হেনৰিয়েট পেটিট

হেনৰিয়েট পেটিট (আনা এনৰিকেটা পেটিট মাৰ্ফানৰ ছদ্মনাম; ৩ মাৰ্চ, ১৮৯৪ - ৯ ডিচেম্বৰ, ১৯৮৩), এগৰাকী চিলিৰ চিত্ৰশিল্পী, গ্ৰুপো মণ্টপাৰ্নাছৰ সদস্য, যাৰ তেওঁ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।

জীৱনী

আনা এনৰিকেটা পেটিট মাৰ্ফান ১৮৯৪ চনৰ ৩ মাৰ্চত চেণ্টিয়াগোত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।

১৯১০ চনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ জুয়ান ফ্ৰান্সিস্কো গঞ্জালেজৰ শিষ্য হৈছিল -যাক চাৰিজন "চিলিৰ চিত্ৰকলাৰ মহান মাষ্টৰ"ৰ ভিতৰত এজন বুলি গণ্য কৰা হয়- যাক তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু, যিগৰাকীও চিত্ৰশিল্পী মাৰ্টা ভিলানুৱেভাৰ জৰিয়তে লগ পাইছিল। ১৯১৪ চনত পেটিটে স্কুল অৱ ফাইন আৰ্টছত ভৰ্তি হয় আৰু দুবছৰৰ পিছত তেওঁ প্ৰথমখন চিত্ৰ অংকন কৰে।^১

১৯২০ চনৰ পৰা ১৯২১ চনৰ ভিতৰত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰে, সেই সময়ছোৱাত তেওঁ ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত ভাস্কৰ্য্য শিল্পী এণ্টোৱান ব'ৰ্ডেলৰ সৈতে ক্লাছ কৰিছিল,^২ যিয়ে তেওঁক লে চিলিয়েন শীৰ্ষক আৱক্ষ মূৰ্তিত চিত্ৰিত কৰিব আৰু যাৰ কৰ্মৰাজি শিল্পীজনৰ সংগ্ৰহালয়ত আছে।^৩

১৯২৩ চনত চিলিলৈ উভতি আহি পেটিটে মণ্টপাৰ্নাছ গোটত যোগদান কৰে, যিটো প’ষ্ট-ইম্প্ৰেছনিজম আৰু ফ’ভিজমৰ প্ৰভাৱৰ আভাংগাৰ্ড আন্দোলন। এই গোটত জোচে পেৰ'টি আৰু ভাতৃদ্বয় জুলিও আৰু মেনুৱেল অৰ্টিজ ডি জাৰাটে,^১ লগতে লুইছ ভাৰ্গাছ ৰোছাছও আছিল। ১৯২৭ চনত পেটিট আৰু ভাৰ্গাছ ৰোজাৰ বিবাহ হয় আৰু কবি ভিচেণ্টে হুইড'ব্ৰ'ক শ্ৰেষ্ঠ মানুহ হিচাপে লোৱা হয়।^৪

১৯২৬ চনত পেটিটে পেৰিছত বসতি স্থাপন কৰে, য'ত তেওঁ স্কেচ, অংকন আৰু চিত্ৰকলাৰ বিশেষজ্ঞতা অব্যাহত ৰাখে আৰু আন আনসকলৰ লগতে ফৰাচী লে কৰ্বিজিয়েৰ আৰু ফাৰ্নাণ্ড লেগাৰ, স্পেনিছ জুয়ান গ্ৰীছ, জোয়ান মিৰো আৰু পাবলো পিকাচো, ব্ৰিটিছ উইলিয়াম হেটাৰ আৰু আমেৰিকান আলেকজেণ্ডাৰ কেলডাৰৰ সৈতে ভাগ কৰা কলাত্মক পৰিৱেশত যোগদান কৰে। ফ্ৰান্সৰ ৰাজধানীত তেওঁ চিত্ৰকলাৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰাৰ উপৰিও হেনৰী-ৰুচেল মানসিক চিকিৎসালয়ত কাম কৰিছিল।^১২

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ বাবে ১৯৪১ চনত পেটিট আৰু ভাৰ্গাছ ৰোছাছে চিলিলৈ উভতি আহে। ফ্ৰান্সৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ ফলত হোৱা উভালি পেলোৱাৰ বাবে পেটিটৰ কলাত্মক উৎপাদন বিশেষভাৱে হ্ৰাস পায়। ১৯৬৩ চনত তেওঁৰ শেষ ভ্ৰমণ আছিল গ্যালিক দেশলৈ।^২

১৯৮৩ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত চেণ্টিয়াগোত পেটিটৰ মৃত্যু হয়।