মংগায়াৰকাৰছিয়াৰ

দক্ষিণ ভাৰতত পূজনীয় ৬৩ জন নয়নমাৰ বা পৱিত্ৰ শৈৱী সন্তৰ ভিতৰত মংগায়াৰকাৰছিয়াৰ (তামিল:மங்கையர்க்கரசியார்) অন্যতম আছিল। এই বিশিষ্টতা লাভ কৰা একমাত্ৰ তিনিগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভক্তিৰ কথা চেকিঝাৰে সংকলন কৰা হাজিঅ’গ্ৰাফিক কবিতা পেৰিয়াপুৰামৰ লগতে কবি-সাধু সুন্দৰৰে ৰচিত তিৰুথোন্দৰ থোগাইত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

জন্ম আৰু জীৱন

পাঝয়াৰাইত চোলা ৰাজকুমাৰী হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল মংগয়াৰকৰাছিয়াৰ। তাইৰ প্ৰকৃত নাম আছিল মানি। মাদুৰাই শাসন কৰা পাণ্ডিয়ান বংশৰ ৰজা কুন পাণ্ডিয়ানক বিয়া কৰাইছিল। প্ৰজাসকলৰ মাজত অতি সন্মান আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰা এগৰাকী আদৰ্শ ৰাণী হোৱাৰ বাবে তেওঁক "মংগয়াৰকৰাছিয়াৰ" (তামিল ভাষাত মহিলাসকলৰ ৰাণী) নামেৰে জনাজাত হয়।^১

ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি ভক্তি

ভগৱান শিৱৰ এগৰাকী উগ্ৰ ভক্ত আছিল আৰু জৈন ধৰ্মৰদ্বাৰা ক্ৰমান্বয়ে প্ৰভাবিত হৈ পৰা নিজৰ দেশত এগৰাকী কঠোৰ শৈৱী হৈয়েই আছিল। তাইৰ স্বামী পাণ্ডিয়ান ৰজাই জৈন ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ই তাইক বহুত চিন্তিত কৰি তুলিছিল। ৰজা জৈন ধৰ্মান্ধ হৈ পৰিল আৰু আনকি কপালত থিৰুনেৰু পিন্ধিবলৈও নিষেধ কৰে। হিন্দুসকলে নিৰ্যাতন ভোগ কৰিছিল আৰু ৰজাক ধৰ্মান্তৰিত কৰি জৈন সন্ন্যাসীসকলে ৰাজ্যখনত অধিক ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ আশংকা কৰিছিল যে যদি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণহীন কৰি ৰখা হয় তেন্তে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰসাৰে মাদুৰাইৰপৰা শৈৱ ধৰ্ম সম্পূৰ্ণৰূপে মচি পেলাব। তেওঁৰ একমাত্ৰ সান্ত্বনা আছিল ৰাজ্যৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী কুলাচিৰাই নয়নাৰ যি এতিয়াও কঠোৰ শৈৱী হৈয়েই আছে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ৰাণীৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল হোৱাৰ লগতে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰসাৰ আৰু মাদুৰাইত জৈন সন্ন্যাসীসকলে সংঘটিত কৰা অত্যাচাৰক লৈ তেওঁলোক দুয়ো গভীৰভাৱে চিন্তিত আছিল।

ৰাণী আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে জৈন ধৰ্মৰপৰা মুক্তি পাই শৈৱ ধৰ্মক ৰাজ্যত পূৰ্বৰ প্ৰাধান্যলৈ অনাৰ উপায় বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছিল। কিন্তু ৰজাৰ ধৰ্মান্ধতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টা অসাৰ হৈ পৰিল। এই সময়তে তেওঁ খবৰ পালে যে আপ্পাৰ আৰু সম্বন্দৰে বেদাৰণ্যেশ্বৰ মন্দিৰত নিজৰ ভক্তি শ্লোকেৰে মন্দিৰৰ দুৱাৰ খুলি বন্ধ কৰি এক অলৌকিক কাৰ্য্য সংঘটিত কৰিছে। সকলো প্ৰচেষ্টাতে ব্যৰ্থ হোৱাৰ বাবে ৰাণীয়ে আপ্পাৰ আৰু সম্বন্ধৰৰ সহায় ল’বলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে। তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰীক আপ্পাৰ আৰু সম্বন্দৰক মাদুৰাইলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰে।^২

আপ্পাৰ আৰু সম্বন্দৰে ৰাণীৰ অনুৰোধ মানি লৈ মাদুৰাইলৈ আহিল। বাটত জৈন সন্ন্যাসীৰপৰা বহু বাধাৰ সন্মুখীন হ’লেও সফলতাৰে অতিক্ৰম কৰিলে। ৰজা কুন পাণ্ডিয়ান দীৰ্ঘদিন ধৰি দুৰাৰোগ্য ফোঁহাত অসুস্থ হৈ আছিল আৰু তেওঁৰ কুঁজো আছিল। কুঁজৰ বাবেই তেওঁ কুন পাণ্ডিয়ান নাম পালে। জৈন সন্ন্যাসীসকলে নিজৰ ঔষধেৰে ৰজাক সুস্থ কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছিল যদিও কোনো লাভ নহ’ল। সম্বন্দৰে গীত গাই আৰু ৰজাৰ শৰীৰত থিৰুনেৰুক লগাই ৰজাৰ ফোঁহা নিৰাময় কৰিলে। ৰজাজনো কুঁজৰপৰা আৰোগ্য লাভ কৰি নিনৰা সেৰ নেদুমাৰ নয়নাৰ^৩(তামিল ভাষাত ‘উচ্চ আৰু থিয় হৈ থিয় হোৱা’) নামেৰে পৰিচিত হ’ল।