সৈন্যবাহিনী

সৈন্যবাহিনী বা সামৰিক বাহিনী বা সশস্ত্ৰ বাহিনী হ'ল একধৰণৰ অতি সংগঠিত বাহিনী, যাক মূলতঃ যুদ্ধৰ বাবে উদ্দেশ্য কৰি গঠন কৰা হয়। সামৰিক বাহিনী সাধাৰণতে সাৰ্বভৌম ৰাষ্ট্ৰৰ দ্বাৰা অনুমোদিত আৰু ইয়াক ৰাষ্ট্ৰৰ দ্বাৰা ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়া হয়। ইয়াৰ সদস্যসকলক একধৰণৰ সুকীয়া সামৰিক গণৱেশৰ দ্বাৰা চিনাক্ত কৰিব পৰা যায়। ইয়াত এটা বা ততোধিক সামৰিক শাখা থাকিব পাৰে। যেনে সেনা, নৌসেনা, বায়ুসেনা, মহাকাশ বাহিনী, মেৰিন, বা উপকূল প্ৰহৰী। সাধাৰণতে সামৰিক বাহিনীৰ মূল কামক বাহ্যিক সশস্ত্ৰ ভাবুকিৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ ৰাষ্ট্ৰ আৰু ইয়াৰ স্বাৰ্থৰ প্ৰতিৰক্ষা বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হয়।

বহল ব্যৱহাৰত "সশস্ত্ৰ বাহিনী" আৰু "সামৰিক" শব্দ দুটা প্ৰায়ে সমাৰ্থক, যদিও কাৰিকৰী ব্যৱহাৰত কেতিয়াবা এনে এটা পাৰ্থক্য কৰা হয় য'ত কোনো দেশৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীত অন্যান্য অৰ্ধসামৰিক বাহিনী যেনে সশস্ত্ৰ আৰক্ষী অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে।

যুদ্ধৰ বাহিৰেও, সামৰিক বাহিনীক ৰাজ্যৰ ভিতৰত অতিৰিক্ত অনুমোদিত আৰু অনুমোদিত নহোৱা কামত নিয়োগ কৰিব পাৰি, য'ত অভ্যন্তৰীণ নিৰাপত্তাৰ ভাবুকি, ভিৰ নিয়ন্ত্ৰণ, ৰাজনৈতিক এজেণ্ডা প্ৰসাৰ, জৰুৰীকালীন সেৱা আৰু পুনৰ্গঠন, কৰ্পৰেট অৰ্থনৈতিক স্বাৰ্থ সুৰক্ষা, সামাজিক অনুষ্ঠান, আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান প্ৰহৰী আদি অন্তৰ্ভুক্ত।^১ এটা জাতিৰ সামৰিক বাহিনীয়ে এটা বিচ্ছিন্ন সামাজিক উপসংস্কৃতি হিচাপে কাম কৰিব পাৰে, য'ত সামৰিক গৃহ, বিদ্যালয়, উপযোগীতা, লজিষ্টিক, চিকিৎসালয়, আইনী সেৱা, খাদ্য উৎপাদন, বিত্ত, আৰু বেংকিং সেৱা আদিৰ দৰে নিৰ্দিষ্ট আন্তঃগাঁথনি থাকে।

সৈনিকৰ বৃত্তিটো লিপিবদ্ধ ইতিহাসতকৈ পুৰণি।^২ ধ্ৰুপদী প্ৰাচীন কালৰ কিছুমান ছবিয়ে সামৰিক নেতাসকলৰ শক্তি আৰু কৃতিত্বৰ চিত্ৰণ কৰে। দ্বিতীয় ৰামচেছৰ ৰাজত্বকালৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২৭৪ চনত কাদেশৰ যুদ্ধ, বেছ-ৰিলিফ কীৰ্তিচিহ্নসমূহত বৈশিষ্ট্যযুক্ত। ঐক্যবদ্ধ চীনৰ প্ৰথম সম্ৰাট কিন শ্বি হুয়াঙে নিজৰ সামৰিক শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ টেৰাকোটা সেনাবাহিনী গঠন কৰিছিল।^৩ প্ৰাচীন ৰোমানসকলে যুদ্ধৰ ওপৰত বহুতো গ্ৰন্থ আৰু লেখা লিখিছিল, লগতে বহুতো সজ্জিত বিজয় তোৰণ আৰু বিজয়ৰ স্তম্ভও লিখিছিল।