হিল্ডা মেৰী লাজাৰাছ

হিল্ডা মেৰী লাজাৰাছ (Hilda Mary Lazarus; ২৩ জানুৱাৰী ১৮৯০ - মৃত্যু ১৯৭৮) ভাৰতৰ এগৰাকী খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী আৰু জনপ্ৰিয় স্ত্ৰীৰোগ আৰু প্ৰসূতি বিশেষজ্ঞ আছিল। তেওঁ অন্ধ্ৰ মেডিকেল কলেজৰ অধ্যক্ষ আৰু বিশাখাপট্টনমৰ কিং জৰ্জ হাস্পতালৰ অধীক্ষক আছিল। ভেলোৰৰ খ্ৰীষ্টান চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়ৰ প্ৰথম ভাৰতীয় সঞ্চালকও আছিল।^১

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

হিল্ডাৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯০ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত দক্ষিণ ভাৰতৰ বিশাখাপট্টনমত।^২ ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰাহ্মণ পৰিচয় ত্যাগ কৰি তেওঁৰ ককাক-আইতাকে‍ খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। এলিয়া আৰু দানিয়েল লাজাৰৰ জীয়াই থকা নটা সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম আছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল এজন অতিশয় সন্মানীয় খ্ৰীষ্টান শিক্ষাবিদ আৰু লেখক। তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ বাবে চি. বি. এম হাইস্কুলত যোগদান কৰিছিল।

চিকিৎসাৰ প্ৰশিক্ষণ

মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ত লাজাৰে বি.এ. আৰু মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ আগতে তেওঁ ধাত্ৰী বিভাগৰ অসাধাৰণ কামৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। পিছত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ যায় আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ কেইবাটাও পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে তাত বহু বছৰ কটায়। যুক্তৰাজ্যৰ লণ্ডন আৰু ডাবলিনৰ পৰা তেওঁ চিকিৎসা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ ৰয়েল কলেজ অৱ চাৰ্জনছ সদস্যপদ লাভ কৰিছিল আৰু প্ৰসূতি‍ আৰু স্ত্ৰী ৰোগ বিজ্ঞানত বিশেষত্ব লাভ কৰে। তেওঁক ভাৰতৰ মহিলা চিকিৎসা সেৱাত (ডব্লিউ. এম. এছ.) নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, এনে নিযুক্তি লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা আছিল। তেওঁ ১৯১৭ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈকে চৰকাৰী চিকিৎসা সেৱাত আছিল।

ভাৰতলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন

নতুন দিল্লী লেডী হাৰ্ডিঞ্জ মেডিকেল কলেজ এণ্ড চিকিৎসালয়ত কিছু সময়ৰ বাবে সেৱা আগবঢ়াই লাজাৰুছে ডব্লিউ.এম.এছ.-ৰ সৈতে তেওঁৰ কেৰিয়াৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল। ১৯১৬ চনত চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাত ভাৰতৰ একমাত্ৰ সম্পূৰ্ণ পেছাদাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হিচাপে এইখন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু ই বিশেষভাৱে মহিলাৰ প্ৰশিক্ষণৰ সৈতে জড়িত আছিল, লেডী হাৰ্ডিঞ্জ সকলো ধৰ্মীয় পৃষ্ঠভূমিৰ যোগ্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে মুকলি আছিল। লেডী হাৰ্ডিঞ্জ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় ভাৰতৰ ভিতৰত অনন্য আছিল আৰু এই প্ৰতিষ্ঠানতে ১৯৪০ চনত লাজাৰুছে ইয়াৰ প্ৰথম ভাৰতীয় অধ্যক্ষ হিচাপে বিজয়ৰে ঘূৰি আহিছিল।

হস্তক্ষেপ কৰা বছৰবোৰত তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত কাম কৰিছিল, চিকিৎসালয়ৰ তত্ত্বাৱধান কৰিছিল, নাৰ্ছ আৰু ধাত্ৰীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিছিল, আৰু মহিলা আৰু শিশুৰ চিকিৎসা সেৱাৰ মান উন্নত কৰাৰ বাবে অন্যান্য পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ বৃত্তিগত দিশ দক্ষতাৰে বহল কৰাৰ উপৰিও, এই বছৰবোৰত ইংৰাজীৰ লগতে শৈশৱতে শিকি অহা তেলেগু আৰু সংস্কৃত উপৰি কেইবাটাও নতুন ভাৰতীয় ভাষা শিকাৰ সুবিধা লাভ কৰি তেওঁ কৰ্মক নেতৃত্ব দিছিল।

ইংলেণ্ডৰ অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত তেওঁ এখন কিতাপ লিখিছিল আৰু ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৫৪ চনৰ ভিতৰত ভেলোৰ মেডিকেল কলেজৰ সঞ্চালক^৩ আৰু ভেলোৰ চিকিৎসালয়ৰ মুখ্য চিকিৎসা বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।^৪ কিছুদিন তেওঁ মাদ্ৰাজৰ চৰকাৰী সাধাৰণ চিকিৎসালয়ত সেৱা আগবঢ়াইছিল। বিশাখাপট্টনমত তেওঁ অন্ধ্ৰ মেডিকেল কলেজৰ অধ্যক্ষ আৰু কিং জৰ্জ হাস্পতালৰ অধীক্ষক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল মহিলা আৰু চৰকাৰী ভিক্টোৰিয়া হাস্পতালত মহিলা আৰু শিশুৰ বাবে এটা লাজাৰ ৱাৰ্ড আছে, য’ত তেৱোঁ সেৱা আগবঢ়াইছিল।

বঁটা লাভ

লাজাৰাছক ১৯৪১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কিং জৰ্জ ষষ্ঠই সেৱা আগবঢ়োৱা ভগ্নী (মেম্বাৰ অৱ দ্য ভেনৰেবল অৰ্ডাৰ অৱ ছেইণ্ট জন) হিচাপে নিযুক্তি দিছিল, আৰু ১৯৪২ চনত জন্মদিন সন্মান তালিকাত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ কাইছাৰ-ই-হিন্দ সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। ১৯৪৬ চনৰ জন্মদিন সন্মান তালিকাত তেওঁক কমাণ্ডাৰ অৱ দ্য অৰ্ডাৰ অৱ ব্ৰিটিছ এম্পায়াৰ, চিভিল ডিভিজন (চি. বি. ই.) হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। ১৯৬১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ সেৱাৰ বাবে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰিছিল।