ৰজা ইগুয়ানা

ৰজা ইগুয়ানা;গালেলা ভাষাত: মা কোলানো ও কৰিয়াংগা^১) হৈছে এইচ. ভান ডাইকেন আৰু এম. জে. ভান বাৰ্ডাই সংগ্ৰহ কৰা আৰু হালমাহেৰা দ্বীপৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা গালেলা ভাষাৰ ইণ্ডোনেছিয়ান লোককথা। ইয়াত এগৰাকী মানৱ ছোৱালী আৰু জন্তুৰ ৰূপত থকা প্ৰেমিকৰ মাজৰ বিবাহৰ কাহিনী কোৱা হৈছে, যাৰ প্ৰতি তাই মানুহ হোৱাৰ পিছত মোহভংগ হয়। পিছত তাইৰ ঈৰ্ষাপৰায়ণ ভনীয়েকহঁতে তাইক হত্যা কৰি তাইৰ ঠাইত পশু প্ৰেমিকৰ পত্নী হ'বলৈ চেষ্টা কৰে।

ডাচ ভাষাবিদ জান ডি ভ্ৰিছৰ মতে এই কাহিনীটো দৰা হিচাপে প্ৰাণীটোৰ চক্ৰৰ সৈতে জড়িত, যিটো ইণ্ডোনেছিয়াৰ দ্বীপপুঞ্জত দেখা যায়।^২ দক্ষিণ-পূব এছিয়াতো ইয়াৰ ভিন্নতা আছে।

অনুবাদ

গল্পটো হাংগেৰী ভাষালৈ Gyíkkirály ("জেঠী ৰজা") নামেৰেও অনুবাদ কৰা হৈছিল।^৩

সাৰাংশ

এহাল দম্পতীৰ পুত্ৰ ইগুয়ানা। এদিন চাৰিগৰাকী মহিলাই গা ধুই থকা বিল এখনৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যায় আৰু তাৰে এজনীৰ প্ৰেমত পৰে জেঠীটো। সি ছোৱালীজনীক ট্জোম্পাকা গছৰ পৰা ফুল কিছুমান ছিঙি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, কিন্তু তাইৰ ভনীয়েকহঁতে তাক খেদি পঠিয়াই দিয়ে। ইগুয়ানাই ঘৰলৈ উভতি আহি মাকক ছোৱালীজনীক তেওঁৰ হৈ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ কয়। মহিলাগৰাকীয়ে গৈ তাইৰ লগত পুত্ৰৰ প্ৰস্তাৱৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ চেষ্টা কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে পুত্ৰৰ ওপৰত ছাই পেলাই নাকচ কৰে। পৰাজিত হৈ মহিলাগৰাকীয়ে ইতিবাচক সঁহাৰি নোপোৱাকৈ ঘৰলৈ উভতি আহে, গতিকে পুত্ৰই নিজেই চেষ্টা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ইগুয়ানাৰ বেশ পিন্ধি সি হ’বলগীয়া কইনাৰ ঘৰলৈ যায়, তাৰ পিছত তাইৰ কোঠালৈ যায়। সৰীসৃপৰ ছদ্মবেশ আঁতৰাই ডেকালৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ৰাতি তেওঁৰ কইনাজনীয়ে শুই থকাৰ অভিনয় কৰি ইগুয়ানাৰ ছালখন লৈ জ্বলাই দিয়ে। পিছদিনা ৰাতিপুৱা এতিয়া মানুহ হোৱা ইগুয়ানাই কইনাক তেনে নকৰিবলৈ সকীয়াই দিয়ে, কিয়নো তাইৰ সিদ্ধান্তই দুখ আৰু দুখ-কষ্টৰ সূচনা কৰিব।

যিকোনো প্ৰকাৰে তেওঁ কইনাৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই যায় এজন সুন্দৰ কাপোৰ পিন্ধা মানুহ হিচাপে, যাৰ ফলত তিনিগৰাকী ভগ্নীৰ আনন্দ আৰু ঈৰ্ষা হয়, যিয়ে তাৰ পিছত নিজৰ কেডেটৰ পৰা মুক্তি পাই যুৱকজনক বিয়া কৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। পিছত ইগুয়ানা তাইৰ বাবে যৌতুক আনিবলৈ নাওঁ ভ্ৰমণলৈ যায়, কিন্তু যোৱাৰ আগতে তেওঁ তাইক সুমথিৰা আৰু কুকুৰাৰ কণী এটা দিয়ে, যিটো তাই নিজৰ চেৰঙত লুকুৱাই ৰাখে। তেওঁ যোৱাৰ পিছত তিনিওগৰাকী ভগ্নীয়ে কুমাৰীগৰাকীক তেওঁলোকৰ লগত কিছুমান কামত ওলাই যাবলৈ মাতিবলৈ চেষ্টা কৰে (তাইক হত্যা কৰাৰ অজুহাত): প্ৰথমে, বেৰেলৰ বাবে খৰি কাটিবলৈ। ডাঙৰ ভনীয়েকহঁতে কেডেটক হাবিলৈ লৈ যায়, গাঁত এটাত ঠেলি দিয়ে, তাৰ পিছত ঘৰলৈ উভতি যায়। তাইৰ মাক-দেউতাকে সৰু ছোৱালীজনী ক’ত আছে বুলি সুধিলে, আৰু তাইক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ গাঁতটোৰ ভিতৰলৈ যায়।

ইয়াৰ পিছত তিনিওগৰাকী ভগ্নীয়ে তাইক এটা পাহাৰৰ ওপৰত পাত তুলিবলৈ মাতে। কুমাৰীয়ে ভনীয়েকহঁতৰ লগত যোগ দিবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে পাহাৰত উঠি যায়। ওপৰত এটা দোলনাও আছে যিটো তেওঁলোকে অলপ খেলাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে। ডাঙৰবোৰে দোলনাত খেলে, তাৰ পিছত সৰুজনে। তাই দোলনাত থকাৰ সময়তে বাকীবোৰে ৰছীডাল কাটি পেলায় আৰু কুমাৰীজনী উৰি যায় সাগৰৰ মাজলৈ। তাৰ পিছত সুমথিৰাৰ আৰু কুকুৰাৰ কণী অলপ পানীত ডুব যায়, যেতিয়া সুমথিৰাৰ পৰা ওলাই গছ গজি উঠে আৰু কণীৰ পৰা কুকুৰা এটা ফুটি উঠে, কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কিছুমান জাহাজে তেওঁলোকৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে কুকুৰাটোৱে জাহাজবোৰক সুধিলে যে ৰজা ইগুয়ানা সোনকালে আহিব নেকি; প্ৰথম দুখন জাহাজৰ কেপ্তেইনসকলে কয় যে তেওঁ তেওঁলোকৰ পিছে পিছে আহি আছে।

তৃতীয়খন জাহাজ পাৰ হোৱাৰ পিছত কুকুৰাটোক কোৱা হয় যে ৰজা ইগুয়ানা সেই জাহাজখনত আছে। এইদৰে চৰাইটোৱে কুমাৰীক ডেউকাত লৈ ৰজা ইগুয়ানাৰ জাহাজলৈ উৰি যায়। ই অৱতৰণ কৰাৰ পিছত ৰজা ইগুয়ানাই তেওঁৰ পত্নীক তেওঁৰ ছাল জ্বলোৱাৰ বাবে উপদেশ দিয়ে, কিন্তু আঠাৰ বাকচ লুকুৱাই ৰাখে। ৰজা ইগুয়ানা জাহাজৰ পৰা নামি ভনীয়েকহঁতক লগ কৰিবলৈ যায়। তেওঁ তেওঁলোকক কয় যে তেওঁ তেওঁলোকৰ বাবে এটা উপহাৰ আনিছিল: দুটা বুকু, মাত্ৰ সাগৰৰ পাৰত পৰি আছে। ভিতৰত বহুমূলীয়া কিবা এটা বিচাৰি পোৱাৰ আশাত ভনীয়েক তিনিজনীয়ে সাগৰৰ পাৰলৈ দৌৰি গৈ খৰখেদাকৈ বুকু দুখন মেলি দিয়ে। ভিতৰত কেৱল বেজী আৰু দা, যিবোৰ বুকুৰ পৰা ওলাই আহি ঈৰ্ষাপৰায়ণ ভনীয়েকহঁতক মাৰি পেলায়।^৪৫