শাৱৰ্ণী মনু

শাৱৰ্ণী মনু হৈছে অষ্টম মনু, হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত মন্বন্তৰ নামেৰে জনাজাত যুগৰ প্ৰথমজন মানুহ।^১

সাহিত্যত

বিষ্ণু পুৰাণত চৈধ্যজন মনু নিৰ্দিষ্ট কৰা হৈছে।^২ বৰ্তমান যুগৰ মনুক বৈৱস্বত মনু বোলা হয়, এই উপাধি ধাৰণ কৰা সপ্তম পুৰুষ। তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ সতীয়া ভাতৃ সৰ্বভৌম, যাক শাৱৰ্ণী মনু বুলি কোৱা হ'ব।^৩৪ অষ্টম মনুৰ জন্ম সূৰ্য দেৱতা আৰু তেওঁৰ অন্যতম পত্নী ছায়াৰ পৰা হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।^৫ ব্ৰহ্ম বৈৱৰ্ত পুৰাণৰ লেখক এই মনু বুলি কোৱা হয়, যিয়ে ইয়াৰ বিষয়বস্তু নাৰদক বৰ্ণনা কৰে।^৬

শ্ৰীমদ্ভাগৱত অনুসৰি শাৱৰ্ণীৰ পুত্ৰসকলক নিৰ্মোক, বিৰোজাক্ষ আৰু নাম প্ৰকাশ নকৰা আন বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।^৭ তেওঁৰ ৰাজত্বকালত সূৰ্য আৰু বিষ্ণুৰ দেৱতাক পূজা কৰা বুলি কোৱা হৈছে। বিৰোচনৰ পুত্ৰ বালীক ৰজা হিচাপে শাসন কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। গালৱ, দীপ্তিমন, অশ্বত্থামা, কৃপাচাৰ্য, ঋষ্যশৃংগ, বদ্ৰায়ণ আৰু পৰশুৰামক এই যুগৰ সাত ঋষি হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছে।^৮