰ কংস হিচাপে জন্ম লৈ মথুৰাৰ ৰজা হয়। তেওঁৰ ভাগিন বিষ্ণুৰ অৱতাৰ কৃষ্ণই তেওঁৰ অত্যাচাৰৰ বাবে তেওঁক বধ কৰে।^২৩৪ কালনেমিৰ কন্যা বৃন্দা হয় জলন্ধৰৰ পত্নী....

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

কালনেমি হৈছে 'কাল', যাৰ অৰ্থ "সময়", আৰু 'নেমি', যাৰ অৰ্থ "এটা চকা বা এটা চকাৰ ঘেৰ"ৰ দ্বাৰা গঠিত যৌগিক শব্দ। ই সময়ৰ চকাৰ সময়ৰ অংশটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিয়ে "সূৰ্যাস্তৰ দিশত যোৱা দিনৰ সময়"ক বুজায়। 'কাল'ৰ অৰ্থ "ক'লা"ও, ইয়াক অসুৰ কালনেমী বুলি ধৰা হয়, যিয়ে "দিন ৰাতিৰ ফালে গতি কৰাৰ লগে লগে আৰু দ্বাপৰযুগৰ পৰা কলিযুগৰ দিশে গতি কৰাৰ লগে লগে বৃদ্ধি পোৱা আন্ধাৰৰ সময়ছোৱাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।"^৫

তাৰকাময় যুদ্ধ

• মূল প্ৰবন্ধ: তাৰকাময় যুদ্ধ

পদ্মপুৰাণত কালনেমীয়ে তাৰকাময় যুদ্ধত সোমৰ পক্ষে আৰু বাকী দৈত্যবোৰে দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিছিল। তেওঁ অপৰিসীম অনুপাতত দেৱতাসকলৰ ওপৰত পাহাৰৰ বৰষুণ পেলাবলৈ ধৰাত দেৱতাসকল আতংকিত হৈ পৰিল। তেওঁ মুখেৰে নিশাহত জুইৰ শিখা বাহিৰ কৰি শত্ৰুৰ ওপৰত কেইবাটাও শত্ৰুৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰিছিল। বিষ্ণুৱে গৰুড়ৰ পিঠিত উঠি যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ আগবাঢ়ি গ’ল।। তেওঁৰ অধীনৰ দেৱতাক উল্লাসেৰে শব্দ কৰি চিঞৰিছিল আৰু হাঁহি হাঁহি নিজৰ আগতীয়া প্ৰলয়ৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল। ক্ৰোধিত হৈ কালনেমীয়ে এশ বাহুৰ পৰা বিষ্ণুৰ বুকুত অসংখ্য অস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰিলে। যেতিয়া অসুৰে গৰুড়ৰ মূৰটো গদাৰে ভাঙি পেলালে, তেতিয়া বিষ্ণুৱে প্ৰতিশোধ ল'লে, কালনেমিৰ সকলো বাহু কাটিবলৈ সুদৰ্শন চক্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে আৰু পৃথিৱীখন ধ্বংস হোৱাৰ আগতে তেওঁক নিৰ্জীৱ কৰি পেলালে।^৬

পুত্ৰ

কালনেমিৰ ছয় পুত্ৰ আছিল: হংস, সুবিক্ৰম, ক্ৰথা, দমন, ৰিপুমৰ্দন আৰু ক্ৰোধহন্ত,^৭ যিসকল পূৰ্বৰ জন্মত ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ মাৰিচিৰ পুত্ৰ আছিল।^৮ তেওঁলোকে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰত তপস্যা কৰাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ ককাক হিৰণ্যকশিপুৱে প্ৰথমে তেওঁলোকক পাতালত দীৰ্ঘদিন নিদ্ৰা যাবলৈ অভিশাপ দিছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ অভিশাপ সলনি কৰি দৈৱকীৰ প্ৰথম ছয়জন পুত্ৰ হিচাপে পৃথিৱীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ পিতৃ কালনেমি উগ্ৰসেনৰ পুত্ৰ কংস হিচাপে পুনৰ জন্ম ল'ব আৰু তেওঁলোকৰ মোমায়েক হ'ব আৰু জন্মৰ লগে লগে তেওঁলোক সকলোকে হত্যা কৰিব।^৯১০

সমুদ্ৰ মন্থন

স্কন্দ পুৰাণৰ মতে ক্ষীৰ সাগৰ মন্থন হোৱাৰ পাছত বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপত দৈত্য আৰু দানৱৰ ওচৰত অমৃত বিলাওঁতে, অসুৰসকলক অমৃত দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাত অসুৰ জাতি আৰু দেৱতাৰ মাজত যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। দেৱতাক স্বৰ্গৰ ৰজা ইন্দ্ৰই নেতৃত্ব দিছিল আৰু অসুৰৰ নেতৃত্বত বিৰোচনৰ পুত্ৰসকলে প্ৰথমে অসুৰৰ প্ৰধান বালি আৰু পিছলৈ কালনেমিৰ নেতৃত্ব দিছিল। ইন্দ্ৰই বজ্ৰপাতেৰে বালিক বধ কৰাৰ পিছত বৃষপৰ্ব নামৰ আন এজন দৈত্য ৰজাই ইন্দ্ৰক আক্ৰমণ কৰে, আৰু তেৱোঁ নিহত হয়। কালনেমীয়ে সিংহত উঠি নিজৰ পৰ্বত হিচাপে ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলক তীব্ৰ আক্ৰমণ চলাইছিল, যিয়ে দেৱতাসকলক অস্থিৰ কৰি তুলিছিল। তেতিয়া তেওঁলোকক বিষ্ণুৰ সহায় ল’বলৈ নাৰদে পৰামৰ্শ দিছিল, কিয়নো তেওঁহে ধ্যানৰ দ্বাৰা আহৰণ কৰা অপৰিসীম শক্তি থকা কালনেমীক হত্যা কৰিব পাৰিব। দেৱতাসকলে কৰা অনুৰোধত বিষ্ণুৱে গৰুড়ত উঠি কালনেমীক আক্ৰমণ কৰি অচেতন কৰি পেলালে। চেতনা ঘূৰাই পোৱাৰ লগে লগে কালনেমীয়ে উপলব্ধি কৰিলে যে তেওঁ বিষ্ণুৰ সৈতে মুখামুখি হৈছে আৰু তেওঁৰ পৰাজয় মানি লৈ বিষ্ণুক অনুৰোধ কৰিলে যে তেওঁক কোনো ঐশ্বৰিক সত্তাৰ দ্বাৰা পৰাস্ত কৰা হৈছে বুলি প্ৰশংসা কৰে।^১১ এইদৰে বিষ্ণুৱে কালনেমি-নিহা উপনাম লাভ কৰে।^১২