ব্যক্তিগত জীৱন

ব্যক্তিগত জীৱন হৈছে ব্যক্তিৰ জীৱনৰ গতিপথ বা অৱস্থা, বিশেষকৈ যেতিয়া ইয়াক নিজৰ ব্যক্তিগত পৰিচয়ত অৰিহণা যোগোৱা ব্যক্তিগত পছন্দৰ যোগফল হিচাপে চোৱা হয়।^১

চিকাৰী-সংগ্ৰাহকৰ বাহিৰেও প্ৰাক-আধুনিক জনগোষ্ঠীৰ বেছিভাগ সময় সীমিত আছিল কাৰণ জীৱিকাৰ বাবে খেতিৰ জৰিয়তে খাদ্য আৰু বাসস্থানৰ দৰে প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছিল; অবসৰৰ সময় কম আছিল।^২ মানুহে নিজৰ সমাজত নিজৰ সামাজিক ভূমিকাক চিনাক্ত কৰিছিল আৰু ব্যক্তিগত পছন্দৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কাৰ্য্যকলাপত লিপ্ত হৈছিল। এনে সম্প্ৰদায়ত গোপনীয়তা বিৰল আছিল।

"ব্যক্তিগত জীৱন"ৰ আধুনিক ধাৰণাটো আধুনিক পশ্চিমীয়া সমাজৰ এটা শাখা। আধুনিক মানুহে নিজৰ কৰ্ম কাৰ্য্যকলাপক ব্যক্তিগত জীৱনৰ পৰা পৃথক কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে আৰু কৰ্ম–জীৱনৰ ভাৰসাম্য বিচাৰিব পাৰে।^৩ কৰ্মৰ বাহিৰত এজন ব্যক্তিৰ পছন্দ আৰু পছন্দই ব্যক্তিগত জীৱনৰ সংজ্ঞা দিয়ে, য’ত মানুহৰ চখ, সাংস্কৃতিক আগ্ৰহ, সাজ-পোছাকৰ ধৰণ, সংগী, বন্ধু-বান্ধৱী ইত্যাদিৰ পছন্দ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। বিশেষকৈ অবসৰৰ সময়ত কি কি কামত লিপ্ত হয়, সেইটোৱেই ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ সংজ্ঞা দিয়ে। ধৰ্মীয় কৰ্তৃপক্ষ, নৈতিকতাবাদী, পৰিচালক আৰু ব্যক্তিগত-উন্নয়নৰ গুৰুসকলে সম্ভাৱ্য নিয়ন্ত্ৰণ আৰু হেতালি খেলাৰ বাবে ব্যক্তিগত জীৱনৰ ধাৰণাটোক আঁকোৱালি লৈছে।^৪৫৬

পশ্চিমীয়া দেশসমূহৰ মানুহে, যেনে আমেৰিকা আৰু কানাডা, গোপনীয়তাক মূল্য দিয়াৰ প্ৰৱণতা থাকে। গোপনীয়তাই তথ্যৰ গোপনীয়তা আৰু সিদ্ধান্তমূলক গোপনীয়তা দুয়োটাকে অন্তৰ্ভুক্ত কৰে; মানুহে নিজৰ জীৱনৰ অন্তৰংগ সবিশেষৰ প্ৰতি সন্মান জনাই অকলে এৰি দিয়াৰ আশা কৰে আৰু তেওঁলোকে আনৰ অযথা নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ আশা কৰে।^৭

ইতিহাস

বিগত সময়ত আধুনিক প্ৰযুক্তিয়ে ঔদ্যোগিক দেশসমূহৰ অৰ্থনৈতিক অভাৱৰ সমস্যাসমূহ বহুলাংশে উপশম কৰাৰ আগতে বেছিভাগ মানুহেই নিজৰ সময়ৰ বৃহৎ অংশ পানী, খাদ্য আৰু বতৰৰ পৰা সুৰক্ষাকে ধৰি নিজৰ জীয়াই থকাৰ মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তাসমূহ পূৰণৰ চেষ্টাত ব্যয় কৰিছিল।^৮ মানুহক নিজৰ আৰু নিজৰ সমাজ উভয়ৰে স্বাৰ্থত জীয়াই থকাৰ দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন আছিল; খাদ্য চপোৱা আৰু আশ্ৰয় শিবিৰ ৰক্ষণাবেক্ষণৰ প্ৰয়োজন আছিল।^৯ এটা সম্প্ৰদায়ত গোপনীয়তা কম আছিল আৰু মানুহে নিজৰ সামাজিক ভূমিকা অনুসৰি ইজনে সিজনক চিনাক্ত কৰিছিল।^১০ ব্যক্তিগত পছন্দৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে চাকৰি নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।^১১

তদুপৰি, বহু প্ৰাচীন সংস্কৃতিৰ ব্যক্তিসকলে মূলতঃ নিজৰ আত্ম-অস্তিত্বক বৃহত্তৰ সামাজিক সমগ্ৰতাৰ দিশৰ অধীনত চায়, প্ৰায়ে পৌৰাণিক আধাৰৰ সৈতে যিয়ে ব্যক্তিক মহাবিশ্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰি ৰাখিছিল।^১২ এনে সংস্কৃতিৰ মানুহে নিজৰ পৰিচয় বিচাৰি পাইছিল নিজৰ ব্যক্তিগত পছন্দৰ জৰিয়তে নহয় —সঁচাকৈয়ে, তেওঁলোকে হয়তো এনে এটা পছন্দৰ কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল যিটো বিশুদ্ধ ব্যক্তিগত আছিল। তেনে ব্যক্তিসকলক যদি নিজকে বৰ্ণনা কৰিবলৈ কোৱা হয়, তেন্তে তেওঁলোকে যিটো সামূহিক অংশ আছিল, তাৰ কথা ক'ব: জনগোষ্ঠী, গীৰ্জা, জাতি।^১৩ একবিংশ শতিকাতো বহু দেশ আৰু সমাজত জীয়াই থকাৰ সমস্যাই আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপে, আফ্ৰিকা আৰু এছিয়া মহাদেশসমূহ এতিয়াও বহুলাংশে দৰিদ্ৰতা আৰু তৃতীয় বিশ্বৰ পৰিস্থিতিত ডুব গৈ আছে, প্ৰযুক্তি, সুৰক্ষিত আশ্ৰয় বা নিৰ্ভৰযোগ্য খাদ্যৰ উৎসৰ অভাৱ। এনে ঠাইত "ব্যক্তিগত জীৱন", " আত্ম-বাস্তৱীকৰণ ", "ব্যক্তিগত পূৰ্ণতা", বা " গোপনীয়তা "ৰ ধাৰণাবোৰ প্ৰায়ে অসাধ্য বিলাসিতা।^১৪

ইংৰাজ দাৰ্শনিক জন লক (১৬৩২–১৭০৪) ব্যক্তিগত অধিকাৰৰ ধাৰণাটোৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাত অগ্ৰণীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। ১৭ শতিকাত তেওঁ ব্যক্তিৰ জীৱন, স্বাধীনতা, সম্পত্তিৰ স্বাভাৱিক অধিকাৰৰ প্ৰসাৰ ঘটাইছিল আৰু সুখৰ সন্ধানক ব্যক্তিৰ অন্যতম লক্ষ্য হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।

সমাজ বিজ্ঞান

অৱসৰ বিনোদন

ৰ মনোৰঞ্জন জিলা।]]

ব্যক্তিসকলে আজৰি সময়ৰ ব্যৱহাৰৰ ধৰণেও তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। সাধাৰণতে, অবসৰৰ কাৰ্য্যকলাপক হয় নিষ্ক্ৰিয়, যিবোৰ ক্ষেত্ৰত কোনো প্ৰকৃত প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন নহয়, বা সক্ৰিয়, যেতিয়া যথেষ্ট শাৰীৰিক বা মানসিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়, তেনে ক্ষেত্ৰত শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।^১৫

নিষ্ক্ৰিয় কাৰ্য্যকলাপৰ ভিতৰত টেলিভিছন চোৱা, সংগীত শুনা, ক্ৰীড়া কাৰ্য্যকলাপ চোৱা বা চিনেমা হললৈ যোৱা আদি অন্তৰ্ভুক্ত৷ ব্যক্তিজনে কোনো বিশেষ প্ৰচেষ্টা নকৰাকৈয়ে কেৱল শিথিল হৈ পৰে।

খোজ কঢ়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জগিং আৰু চাইকেল চলোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি টেনিছ বা ফুটবলৰ দৰে খেললৈকে সক্ৰিয় কাৰ্য্যকলাপ কম বেছি পৰিমাণে নিবিড় হ'ব পাৰে। দবা খেলা বা সৃষ্টিশীল লেখাৰ কাম হাতত লোৱাটোও দাবীদাৰ বুলি ধৰিব পাৰি কাৰণ এইবোৰৰ বাবে যথেষ্ট পৰিমাণৰ মানসিক পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন হয়।

২০০৭ চনৰ তথ্যৰ ভিত্তিত আমেৰিকাৰ অবসৰ সময়ৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত কৰা এক সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে ১৫ বছৰৰ ওপৰৰ ব্যক্তিয়ে দৈনিক অবসৰ সময়ৰ ব্যৱহাৰ গড়ে ৪.৯ ঘণ্টা। ইয়াৰে আধাতকৈ অধিক (২.৬ ঘণ্টা) টিভি চাই থকাৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ১৯ মিনিটতহে ক্ৰীড়া আৰু ব্যায়ামত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ কৰা হৈছিল।^১৬

গোপনীয়তা

গোপনীয়তাক দুটা ভিন্ন ধাৰণা জড়িত বুলি বুজা হৈছে; যেনে তথ্যমূলক গোপনীয়তা আৰু সিদ্ধান্তমূলক গোপনীয়তা। প্ৰথমটোৱে নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ অতি অন্তৰংগ সবিশেষৰ ক্ষেত্ৰত অকলে এৰি দিয়াৰ অধিকাৰৰ বিষয়ে আৰু দ্বিতীয়টোতকৈ ই অধিক গ্ৰহণযোগ্য মতবাদ যিটোৱে অযথা নিয়ন্ত্ৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা মুক্তিৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে।^৭