কেয়ং ইমাছ

কেয়ং ইমাছ (জাভানিজ আৰু ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত "সোণালী শামুক") হৈছে জাভানিজ ভাষাৰ এক বিখ্যাত লোককথা য'ত এগৰাকী ৰাজকুমাৰীক যাদুকৰীভাৱে ৰূপান্তৰিত কৰি সোণালী শামুকৰ খোলাত বন্দী কৰা হয়। এই লোককথা বিখ্যাত জাভানীজ পাঞ্জী চক্ৰৰ অংশ, য’ত ৰাজকুমাৰ পাঞ্জী আছমোৰো বাংগুন (ৰাডেন ইনু কেৰতাপতি বুলিও জনা যায়) আৰু তেওঁৰ পত্নী ৰাজকুমাৰী দেৱী ছেকাৰতাজী (দেৱী চন্দ্ৰ কিৰানা নামেৰেও পৰিচিত)ৰ কাহিনী কোৱা হৈছে।

কাহিনী

ইণ্ডোনেছিয়াত কেয়ং ইমাছৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে। আটাইতকৈ সাধাৰণ কাহিনীটোত ৰাডেন পাঞ্জী আছমোৰো বাংগুন আৰু তেওঁৰ পত্নী দেৱী ছেকাৰতাজীৰ ৰোমাঞ্চ, বিচ্ছেদ আৰু পুনৰ মিলনৰ কথা কোৱা হৈছে। এই সকলোবোৰ আৰম্ভ হয় আন্তা বেৰান্তাহৰ পৰা, অৰ্থাৎ অজ্ঞাত ঠাই— কাল্পনিক কাহিনীৰ ঠাইবোৰক বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ। ৰাজ্যৰ ৰজাই দেৱী সেকাৰতাজীক পত্নী হিচাপে বিচাৰিছিল, আৰু তেনে কৰিবলৈ তেওঁ তাইক অপহৰণ কৰিছিল। ভগৱান বতৰা নাৰদে দেৱী ছেকৰ্তজীক সোণালী শামুকলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি ৰক্ষা কৰিছিল। প্ৰভুৱে কেয়ং ইমাছক ক’লে যে তেওঁৰ স্বামী ৰাডেন পাঞ্জী আছমোৰো বাংগুনক বিচাৰিবলৈ নদীৰ তললৈ ওপঙি যাব লাগে।

এদিন নদীৰ পাৰত সদায় মাছ ধৰি থকা দুখীয়া বৃদ্ধা বিধৱা ম্বোক ৰণ্ডো দাদাপানে সোণালী শামুক এটা পাই পোহনীয়া জন্তু হিচাপে ঘৰলৈ লৈ আহিছিল। তাতে তাই শামুকটো এটা জাৰত ৰাখি যত্ন লৈছিল। হঠাতে মবুক ৰণ্ডোৰ জীৱনত ভাল কথাবোৰ হ’বলৈ ধৰিলে।

প্ৰতিদিনে তেওঁ মাছ মাৰি উভতি আহোঁতে টেবুলত সুস্বাদু বাচন আৰু ঘৰখন পৰিষ্কাৰকৈ বিচাৰি পাইছিল। তেওঁ ভাবিলে তেওঁৰ ঘৰৰ চোৱা-চিতা, ৰান্ধি, ঘৰৰ কামবোৰ কৰিবলৈ ইমান দয়ালু কোন। এই অদ্ভুত ঘটনাটো কেইবাদিনো চলি থাকিল, এই ৰহস্যময় আৰু দয়ালু মানুহজন কোন সেইটো তেওঁ ভাবিলেই নহ’ল। গতিকে, এদিন মাছ ধৰাৰ সলনি তেওঁ ঘৰৰ বেৰৰ এটা গাঁতৰ মাজেৰে উকি মাৰিলে।

ৰৈ লুকাই থকাৰ পাছত তাই এটা আচৰিত দৃশ্য দেখিলে, যে জাৰৰ পৰা ওলাই আহি ঘৰখন চাফা কৰি আহাৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে এগৰাকী ধুনীয়া ৰাজকুমাৰীয়ে।

পিছদিনাও একেই ঘটনা ঘটিল। কোনো সময় নষ্ট নকৰাকৈয়ে ম্বোক ৰণ্ডোৱে ঘৰটোৰ ভিতৰলৈ লৰালৰিকৈ সোমাই আহিল আৰু তাত থকা শামুকৰ খোলাটোৰ সৈতে একেলগে শিলৰ মৰ্টনেৰে জাৰটো ভাঙি পেলালে। এতিয়া গৃহহীন হৈ পৰা দেৱী ছেকাৰতাজীয়ে পুনৰ শামুকৰ খোলালৈ পৰিণত হ’ব নোৱাৰিলে, আৰু যাদুৰ মন্ত্ৰটো ভাঙি গ’ল। তাৰ পিছত মবুক ৰণ্ডোৱে তেওঁক কন্যা হিচাপে তুমি লয়।

ইফালে ৰাডেন পাঞ্জী আছমোৰো বাংগুনে পত্নীক বিচাৰি আছিল। ইখন গাঁৱৰ পৰা আন এখন গাঁৱলৈ ঘূৰি ফুৰি শেষত দাদাপান গাঁৱত উপস্থিত হ’ল য’ত তেওঁ নিজৰ মৰমৰ পত্নীক বিচাৰি পালে। সুখ আৰু মৰমেৰে ভৰি পৰি তেওঁলোকে ভাল বৃদ্ধা ম্বক ৰণ্ডোক লৈ নিজৰ ৰাজ্যলৈ উভতি গ’ল।

অন্য সংস্কৰণসমূহ

ৰাজকুমাৰীক যাদুকৰীভাৱে সোণালী শামুকলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ কাহিনীৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে। এটা সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে দেৱী ছেকাৰতজীক বন্দীত্বৰ পৰা পলায়ন কৰাত সহায় কৰিবলৈ বতৰা নাৰদে ৰূপান্তৰিত কৰিছিল; আন এটা সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে তেওঁৰ ঈৰ্ষাপৰায়ণ ভনীয়েক দুষ্ট দেৱী গালুহ আজেং, এগৰাকী ডাইনী যিয়ে ৰাজকুমাৰ পাঞ্জীক বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল, তেওঁৰ ওপৰত এটা যাদুকৰী অভিশাপ দিছিল।^১ আন এটা সংস্কৰণত ৰাজকুমাৰীয়ে ভুলবশতঃ এটা শামুকৰ ওপৰত ভৰি দি তাৰ খোলাটো ভাঙি পেলালে; শামুকটো আছিল ছদ্মবেশত এগৰাকী দুষ্ট ডাইনী, যিয়ে তাৰ পিছত ৰাজকুমাৰীগৰাকীক অভিশাপ দিছিল। কাহিনীটোৰ আন অংশবোৰ, য’ত ৰাজকুমাৰীক এগৰাকী বৃদ্ধা বিধৱাই ৰক্ষা কৰিছিল আৰু তাই মাজে মাজে বৃদ্ধা বিধৱাৰ দয়াৰ প্ৰতিদান দিবলৈ পুনৰ নিজৰ মানৱ ৰূপলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল আৰু অৱশেষত স্বামীৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হৈছিল, সেইবোৰ একেই আছে।

জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি

ইণ্ডোনেছিয়াৰ জনপ্ৰিয় সাধুকথা কেয়ং ইমাছ, প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি কোৱা আৰু ইয়াক প্ৰায়ে বহু শিশুৰ গল্পপুথিত প্ৰকাশ কৰা হয়। শিশুক শিকোৱা নৈতিকতা হ’ল দয়ালু আৰু কৃতজ্ঞ হোৱা, আনৰ পৰা পোৱা দয়াৰ প্ৰতিদান দিবলৈ ইচ্ছুক হোৱা। কেয়ং ইমাছৰ কাহিনীয়ে জাকাৰ্টাৰ টামান মিনি ইণ্ডোনেছিয়া ইণ্ডাহৰ কেয়ং ইমাছ আইমেক্স থিয়েটাৰৰ স্থাপত্য ডিজাইনৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।