হুছেইনী ব্ৰাহ্মণ

হুছেইনী ব্ৰাহ্মণ পঞ্জাৱ অঞ্চলৰ মহীয়াল ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত এটা সম্প্ৰদায়।^১

মহীয়াল সম্প্ৰদায়ত বালি, ভীমৱাল, ছিব্বৰ, দত্ত, লাউ, মোহন আৰু বৈদ নামৰ সাতটা উপগোত্ৰ আছে। কিন্তু তেওঁলোকৰ হিন্দু পৰম্পৰাৰ লগত সামঞ্জস্যপূৰ্ণভাবে তেওঁলোকে অ-ভাৰতীয় পৰম্পৰা গ্ৰহণ কৰিছে। ইয়াৰ ফলত মহীয়াল সম্প্ৰদায়ৰ এটা সৰু উপগোটে ইছলামৰ প্ৰতি বিশেষকৈ তৃতীয় ইমাম হুছেইনক শ্ৰদ্ধা জনাইছে।^২

ভি উপাধ্যায়ৰ মতে^৩ তেওঁলোক চিষ্টি চুফীসকলৰদ্বাৰা প্ৰভাবিত হৈছিল। যজ্ঞোপৱীত আৰু তিলক পিন্ধি থকাৰ সময়ত তেওঁলোকে কেৱল মুছলমানৰপৰাই দান-বৰঙনি লয়, হিন্দুৰপৰা নহয়।^৪ ইয়াৰে কিছুমান আজমেৰৰ পুছাকাৰত পোৱা যায়, য’ত মুইন আল-দিন চিষ্টিক সমাধিস্থ কৰা হৈছে।^৫ আন এক পৰম্পৰা অনুসৰি ইয়াজিদৰ সৈন্যই ইমাম হুছেইনৰ মূৰটো শিয়ালকোটত থকা পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰলৈ লৈ আহিছিল। মূৰৰ বিনিময়ত পূৰ্বপুৰুষে নিজৰ পুত্ৰৰ মূৰ বিনিময় কৰিছিল।^৬ বিখ্যাত হুছেইনী ব্ৰাহ্মণসকলৰ ভিতৰত অভিনেতা সুনীল দত্ত, উৰ্দু লেখক কাশ্মীৰী লাল জাকিৰ, ছাবিৰ দত্ত, আৰু নন্দ কিশোৰ বিক্ৰম আদি অন্যতম।^৭

এওলোকক ইৰাকৰ কিছু অংশত এতিয়াও কমকৈ পোৱা যায় যদিও হুছেইনী ব্ৰাহ্মণৰ বেছিভাগ পৰিয়ালেই বৰ্তমান পুনে,^৮ দিল্লী,^৯ চণ্ডীগড়, পঞ্জাব, হিমাচল প্ৰদেশ আৰু ভাৰতৰ জম্মু অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰিছে। পাকিস্তানৰ সিন্ধ, চাকৱাল আৰু লাহোৰ আৰু আফগানিস্তানৰ কাবুল আৰু দক্ষিণ আফগানিস্তানত আছে। ইয়াৰে কিছুমানে প্ৰতি বছৰে মহৰমও পালন কৰে।

ইতিহাস

মহীয়ালৰ মৌখিক ইতিহাস অনুসৰি দত্ত বংশৰ এজন মহীয়াল ব্ৰাহ্মণে কাৰবালাৰ যুদ্ধ ত (৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ইমাম আল-হুছেইনৰ হৈ যুদ্ধ কৰিছিল, বিশেষকৈ কুফাৰ ধুমুহাত—এই প্ৰক্ৰিয়াত নিজৰ সাতজন পুত্ৰক বলি দিছিল।^১০ কিংবদন্তি অনুসৰি ৰাহাব সিদ্ধ দত্ত (কিছুমান সংস্কৰণত ৰাহিব সিদ্ধ বা সিদ্ধ বিয়োগ দত্ত বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে) কাৰবালাৰ যুদ্ধৰ সময়ৰ আশে-পাশে বাগদাদৰ ওচৰত বাস কৰা কেৰিয়াৰ-সৈনিকৰ এটা সৰু দলৰ নেতা আছিল।^১১ কিংবদন্তিটোত তেওঁ থকা ঠাইখন দাইৰ-আল-হিন্দিয়া অৰ্থাৎ "ভাৰতীয় কোৱাৰ্টাৰ" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো বৰ্তমানৰ আল-হিন্দিয়াৰ সৈতে মিল খায়।^১১

অন্যান্য

চুফী তীৰ্থস্থান ৰাজস্থানৰ আজমেৰত, য’ত মইনুদ্দিন চিষ্টীয়ে বাস কৰিছিল আৰু শেষ দিনবোৰ পাৰ কৰিছিল, তাত আজিও নিজকে হুছেইনী ব্ৰাহ্মণ বুলি কোৱা এক শ্ৰেণীৰ লোক আছে, যিসকল ‘গতানুগতিক হিন্দু’ নহয়, গতানুগতিক মুছলমানো নহয়। হুছেইনী ব্ৰাহ্মণসকলে গতানুগতিক বৈদিক আৰু ইছলামিক পৰম্পৰাৰ মিশ্ৰিত মিশ্ৰণ পালন কৰিছিল। হিন্দী/উৰ্দু ভাষাৰ এটা প্ৰবচনে হুছেইনী ব্ৰাহ্মণসকলক এইদৰে বুজায়: "ৱাহ দত্ত চুলতান, হিন্দু কা ধৰ্ম, মুছলমান কা ইমান, আধা হিন্দু আধা মুছলমান" (বাৰু দত্ত চুলতান, হিন্দুৰ ধৰ্ম আৰু মুছলমানৰ প্ৰথা, আধা হিন্দু আৰু আধা মুছলমান।^১২