স্বপুৰীয়া

স্বপুৰীয়া (কেতিয়াবা উচ্চাৰণ স্বানপুৰীয়া) ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ লগতে বাংলাদেশতো পোৱা এটা মুছলমান সম্প্ৰদায়। এওঁলোকক বেদিয়া মাল আৰু চানপুই বুলিও কোৱা হয়।^১

মূল

স্বপুৰীয়াসকল এনে এটা সম্প্ৰদায় যাৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি আছিল সাপক নচুওৱা। কিছুমান তথ্য অনুসৰি তেওঁলোক হিন্দু বেদিয়া জাতিৰ পৰা ধৰ্মান্তৰিত। স্বপুৰীয়াৰ নামটো সাপ শব্দৰ পৰা লোৱা বুলি কোৱা হয় আৰু স্বপুৰীয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে সাপ মোহিত কৰা। তেওঁলোকে নিজৰ এটা উপভাষা কয় যদিও বেছিভাগেই বাংলা ভাষাও কয় আৰু মূলতঃ মিদনাপুৰ, বীৰভূম, মুৰ্ছিদাবাদ, হাওৰা, নাদিয়া আৰু ২৪ খন পৰগনা জিলাত পোৱা যায়। বাংলাদেশতো স্বপুৰীয়া পোৱা যায়।^১

বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি

স্বপুৰীয়াসকলৰ মাজত এতিয়া দুটা সুকীয়া উপগোট আছে, যিসকলে এতিয়াও নিজৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি সাপক মোহিত কৰে, আৰু এটা সৰু গোট আছে, যি এতিয়া খেতিয়ক। এই দুয়োটা গোটে আন্তঃবিবাহ কৰে যদিও সামগ্ৰিকভাৱে সম্প্ৰদায়টো এণ্ড’গেমাছ। বহুতো সপুৰীয়া এতিয়াও যাযাবৰী, আৰু স্থানীয় কৃষকে প্ৰায়ে সাপ ধৰা হিচাপে নিয়োগ কৰে। এওঁলোকৰ শিবিৰ সাধাৰণতে গাঁৱৰ শেষৰ ফালে পোৱা যায়। সম্প্ৰদায়টোৰ এটা মোটামুটি শক্তিশালী জাতি পঞ্চায়ত আছে, যিয়ে সাম্প্ৰদায়িক নিয়ম বলবৎ কৰে আৰু সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰৰ বিবাদ সমাধান কৰে।^১

লগতে চাওক

• স্বপেৰা