আৰ্য পুংকানি

আৰ্য পুংকানি, যাক আৰ্যকৰাকানি বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতৰ কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত পূজা কৰা এগৰাকী নাৰী দেৱতা। আৰ্য পুংকানীক আৰ্য্য পুংকানী থেয়াম(নৃত্য) হিচাপে পূজা আৰু পৰিবেশন কৰা হয়। আৰ্য পুংকানিৰ থেয়ামৰ সৈতে বাপ্পিৰিয়ান থেয়ামও এই মন্দিৰত কৰা হয়। মুছলমান বুলি বিশ্বাস কৰা বাপিৰিয়ান আৰু হিন্দু দেৱী আৰিয়া পুনকণিৰ মিথ কেৰালাত হিন্দু-ইছলাম ধৰ্মীয় সমন্বয়ৰ নিদৰ্শন।

কল্পিত কথা

পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি আৰ্য পুংকানীৰ জন্ম হৈছিল আৰ্যপত্তৰ আৰু আৰ্যপট্টাথীৰ কন্যা হিচাপে।^১ ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে তাই অলংকাৰ আৰু মণিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ পৰিল।

বিয়াৰ বাবে মুকুতা বিচাৰি যাত্ৰা কৰা আৰ্য পুংকনি আৰু তেওঁৰ ভাতৃদ্বয় ধুমুহাত আবদ্ধ হৈ জাহাজ ধ্বংসস্তূপত বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে।^১ ধ্বংসপ্ৰাপ্ত জাহাজৰ ধ্বংসাৱশেষ ধৰি সাত দিন সাগৰত কটালে আৰু অষ্টম দিনা সকলোৱে পাৰলৈ আহিল। পাৰ পাওঁতে সিহঁতে ইজনে সিজনৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিল।

সাগৰৰ ফালে চিন্তিত আৰিয়া পুনকানীয়ে সাগৰত সৰু নাৱত উঠি যোৱা বাপ্পীৰিয়ান নামৰ এজন মুছলমান নাৱিকক দেখে। প্ৰথমতে তেওঁ আৰ্য পুনকানীৰ সহায়ৰ আহ্বানক আওকাণ কৰে, কিন্তু তাই নিজৰ যাদুকৰী দক্ষতাৰে তেওঁক আচৰিত কৰি বাপ্পীৰিয়ানক লগত লৈ যায় আৰু ভায়েকহঁতক লৰালৰিকৈ লৈ যায়।^২ অৱশেষত তেওঁলোকে ভেনমালটিংকাৰত তাইৰ ভায়েকক বিচাৰি পায়, কিন্তু তেওঁলোকে তাইৰ লগত যাবলৈ সাজু নাছিল আৰু তাতেই বসতি স্থাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।^২ তাৰ পিছত আৰ্য পুংকানি আৰু বাপিৰিয়ানে যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখি উত্তৰ মালাবাৰ উপকূলৰ কুৰাণ পাহাৰত উপনীত হয়।^২ তাত ইহঁতক থালিপৰম্ব কাইঠাকেল মন্দিৰত স্থান দিয়া হৈছে।^২ থালিপাৰম্বাত থকা এই মন্দিৰৰ পিছত সমগ্ৰ উত্তৰ মালাবৰ অঞ্চলত আন বহুতো মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

থেয়্যাম

অতি সুন্দৰ মুখৰ শিল্প আৰু ধীৰ গতিৰে আৰ্য্যকৰকন্নী এটি থেয়ম। কোনো জোতা নোহোৱাকৈয়ে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰা আন বেছিভাগ থেয়মৰ দৰে নহয়, আৰ্য্য পুংকানি থেয়ামে কাঠৰ পৰম্পৰাগত জোতা পিন্ধি দেখা দিয়ে।^১ বাপিৰিয়ান নাৱিক, থেয়্যাম হিচাপেও কৰা হয় য'ৰ পৰা আৰ্য পুংকানি থেয়ম কৰা হয়।^৩ মুছলমান বুলি বিশ্বাস কৰা বাপিৰিয়ান আৰু হিন্দু দেৱী আৰিয়া পুনকণিৰ মিথ কেৰালাত হিন্দু-ইছলামী ধৰ্মীয় সমন্বয়ৰ উদাহৰণ।^১