সংগীত শিক্ষাত মহিলা

সংগীত শিক্ষাত মহিলা সংগীত শিক্ষাত মহিলাসকলে প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা পৰ্যায়ত সংগীত শিক্ষাত মহিলা সুৰকাৰ, পৰিচালক, শিক্ষক, আৰু শিক্ষা প্ৰশাসকৰ ভূমিকা বৰ্ণনা কৰে। ১৮৮০ চনত সংগীত সমালোচকসকলে যুক্তি দিছিল যে "...'জৈৱিক প্ৰৱণতা'ৰ বাবে মহিলাসকলৰ ভাল সংগীত ৰচনা কৰিবলৈ জন্মগত সৃষ্টিশীলতাৰ অভাৱ আছিল," ^১ পিছলৈ মানি লোৱা হয় যে সংগীত শিক্ষাত মহিলাসকলৰ ভূমিকা আছে, আৰু তেওঁলোক জড়িত হৈ পৰে "...যিখিনিলৈকে ১৯ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰু ২০ শতিকাৰ ভিতৰত সংগীত শিক্ষাত মহিলাসকলে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল " ^২ "সংগীত শিক্ষাৰ ইতিহাসৰ পৰম্পৰাগত বিৱৰণীসমূহে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ মহিলাৰ অৱদানক প্ৰায়ে অৱহেলা কৰিছে, কিয়নো এই গ্ৰন্থসমূহে বেণ্ড আৰু স্তৰভিত্তিক সংগীত সংগঠনসমূহৰ শীৰ্ষ নেতাসকলৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।" এই বেণ্ডলিডাৰ আৰু শীৰ্ষ নেতাসকলৰ বাহিৰলৈ চালে, মহিলাসকলৰ "...ঘৰ, সম্প্ৰদায়, গীৰ্জা, ৰাজহুৱা বিদ্যালয়, আৰু শিক্ষক-প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান"ত সংগীত শিক্ষাৰ অসংখ্য ভূমিকা আছিল।

ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণি

সংগীতবিদ মেগান লেমে সংগীত শিক্ষাত নাৰীক প্ৰান্তীয়কৰণ আৰু পশ্চিমীয়া সমাজৰ মাজৰ সম্পৰ্কক অধিক ব্যাপকভাৱে লক্ষ্য কৰি লিখিছে, "যদিও ১৯ শতিকাত নাৰীৰ কাৰ্যকলাপ ঘৰুৱা আৰু ঘৰুৱা কামৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ আছিল, সংগীত আৰু সংগীত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত মহিলাৰ অৱদান 'ঘৰ, সৰু ল'ৰা-ছোৱালী আৰু মহিলাৰ সংগঠন আৰু প্ৰতিষ্ঠান'ৰ মাজতে সীমাবদ্ধ আছিল।" ^৩ ১৯ শতিকাত সংগীত শিক্ষাত মহিলাৰ ভূমিকাত সীমাবদ্ধতা আৰোপ কৰা হৈছিল যদিও মহিলাসকলক কিণ্ডাৰগাৰ্টেন শিক্ষক হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল, কিয়নো ইয়াক "ব্যক্তিগত ক্ষেত্ৰ" বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। মহিলাসকলে ব্যক্তিগতভাৱে, ছোৱালীৰ বিদ্যালয় আৰু দেওবাৰৰ বিদ্যালয়তো সংগীত শিকাইছিল আৰু স্কুলৰ সংগীত কাৰ্যসূচীত সংগীতজ্ঞসকলক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। ২০ শতিকাৰ প্ৰান্তিকলৈ মহিলাসকলক প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত সংগীতৰ তত্ত্বাৱধায়ক, সাধাৰণ বিদ্যালয়ত শিক্ষক আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত সংগীতৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। সংগীত শিক্ষাৰ সৈতে জড়িত পেছাদাৰী সংস্থাসমূহতো মহিলাসকল অধিক সক্ৰিয় হৈ পৰিছিল আৰু সন্মিলনত গৱেষণা পত্ৰ উপস্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।

ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰভাৱ

ফেচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম, টুইটাৰ, ইউটিউবৰ দৰে ছ’চিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্মে সংগীত শিক্ষাৰ মহিলাসকলক নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰা আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি কৰি অহা কামৰ প্ৰচাৰ কৰাটো সম্ভৱ কৰি তুলিছে। এই মঞ্চসমূহে সংগীত আৰু সংগীত শিক্ষাৰ সৈতে জড়িত হ’বলৈ আকাংক্ষিত মহিলা আৰু ছোৱালীসকলৰ বাবে প্ৰেৰণা হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। মেগান লেমৰ মতে, “...ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ উত্থান আৰু ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে আন্তঃসংযোগৰ লগে লগে মহিলা আৰু পুৰুষ সংগীতজ্ঞসকলে একেদৰেই দৰ্শকৰ কাষ চাপিব পাৰে যেনেকৈ আগতে কেতিয়াও হোৱা নাছিল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে এইদৰে সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰতিভাৰ সাক্ষী হ’বলৈ সক্ষম হৈছে।”^৪ ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল পোষ্টাৰৰদ্বাৰা প্ৰদৰ্শিত হোৱা বস্তুৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ থাকে। মহিলা সংগীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদসকলে এতিয়া দ্বাৰৰক্ষিকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰাকৈয়ে নিজকে প্ৰচাৰ কৰিব পাৰিব। উদাহৰণস্বৰূপে, দ্য ইনষ্ট্ৰুমেণ্টেলিষ্টত হিদাৰ মেকউইলিয়ামছে বিচাৰি উলিয়াইছে যে "আলোচনীখনত মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্ব বৰ্তমান বেণ্ড ক্ষেত্ৰত কাম কৰা মহিলাৰ সংখ্যাতকৈ বহু কম" আৰু "গুণগত তথ্যই প্ৰকাশ কৰিছে যে মহিলাসকলক প্ৰায়ে অপমানজনক আৰু কু-সংস্কাৰপূৰ্ণভাৱে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।" ^৫ ছ'চিয়েল মিডিয়াই আত্মপ্ৰতিনিধিত্বৰ বাবে এই সমস্যাসমূহৰ কিছুমান উপশম কৰিব পাৰে।

সংগীত শিক্ষাত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য

সংগীত শিক্ষাত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য সমান দৰমহাৰ যুঁজৰ বহু ওপৰলৈকে গৈছে। চেৰিল জেকচনৰ মতে, "মহিলাসকলে বিভাগীয় ভোট, পদোন্নতি আৰু কাৰ্যকালৰ বাবে আবেদন, বিভাগীয় নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰা সমিতিসমূহত সেৱা আগবঢ়োৱা, আৰু উচ্চ পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰম শিকোৱাৰ দৰে বিশেষাধিকাৰৰ সীমিত সুবিধাৰ জৰিয়তে বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়, যাৰ বাবে তেওঁলোকৰ শৈক্ষিক প্ৰশিক্ষণে তেওঁলোকক প্ৰস্তুত কৰিছিল।" ^৬ কম আয়ৰ অঞ্চলতো মহিলা শিক্ষক হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি। এলিছা জ'নৰ মতে, "উচ্চ আয়ৰ অঞ্চলৰ বৃহৎ, ৰাজহুৱা হাইস্কুলত বেণ্ড পৰিচালকৰ অধিকাংশই পুৰুষ। আচলতে ৮৪.৬২%... ইয়াৰ বিপৰীতে কম আয়ৰ অঞ্চলৰ সৰু, ব্যক্তিগত প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সাধাৰণ শ্ৰেণীকোঠাৰ সংগীত শিক্ষকৰ ৮৩.৬৬% মহিলা!"