সৎশ্ৰী আকাল

সৎশ্ৰী আকাল হৈছে এটা জয়কাৰ ধ্বনি(সাক্ষৰ অৰ্থত "বিজয়ৰ আহ্বান") যিটো এতিয়া শিখসকলে প্ৰায়ে অভিবাদন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ই শিখ ক্লেৰিয়ান কলৰ দ্বিতীয়াৰ্ধ, যিটো দশম শিখ গুৰু গুৰু গোবিন্দ সিঙে দিয়া। সম্পূৰ্ণ আহ্বানটো এনেধৰণৰ, "বোলে ছ’ নিহাল, সৎশ্ৰী আকাল" ("সত্য হৈছে কালজয়ী")।^১২

অৰ্থ

সাৎ সংস্কৃত সত্য (সত্য) শব্দৰ পৰা অহা পাঞ্জাবী শব্দ, যাৰ অৰ্থ সত্য। শ্ৰী হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিভিন্ন ভাষাত ব্যৱহৃত সন্মানীয়। আকাল পাঞ্জাবী শব্দ কাল অৰ্থাৎ সময় আৰু বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত আ- উপসৰ্গৰে গঠিত, যিটো শব্দক ইয়াৰ বিপৰীত শব্দ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ উপায় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, গতিকে আকালৰ অৰ্থ কালজয়ী।^৩

ব্যৱহাৰ

শিখ ধৰ্মৰ জয়কাৰ ধ্বনি হোৱাৰ উপৰিও জয়কাৰ শিখ লিটাৰ্জীৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰিছে আৰু পবিত্ৰ মণ্ডলীত শিখ প্ৰাৰ্থনা আৰ্দাছৰ শেষত কোৱা হয়।^৪

সৎশ্ৰী আকালক অভিবাদন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো যদিও নিজকে শিখ বুলি পৰিচয় দিয়া গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকে ব্যৱহাৰ কৰে, তথাপিও "অমৃতধাৰী [বাপ্তিস্ম লোৱা] শিখসকলে" ভুল ব্যৱহাৰ বুলি গণ্য কৰে। যিহেতু এই শব্দটো ঐতিহাসিকভাৱে শিখ যুদ্ধৰ চিঞৰ, "বোলে ছ’ নিহাল, সৎশ্ৰী আকাল"ৰ দ্বিতীয়াৰ্ধ আৰু এতিয়াও একে ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শিখ ৰেহাত মৰ্যাদা বা আচৰণ বিধি অনুসৰি অমৃতধাৰী শিখসকলে ইজনে সিজনক "ৱাহেগুৰু জী কা খালছা ৱাহেগুৰু জী কি ফাতেহ" বুলি সম্ভাষণ জনায়, অৰ্থাৎ "খালছা প্ৰভু ঈশ্বৰৰ! বিজয় ঈশ্বৰৰ!"।^৫

প্ৰতিৰক্ষা যুদ্ধৰ চিঞৰ

ভাৰতীয় সেনাৰ তিনিটা ৰেজিমেণ্ট – পঞ্জাৱ ৰেজিমেণ্ট, শিখ ৰেজিমেণ্ট, আৰু শিখ লাইট ইনফেণ্ট্ৰি – ইয়াক তেওঁলোকৰ যুদ্ধৰ চিঞৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।

আকাল সাহাই (গুৰমুখী: ਅਕਾਲ ਸਹਾਇ, উচ্চাৰণ আকাল সাহাই, অৰ্থ, ঈশ্বৰৰ কৃপাত) হৈছে এটা পৰম্পৰাগত অভিবাদন, শিখসকলে ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰথম শিখ ৰাজ্য, শিখ কনফেডাৰেচন, শিখ সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত ইয়াক জাতীয় মূলমন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াক সাধাৰণতে ব্লেডত বা হেণ্ড গাৰ্ডৰ ভিতৰত পোৱা পূৰতন শিখ শষ্টাৰৰ ওপৰতো বহুত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^৬