বাৰ্নাৰ্ডাইন মঠ, জবাৰাঝ

বাৰ্নাৰ্ডাইন মঠ ( Bernardine Monastery, Zbarazh) ইউক্ৰেইনীয় ৰোমান কেথলিক গীৰ্জামঠসমূহৰ এটা ঐতিহাসিক সমষ্টি। ই জবাৰাঝ, টাৰ্নোপিল অঞ্চল, ইউক্ৰেইনত অৱস্থিত। মঠটো ১৮শ শতিকাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই ইউক্ৰেইন ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ এটা স্থাপত্য স্মাৰক।^১

ইতিহাস

বাৰ্নাৰ্ডাইনসকলৰ প্ৰথমটো মঠ জবাৰাঝত ১৬২৭ চনত ইয়াৰ্জি জবাৰাস্কিয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।^২ ১৬৭৫ চনত পোলেণ্ড-তুৰস্ক যুদ্ধৰ সময়ত মঠটো ধ্বংস হয়।^২ ১৭২৬ চনত ভৱিষ্যতৰ গ্ৰেণ্ড ক্ৰাউন হেটমেন য়োজেফ পোটোৎস্কিয়ে মঠটোৰ বাবে দিয়া আৰ্থিক সাহায্য পুনৰ আৰম্ভ কৰে।

১৮শ শতিকাত কিয়েভৰ ৰাজ্যপাল ষ্টানিস্লাভ পোটোৎস্কি আৰু তেওঁৰ পত্নী হেলেনা জামোয়স্কাৰ উদ্যোগত মঠটো পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা মঠটোৰ নক্সা ইয়ান আন্তোনি গান্সয়ে প্ৰস্তুত কৰিছিল। ছেইণ্ট এণ্টনি আৰু ছেইণ্ট জৰ্জৰ গীৰ্জাসহ সম্পূৰ্ণ মঠ সমষ্টিটো ১৭৫৫ চনৰ ২ আগষ্টত লুটস্কৰ বিচপ এণ্টনি এৰাজম ভোল্লোভিচে পৱিত্ৰ কৰে।^৩

ভৱনটোৰ ভিতৰৰ বেদীসমূহ পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত, ১৭৫৯ চনলৈকে, লভিভৰ শিল্পী এণ্টনি অসিন্স্কিয়ে নিৰ্মাণ কৰিছিল। মঠটো অঞ্চলটোৰ বাৰ্নাৰ্ডাইনসকলৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ আছিল। ১৭৮২ চনৰপৰা ইয়াত দৰ্শন বিষয়ৰ অধ্যয়ন চলিছিল। ১৭৮৪ চনৰপৰা ১৮০৫ চনলৈ ইয়াত লেটিন বিদ্যালয় আছিল। পিছত বিদ্যালয়খন বেৰেজানিলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।

১৭৮৮ চনত এক বৃহৎ অগ্নিকাণ্ডত সমগ্ৰ চহৰখন ধ্বংস হোৱাৰ সময়ত মঠৰ গীৰ্জাটোও গুৰুতৰভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল। অৱশ্যে গীৰ্জাটো অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। একেটা অগ্নিকাণ্ডত জবাৰাঝৰ পেৰিছ গীৰ্জাটো সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস হোৱাৰ বাবে মঠৰ গীৰ্জাটোৱে পেৰিছ গীৰ্জাৰ কামো গ্ৰহণ কৰে।^৩

অষ্ট্ৰিয়ান শাসনৰ সময়তো মঠটোৱে নিজৰ গুৰুত্ব অটুট ৰাখিছিল। ই মঠীয়া জীৱনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ আছিল। ১৭৯৮ চনৰপৰা সন্ন্যাসীসকলে ইয়াত ধৰ্মতত্ত্বৰ অধ্যয়ন চলাইছিল। ১৮১৬ চনৰপৰা ইয়াত মাধ্যমিক বিদ্যালয়ো চলিছিল।

প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ আৰু পোলেণ্ড-বলছেভিক যুদ্ধৰ সময়ত মঠ সমষ্টিটো গুৰুতৰভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল। কিন্তু মঠাধ্যক্ষ ডানিয়েল মাগোন্স্কিৰ উদ্যোগত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। যুদ্ধৰ মাজৰ সময়ছোৱাতো মঠটো বাৰ্নাৰ্ডাইনসকল আৰু তেওঁলোকে পৰিচালনা কৰা বিদ্যালয়সমূহৰ কেন্দ্ৰ হৈ আছিল।^৩ ইয়াৰ ভিতৰত হেনৰিক ছিয়েনকেভিচ চৰকাৰী মাধ্যমিক বিদ্যালয়ো আছিল।^৪৫

১৯৪৫ চনলৈকে বাৰ্নাৰ্ডাইন সন্ন্যাসীসকলক জবাৰাঝ এৰিবলৈ বাধ্য কৰা হোৱা নাছিল। সেই বছৰত ছোভিয়েট কৰ্তৃপক্ষই ঐতিহাসিক মঠটো প্ৰথমে চিকিৎসালয় আৰু পিছত অৰ্ধপৰিবাহী সামগ্ৰী নিৰ্মাণৰ কাৰখানালৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।^৬ ইয়াৰ ফলত পৱিত্ৰ স্থাপত্যৰ এই সমষ্টিটো যথেষ্ট ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।^৩

১৯৯০ চনত বাৰ্নাৰ্ডাইনসকলে জবাৰাঝৰ মঠটো পুনৰ লাভ কৰে।^৩ কিন্তু মঠৰ গীৰ্জাটো ইমানেই ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল যে তাত উপাসনা অনুষ্ঠিত কৰিব পৰা নাছিল। স্থানীয় ৰোমান কেথলিক লোকসকলে কেৱল এটা সৰু প্ৰাৰ্থনাগৃহ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিছিল।^৬

২০০০ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰত লভিভৰ ৰোমান কেথলিক মহাধৰ্মপৰিষদৰ মুৰব্বী মাৰিয়ান ইয়াভৰ্স্কিয়ে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা মঠৰ গীৰ্জাটো পুনৰ পৱিত্ৰ কৰে। এই অনুষ্ঠানত বাৰ্নাৰ্ডাইনসকলৰ এটা প্ৰতিনিধি দল, স্থানীয় পূব কেথলিক ধৰ্মগুৰু, পৌৰ কৰ্তৃপক্ষ আৰু লভিভস্থিত পোলেণ্ডৰ দূতাবাসৰ প্ৰতিনিধিসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে। স্থানীয় বিশ্বাসীসকলৰ লগতে জবাৰাঝৰ ইউক্ৰেইনীয় গ্ৰীক কেথলিক গীৰ্জা আৰু পূব কেথলিক লোকসকলো অনুষ্ঠানত উপস্থিত আছিল। ১৯৪৫ চনত চহৰখনৰপৰা বহিষ্কৃত হোৱা জবাৰাঝৰ প্ৰাক্তন বাসিন্দাসকলেও অনুষ্ঠানটোত অংশগ্ৰহণ কৰে।^৬

স্থাপত্য

মঠৰ মুখ্য গীৰ্জাটো হৈছে সন্ত আন্তোনি আৰু ছেইণ্ট জৰ্জৰ গীৰ্জা। ই দুটা মিনাৰ আৰু তিনিটা নাভ থকা এটা বেছিলিকা। গীৰ্জাটোৰ সন্মুখভাগ অৱতল আৰু ওপৰত এটা ওখ স্থাপত্যৰ ওপৰৰ উচ্চাংশ আছে।^৩ প্ৰথমতে মুখ্য প্ৰৱেশদ্বাৰৰ দুয়োকাষে গীৰ্জাটোৰ পৃষ্ঠপোষক ছেইণ্টসকলৰ দুটা মূৰ্তি আছিল।^৬ ভৱনটোৰ চুকসমূহত অলংকাৰিক দেৱালস্তম্ভ আছে। এণ্টনি অসিন্স্কিয়ে নিৰ্মাণ কৰা বেদীসমূহৰ কেৱল কিছুমান অংশহে বৰ্তমানলৈ সংৰক্ষিত হৈ আছে।^৩

গীৰ্জাটোত মুঠ তেৰটা বেদী আছিল। মুখ্য বেদীত গীৰ্জাটোৰ পৃষ্ঠপোষক সন্তসকলৰ ছবি আছিল।^৬

গীৰ্জাটোৰ আন বহুতো সা-সামগ্ৰী বিভিন্ন সংগ্ৰহালয় আৰু চিত্ৰশালাত সংৰক্ষিত হৈ আছে। ইয়াৰ ভিতৰত টাৰ্নোপিলৰ আঞ্চলিক সংগ্ৰহালয় আৰু অলেস্কোৰ লভিভ চিত্ৰশালা উল্লেখযোগ্য। মঠৰ সন্ন্যাসীসকলৰ কোঠাসমূহ থকা এটা একমহলীয়া ভৱন গীৰ্জাটোৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ আছে। মন্দিৰটোৰ উত্তৰফালে এটা ঘণ্টাঘৰ আছে। অতীতত এই ঘণ্টাঘৰটোৱে মঠ সমষ্টিৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপেও কাম কৰিছিল।^৩