স্থাপত্য
৬৮ প্ৰবন্ধ
-
বীৰবল ভৱন
বীৰবল মহল (বীৰবলৰ ৰাজপ্ৰাসাদ) ১৫৭১ চনত সম্ৰাট আকবৰে কমিচন কৰা এটা ৰাজপ্ৰাসাদ। ফতেহপুৰ ছিক্ৰী দুৰ্গৰ হাৰেম কোৱাৰ্টাৰত অৱস্থিত আৰু ই সাম্ৰাজ্যিক হাৰেমৰ মহিলাসকলৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
-
মন্ত্ৰী স্কোৱেৰ
মন্ত্ৰী স্কোৱেৰ (ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಕ್ವೇರ್) কৰ্ণাটকৰ বাংগালোৰ মহানগৰৰ মালেশ্বৰম অঞ্চলত অৱস্থিত এটা শ্বপিং মল। ৯২৪০০০ বৰ্গ ফুট (৮৫,৮০০ বৰ্গ মিটাৰ) ব্যৱহাৰযোগ্য কালিৰে (Gross leasable area) ২০১০ চনত মুকলি কৰাৰ সময়ত ই দক্ষিণ ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ শ্বপিং মল হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
-
মিমাৰ চিনান
মিমাৰ চিনান'(অটোমান তুৰ্কী: معمار سينان, ৰোমানীকৃত: Mi'mâr Sinân; তুৰ্কী: Mimar Sinan; প্ৰায় ১৪৮৮/১৪৯০ – ১৭ জুলাই ১৫৮৮; কোকা মি'মাৰ চিনান আঘা (Sinan Agha the Grand Architect) বা "গ্ৰেণ্ড চিনান" বুলিও জনা যায়।) চুলতান চুলেমান দ্য মেগনিফিচেণ্ট, চেলিম দ্বিতীয় আৰু মুৰাদ তৃতীয়ৰ বাবে মুখ্য অটোমান…
-
লালবাগ কিল্লা
লালবাগ কিল্লা (ইংৰাজী: Lalbagh Fort) হ’ল বাংলাদেশৰ ঢাকাৰ দক্ষিণ-পশ্চিমাঞ্চলত থকা বুঢ়ী গংগা নদীৰ পাৰত অৱস্থিত ১৭ শতিকাত নিৰ্মিত এটা অসম্পূৰ্ণ দুৰ্গ। ১৬৭৮ চনত মোগল সম্ৰাট ঔৰংগজেৱৰ পুত্ৰ চুবেদাৰ মহম্মদ আজম শ্বাহে দুৰ্গটোৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰম্ভ কৰিছিল।
-
হজৰত নিজামুদ্দিন দৰগাহ
হজৰত নিজামুদ্দিন দৰগাহ হৈছে ভাৰতৰ দিল্লীৰ নিজামুদ্দিন পশ্চিম অঞ্চলত অৱস্থিত চুফী সন্ত নিজামুদ্দিন আউলিয়াৰ দৰগাহ আৰু মছজিদ কমপ্লেক্স। দৰগাহ বা সমাধিস্থল চুফী মন্দিৰ আৰু প্ৰতি সপ্তাহত হাজাৰ হাজাৰ তীৰ্থযাত্ৰী দৰ্শন কৰে। সন্ধিয়া কাৱৱলী ভক্তিমূলক সংগীত অনুষ্ঠানৰ বাবেও এই স্থানত পৰিচিত।
-
হনুমান ঢোকা
হনুমান ঢোকা (हनुमान ढोका) নেপালৰ মধ্য কাঠমাণ্ডুৰ দৰবাৰ চৌহদত মল্ল ৰজাসকলৰ আৰু শ্বাহ বংশৰ ৰজাৰ প্ৰাসাদৰ সৈতে গঠনৰ এক জটিল গঠন। হনুমান ঢোকা প্ৰাসাদৰ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰত স্থাপিত হিন্দু দেৱতা হনুমানৰ শিলৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰপৰাই এই নাম লাভ কৰিছে। 'ঢোকা'ৰ অৰ্থ নেপালী ভাষাত দুৱাৰ বা দুৱাৰ।
-
হাজিয়া চ'ফিয়া
হাজিয়া চ'ফিয়া (Ayasofya, Ἁγία Σοφία; অৰ্থাৎ “পবিত্ৰ জ্ঞান”) হৈছে তুৰ্কীৰ ইস্তানবুল চহৰত অৱস্থিত এটা ঐতিহাসিক স্থাপত্য। এইটো মূলতে এটা বাইজেণ্টাইনত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ গীৰ্জা হিচাপে ৫৩৭ খ্ৰীষ্টাব্দত জুষ্টিনিয়ান প্ৰথমে নিৰ্মাণ কৰিছিল।
-
ৰংমহল
ৰংমহল বা ৰঙৰ প্ৰাসাদ পুৰণি দিল্লীৰ লালকিল্লাত অৱস্থিত। ই প্ৰথমে সাম্ৰাজ্যবাদী হাৰেমৰ অংশ হিচাপে কাম কৰিছিল। ই ৰাজপ্ৰাসাদৰ সেইটো অংশ আছিল য’ত ৰাজপৰিয়ালৰ মহিলা সদস্যসকলে জিৰণি ল’ব পাৰিছিল। শ্বাহজাহানৰ শাসনকালত ইয়াক পেলেচ অৱ ডিষ্টিংচন (ইমতিয়াজ মহল) বুলি জনা গৈছিল।
