মাদায়িকাভু

মাদায়িকাভু (Māḍāyikkvu), তিৰুৱৰ্কডু ভাগৱতী মন্দিৰ বুলিও জনা যায়, কেৰালাৰ এটা উল্লেখযোগ্য প্ৰাচীন কৌলা শক্তিৰ মন্দিৰ, যিটো কান্নুৰৰ পাঝয়াংগাদীৰ ওচৰত অৱস্থিত।^১২ দুটা সহস্ৰাব্দৰ ভিতৰত বিশিষ্ট ইতিহাসৰ সৈতে কাভু (পবিত্ৰ বাগিচা) বিভিন্ন আঞ্চলিক বংশৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল। এই বংশসকলে ভাগৱতীক তেওঁলোকৰ ৰাজকীয় পৰিয়ালৰ দেৱতা হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰিছিল আৰু ইতিহাসৰ একাধিক সন্ধিক্ষণত তেওঁলোকে কাভুৰ সংস্কাৰৰ কামো কৰিছিল।

মদায়িকাভুৰ ভিতৰত সন্নিৱিষ্ট দেৱতাজন হৈছে ভদ্ৰকালিৰ ভয়ংকৰ ৰূপ, উত্তৰ কেৰেলাৰ সকলো ভদ্ৰকালি মন্দিৰৰ মাতৃ মন্দিৰ হিচাপে পূজনীয়। এই মন্দিৰ কমপ্লেক্সত শিৱ, সপ্তম মাথ্ৰিকা, গণপথী, বীৰভদ্ৰ, ক্ষেত্ৰপাল, আৰু শাস্তভু দেৱতা আছে। এই মন্দিৰটোৱেই হ’ব অকল্ট ছ’ৰ্চেৰী (ব্লেক মেজিক এণ্ড উইচক্ৰাফ্ট) আঁতৰোৱাৰ শেষ উপায় বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে।

মাদয়িকাভু মন্দিৰটো মাদৈপৰা পাহাৰৰ ওপৰত থিয় হৈ আছে, যিটো চহকী জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত অঞ্চল। বিশেষকৈ বাৰিষা আৰু বসন্ত কালত এই পাহাৰটোৱে বিভিন্ন ধৰণৰ উদ্ভিদ আৰু ফুলৰ জীৱনেৰে ফুলি উঠে। ইয়াৰ প্ৰচুৰ প্ৰকৃতিয়ে অগণন পখিলা আৰু চৰাইক আকৰ্ষণ কৰি মাদৈপৰাক এক উল্লেখযোগ্য প্ৰব্ৰজনৰ পথলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।^৩ তথাপিও গ্ৰীষ্মকালত বিপৰীতমুখী খৰালিৰ সময় প্ৰচলিত হয়, যাৰ ফলত মাজে মাজে সেই অঞ্চলত জুই লাগে। খৰালি বতৰৰ পৰাই ওচৰৰ গাঁওখনৰ নাম এৰিপুৰামৰ উৎপত্তি বুলি ভবা হয়, যাৰ অনুবাদ ‘জ্বলি যোৱা গাঁও’। মাদৈপৰা পাহাৰৰ ভিতৰত আন এটা মন্দিৰ আছে, বাদুকুণ্ডু শিৱ মন্দিৰ, আৰু এটা মন্দিৰৰ পুখুৰী— মন্দিৰৰ ‘আৰাট্টু’ উৎসৱৰ কেন্দ্ৰীয় স্থান। উল্লেখযোগ্য যে এই পাহাৰটোত 'জুডা কুলাম' (অৰ্থাৎ "ইহুদী পুখুৰী") নামৰ আন এটা পুখুৰী আছে, যিটো অতীতৰ ইহুদী ব্যৱসায়ীসকলৰ সৈতে জড়িত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। লক্ষণীয়ভাৱে এই পুখুৰীটোৱেই শুকান গ্ৰীষ্মকালতো পানীৰ উৎস হৈয়েই থাকে। তদুপৰি এই পাহাৰটোত এটা প্ৰাচীন দুৰ্গৰ অৱশিষ্ট আছে, যাৰ ফলত ইয়াৰ ঐতিহাসিক তাৎপৰ্য বৃদ্ধি পায়।

মৌখিক আৰু লিখিত তথ্য অনুসৰি এই ঠাইখন হয়তো প্ৰথমে এটা সাধাৰণ কাভু (পবিত্ৰ বাগিচা) আছিল। সময়ৰ লগে লগে ই এটা মন্দিৰ জটিললৈ বিকশিত হয়, মুছিকা, কোলাথুনাড আৰু চিৰাক্কাল বংশৰ পৰাও পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰাৰ লগতে ওচৰৰ প্ৰদেশৰ পৰাও সমৰ্থন লাভ কৰে।

ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত নদীখনৰ সিপাৰে ৰে’ল দলং নিৰ্মাণৰ সময়ত এটা কাণ্ড সংঘটিত হৈছিল—বিশেষকৈ, এটা স্তম্ভ ভাঙি গৈ থাকিল। স্থানৰ সমীপতে এটা পবিত্ৰ শংকু (শংখৰ খোলা) আৱিষ্কাৰ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত স্থানীয় গাঁওবাসীয়ে মন্দিৰটোৰ বৃহৎ সংস্কাৰৰ কাম হাতত লয়, যিটো দলংখনৰ সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ লগে লগে সংগতি ৰাখিছিল। বৰ্তমান মন্দিৰটোৰ শেহতীয়া সংস্কাৰৰ কাম চলি আছে।

বৰ্তমান মন্দিৰটো পৰিচালনা কৰে মালাবৰ দেৱস্বোম ব’ৰ্ডে। পূৰ্বতে ই চিৰক্কল ৰজাঘৰীয়া পৰিয়ালৰ পূজনীয় মন্দিৰ আছিল আৰু চিৰক্কল দেৱস্বোমৰ অন্তৰ্গত আছিল। পাঝয়াংগাডিৰ ওচৰৰ মাদাইত অৱস্থিত এই মন্দিৰটোক মাদাই কাভু নামেৰে অধিক জনপ্ৰিয়।