মুছলিম কাহাৰ

কাহাৰ উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু বাংলাদেশত পোৱা এটা সম্প্ৰদায়। পৰম্পৰাগতভাৱে তেওঁলোক পাল্কী বাহক আৰু কৃষক আছিল, আৰু তেওঁলোক হিন্দু কাহাৰ জাতিৰ আছিল। কিছুমান অঞ্চলত বিশেষকৈ পশ্চিম বংগৰ মুৰ্ছিদাবাদ জিলাত তেওঁলোকক চৰ্দাৰ বুলিও কোৱা হয়।

মূল

মুছলমান কাহাৰসকলে প্ৰাথমিক মধ্যযুগত বংগত উপস্থিত হোৱা পষ্টুন বসতিপ্ৰধান লোকৰপৰা বংশধৰ বুলি দাবী কৰে। ঐতিহাসিকভাৱে তেওঁলোক আছিল পাল্কী বাহকৰ এটা সম্প্ৰদায়, যদিও এই বৃত্তি এতিয়া প্ৰচলিত নহয়। কাহাৰ নামটো সংস্কৃত শন্ধ-কাৰ শব্দৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাৰ অৰ্থ হৈছে "যিসকলে কান্ধত বোজা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।" বিশেষকৈ মুৰ্ছিদাবাদ, ২৪ পৰগনা, আৰু নাদিয়া জিলাত এই সম্প্ৰদায়টো সমগ্ৰ পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশত ব্যাপকভাৱে বিস্তৃত। তেওঁলোকে বাংলা ভাষা কয় আৰু চুন্নী ইছলাম অনুসৰণ কৰে।^১

বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি

কাহাৰসকলে নিজৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিটো বহুলাংশে পৰিত্যাগ কৰি এতিয়া মূলতঃ কৃষক হৈ পৰিছে। ধান, ঘেঁহু, পাট, শাক-পাচলি আদি শস্যৰ খেতি কৰে। যথেষ্টসংখ্যক কাহাৰ ব্যক্তিও দৈনিক মজুৰি শ্ৰমিক হিচাপে নিয়োজিত হয়।^২

কাহাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে বহুজাতিক গাঁৱত বাস কৰে, য'ত তেওঁলোকে সাধাৰণতে নিজৰ নিজৰ বাসগৃহত বাস কৰে, যাক চৰ্দাৰ পাৰা বুলি জনা যায়। বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে কঠোৰভাবে নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। প্ৰতিখন কাহাৰ বসতিতে এটা অনানুষ্ঠানিক জাতি পৰিষদ থাকে, যাক পঞ্চায়ত বোলা হয়, যিয়ে প্ৰশাসনিক সংস্থা হিচাপে কাম কৰে।