বাপ্পিৰিয়ান থেয়াম

বাপ্পিৰিয়ান থেয়াম (বাপিৰিয়ান বুলিও বানান কৰা হয়) ভাৰতৰ কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত পৰিবেশন কৰা এক থেয়াম (নৃত্য)। ই এক প্ৰকাৰৰ মাপিলা থেয়াম। মুছলমান বুলি বিশ্বাস কৰা বাপিৰিয়ান আৰু হিন্দু দেৱী আৰিয়া পুনকণিৰ মিথ কেৰালাত হিন্দু-ইছলাম ধৰ্মীয় সমন্বয়ৰ নিদৰ্শন।

কল্পিত কথা

বাপিৰিয়ান এজন মুছলমান ব্যৱসায়ী বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল যিয়ে তুলু নাডুত নিজৰ নাম উজলাইছিল।^১ পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁ যিখন জাহাজত আৰ্য্য পুংকনি দেৱী যাত্ৰা কৰিছিল, সেই জাহাজৰ কেপ্তেইন আছিল।

পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি বিবাহৰ বাবে মুকুতা বিচাৰি যাত্ৰা কৰা আৰ্য পুংকনি আৰু তেওঁৰ ভাতৃদ্বয় ধুমুহাত আবদ্ধ হৈ জাহাজ ধ্বংসস্তূপত বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে।^১ ধ্বংসপ্ৰাপ্ত জাহাজৰ ধ্বংসাৱশেষ ধৰি সাত দিন সাগৰত কটালে আৰু অষ্টম দিনা সকলোৱে পাৰলৈ আহিল। পাৰ পাওঁতে সিহঁতে ইজনে সিজনৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিল।

সাগৰত চিন্তিত হৈ পৰা আৰ্য পুনকানীয়ে বাপ্পীৰিয়ানক সাগৰত সৰু নাও এখনত গৈ থকা দেখিছে। প্ৰথমতে তেওঁ আৰ্যপুংগন্নীৰ সহায়ৰ আহ্বানক আওকাণ কৰে, কিন্তু তাই তেওঁক নিজৰ যাদুকৰী দক্ষতাৰে আচৰিত কৰি বাপিৰিয়ানক লগত লৈ যায় যাতে তেওঁৰ ভায়েকহঁতক লৰালৰিকৈ যায়।^২ অৱশেষত তেওঁলোকে ভেনমালটিংকাৰত তাইৰ ভায়েকক বিচাৰি পায়, কিন্তু তেওঁলোকে তাইৰ লগত যাবলৈ সাজু নাছিল আৰু তাতেই বসতি স্থাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।^২ তাৰ পিছত আৰ্যপুনকন্নী আৰু বাপিৰিয়ানে যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখি উত্তৰ মালাবাৰ উপকূলৰ কুৰাণ পাহাৰত উপনীত হয়।^২ তাত ইহঁতক থালিপৰম্ব কাইঠাকেল মন্দিৰত স্থান দিয়া হৈছে।^২

ৰামায়ণৰ লগত জড়িত কাহিনী

আন এক কাহিনী ৰামায়ণৰ লগত জড়িত। এই মতে সীতাৰ সন্ধানত যোৱা হনুমানক বাপ্পিৰিয়ান থেয়্যাম হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।^৩ সীতাক বিচাৰি নাপাই বাপিৰিয়ানে ডাঙৰ ডাঙৰ গছত উঠি দূৰৈৰ ঠাইলৈ চকু পঠিয়াইছিল।^৩ এই কাৰণেই তেওঁয়াম নাৰিকল গছত বগাই যায়। সীতাক বিচাৰি নোপোৱাৰ খঙত বাপ্পিৰিয়ানে নাৰিকল গছত গোৰ মাৰি গছত থকা সকলো নাৰিকল পেলাই দিয়ে।^৩

অনুষ্ঠান

থেয়াম পৰিবেশনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান হ'ল বাপিৰিয়ান থেয়ামে নাৰিকল গছত উঠি গছজোপাক লাথি মাৰি সকলো নাৰিকৰ পেলাই জোকাৰি দিয়ে।[3] এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত নাৰিকল গছৰ পৰা পৰি গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হোৱাটো সাধাৰণ কথা।^৩৪

এই থেয়য়াম কেৰালাৰ ভান্নান সম্প্ৰদায়ে কৰে।^২ বাপিৰিয়ান থেয়্যামৰ কাহিনী কেৰালাৰ হিন্দু-ইছলামী ধৰ্মীয় সমন্বয়ৰ উদাহৰণ।^১