বেৰ্ণাৰ্ডাইন মঠ

বেৰ্ণাৰ্ডাইন মঠ ( Bernardine Monastery, Husiatyn) ৰোমান কেথলিক গীৰ্জাৰ এটা মঠ-সমষ্টি। ই পশ্চিম ইউক্ৰেইনৰ টাৰ্নোপিল অঞ্চলৰ হুচিয়াতিনত অৱস্থিত। ই ইউক্ৰেইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ এটা স্থাপত্য স্মাৰক।^১

ইতিহাস

এই মঠটো ৱালেণ্টি আলেকজেণ্ডাৰ কালিনোভস্কিয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ ১৬১০ চনত মঠটো নিৰ্মাণৰ বাবে ধন দান কৰিছিল। অৱশ্যে মঠ-সমষ্টিটোৰ নিৰ্মাণৰ কাম আৰু পোন্ধৰ বছৰ ধৰি চলিছিল আৰু প্ৰতিষ্ঠাপকৰ মৃত্যুৰ পাছতহে সম্পূৰ্ণ হৈছিল। ১৭শ শতিকাত তুৰ্কী আৰু তাতাৰসকলৰ আক্ৰমণ আৰু কছাক বিদ্ৰোহৰ সময়ত মঠটোৰ ভৱনসমূহ ধ্বংস হৈছিল। ফলত শতিকাটোৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত গীৰ্জা আৰু মঠটো সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংসপ্ৰাপ্ত আৰু বসবাসৰ অনুপযোগী হৈ পৰিছিল। সেয়েহে বেৰ্নাৰ্ডাইনসকলে ১৬৬০ চনত হুচিয়াতিন এৰি যায়। ১৬৯০ চনত সন্ন্যাসীসকল উভতি অহাৰ পাছত আদাম মিকোলাই ছেনিয়াভস্কিয়ে মঠ-সমষ্টিটোৰ পুনৰ্নিৰ্মাণৰ বাবে ধন আগবঢ়ায়। এই কাম ১৭২৩ চনলৈ চলিছিল।^২

পোলেণ্ড বিভাজনৰ পিছত হুচিয়াতিন অষ্ট্ৰিয়াৰ শাসনৰ অধীনলৈ যায়। ১৭৮৬ চনত পৱিত্ৰ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ সম্ৰাট দ্বিতীয় যোচেফৰ আদেশত মঠটো বিলুপ্ত কৰা হয়।^৩ বেৰ্নাৰ্ডাইনসকলৰ অধীনত থকা গীৰ্জাটো পৰৱৰ্তী সময়ত ধৰ্মপৰায়ণ গীৰ্জালৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়। মঠটো ধৰ্মযাজকৰ বাসগৃহ আৰু পৌৰ কাৰ্যালয়ৰ কাৰ্যালয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়। ১৯১৩ চনৰপৰা ১৯৩৩ চনলৈ ধৰ্মযাজক ৱ্লাদিছ্লাভ মাতুছ এই গীৰ্জাৰ ধৰ্মযাজক আছিল। তেওঁ এজন সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মী আছিল আৰু ছেইমৰ প্ৰথম কাৰ্যকালৰ সদস্য আছিল।^৪

১৯৩৮ চনত বেৰ্নাৰ্ডাইনসকলে হুচিয়াতিনৰ মঠটোৰ ওপৰত পুনৰ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰে। কিন্তু মাত্ৰ ছয় বছৰৰ পাছতে তেওঁলোকে সকলো পোলেণ্ডীয় বাসিন্দাৰ সৈতে চহৰখন এৰিবলৈ বাধ্য হয়।^২ কেথলিকসকলৰপৰা আঁতৰাই লোৱা গীৰ্জাটো প্ৰথমে এটা কাৰখানা আৰু পিছত এটা ৰাসায়নিক সামগ্ৰীৰ ভঁৰাল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৭৫ চনত ধ্বংসপ্ৰাপ্ত ভৱনসমূহৰ আংশিক পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হয়। অৱশ্যে ১৯৯০ চনতহে ভৱনসমূহক পুনৰ আগৰ উদ্দেশ্যত ব্যৱহাৰ কৰা সম্ভৱ হয়। সেই বছৰতে বেৰ্নাৰ্ডাইন সংঘই ধ্বংসপ্ৰাপ্ত ভৱনসমূহৰ নিয়ন্ত্ৰণ পুনৰ লাভ কৰে।^২

পাদুৱাৰ ছেইণ্ট এন্থনীৰ প্ৰতিচ্ছবি

১৮শ শতিকাৰপৰা গীৰ্জাৰ পাৰ্শ্ব কৰিডৰৰ বেদীত পাদুৱাৰ ছেইণ্ট এন্থনীৰ এখন ছবি স্থাপন কৰা হৈছিল। ছবিখন "হুচিয়াতিনৰ ছেইণ্ট এন্থনী" নামেৰে জনাজাত আছিল। ইয়াৰ প্ৰতি বহু লোকৰ গভীৰ ভক্তি আছিল। ছবিখনৰ ওচৰত থকা বহুতো মানত হিচাপে দিয়া সামগ্ৰী আৰু সন্তজনৰ ছবিখনত থকা ৰূপৰ পোছাকে ইয়াৰ প্ৰমাণ দিয়ে।^৫

১৯৪৫ চনত বেৰ্নাৰ্ডাইন ধৰ্মযাজকসকলে ছবিখন আলভেৰ্নিয়াৰ মঠলৈ লৈ যায়। ১৯৮৩ চনত ইয়াক ওবৰ্ণিকি শ্লোন্স্কিৰ ছেইণ্ট যুদ থাদেউছ গীৰ্জালৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত হুচিয়াতিনৰপৰা স্থানান্তৰিত বহু পোলেণ্ডীয় লোক তাত বসতি স্থাপন কৰিছিল।^৬

বৰ্তমান হুচিয়াতিনৰ গীৰ্জাটোত ছবিখনৰ এখন প্ৰতিলিপি আছে। এই প্ৰতিলিপিখন ওবৰ্ণিকি শ্লোন্স্কিৰ বাসিন্দাসকলে অৰ্থসাহায্য আগবঢ়াই স্থাপন কৰিছিল।^৭

স্থাপত্য

হুচিয়াতিনৰ মঠটো বেৰোক শৈলীত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মঠটোৰ মুখ্য গীৰ্জাটো পৱিত্ৰ কুমাৰী মেৰীৰ জন্মৰ নামত উৎসৰ্গিত। এইটো তিনিটা প্ৰধান অংশ থকা এটা গীৰ্জা। প্ৰথমতে তিনিওটা অংশৰ ওপৰত ক্ৰছ আকৃতিৰ খিলান আছিল। ২০শ শতিকাত হোৱা ক্ষতিৰ ফলত এই খিলানসমূহ খহি পৰে। ১৯৭৫ চনত সেইবোৰৰ ঠাইত নতুন খিলান নিৰ্মাণ কৰা হয়।

গীৰ্জাৰ মুখ্য প্ৰৱেশদ্বাৰটো আয়নিক স্তম্ভমণ্ডপৰ আকৃতিৰ। দুৱাৰখন জোঙা খিলানৰ আকৃতিৰ কাঠামোৰে সজোৱা হৈছে। ১৯৪৫ চনৰ পিছত গীৰ্জাটোৰ সকলো আচ-বাব আৰু সা-সৰঞ্জাম ধ্বংস কৰা হয়। স্থানান্তৰিত হ'বলগীয়া ধৰ্মপৰায়ণসকলে কেইটামান অলংকাৰিক উপাদানহে সংৰক্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।^২