বাৰিছ নৃত্য

বাৰিছ নৃত্য ( Baris dance) হৈছে ইণ্ডোনেছিয়াৰ বালিৰ পৰা অহা পৰম্পৰাগত যুদ্ধ নৃত্যৰ এটা পৰিয়াল, ইয়াৰ লগত গামেলান থাকে, য'ত নৃত্যশিল্পীসকলে যুদ্ধৰ পূৰ্বে এজন যুৱ যোদ্ধাৰ আৱেগক চিত্ৰিত কৰে, বিজয়ী বালিন যোদ্ধাৰ পুৰুষত্ব আৰু তেওঁৰ আদেশকাৰী উপস্থিতিৰ মহত্ত্বৰ প্ৰশংসা কৰে। বাৰিছ নামটো বেবেৰিছান শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "লাইন" বা "ফাইল গঠন", পুৰণি বালিৰ ৰজাসকলৰ সেৱা কৰা সৈনিকসকলক বুজায়।^১

কাৰ্য্যক্ষমতা

বালি দ্বীপটোৰ ভিতৰতে বাৰিছ নৃত্যৰ প্ৰধানকৈ দুটা প্ৰকাৰ পোৱা যায়।^২ অ-আচাৰ-অনুষ্ঠান নৃত্য এজন পুৰুষ নৃত্যশিল্পীয়ে পৰিবেশন কৰে আৰু ই প্ৰায়ে এজন উদীয়মান নৃত্যশিল্পীয়ে শিকি অহা প্ৰথম নৃত্য।^৩ কিন্তু ত্ৰিশটাতকৈও অধিক ভিন্ন ধৰণৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বাৰিছ নৃত্য আছে, ইয়াৰ প্ৰতিটো নৃত্য এদল লোকে পৰিৱেশন কৰে, এতিয়াও যোদ্ধাজনৰ গতিবিধি অনুকৰণ কৰি।

বাৰিছ তুংগাল

এগৰাকী বাৰিছ নৃত্যশিল্পী অৰ্থাৎ নিজাববীয়াকৈ অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰা বাৰিছ নৃত্যশিল্পীয়ে বগা লেগিংছ পিন্ধে, যাক চেলানা বুলি জনা যায়। ইহঁতৰ গোৰোহাৰ চাৰিওফালে চেটেৱেল নামেৰে জনাজাত আৱৰণ থাকে, যিবোৰ তেওঁৰ ঠেংৰ আধালৈকে তললৈ যায়। নৃত্যশিল্পীয়ে তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ ওপৰেৰে যোৱা বেল্ট (চেটাজেন) পিন্ধে; এই বেল্টৰ ভিতৰত কান্ধৰ ওচৰত এটা কেৰিছ টানি থোৱা থাকে। নৃত্যশিল্পীগৰাকীৰ ধড়ৰ চাৰিওফালে আৱিৰাণ নামেৰে জনাজাত কাপোৰৰ পেনেলৰ সংকলন থাকে, যিবোৰ তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ পৰা ওলমি থাকে। আন এটা ডাঙৰ পেনেল তেওঁলোকৰ বুকুত সংলগ্ন কৰা হৈছে। ডিঙিত তেওঁলোকে বেডং নামেৰে জনাজাত এটা বৃত্তাকাৰ কলাৰ পিন্ধে; এই কলাৰটো গুটিৰে সজাই তোলা হ'ব পাৰে বা নহ'বও পাৰে। বসন্তৰ ওপৰত খোলাৰে নিৰ্মিত ত্ৰিকোণীয় মূৰৰ পোছাকৰে সাজ-পোছাক সম্পূৰ্ণ কৰা হয়, যিবোৰ পৰিবেশনৰ সময়ত লৰচৰ কৰে।^৪

প্ৰথমতে মঞ্চত উপস্থিত হোৱাৰ সময়ত নৃত্যশিল্পীৰ গতিবিধি ইচ্ছাকৃত আৰু সতৰ্কতাৰে কৰা হয়, যেন কোনো অচিনাকি স্থানত শত্ৰুক বিচাৰিছে। যেতিয়া তেওঁ মঞ্চৰ কেন্দ্ৰত উপনীত হয়, তেতিয়া দ্বিধাবোধে আত্মবিশ্বাসৰ ঠাই লয়। ভৰিৰ আঙুলিত থিয় হৈ থাকে, শৰীৰটো লৰচৰ নকৰাকৈ কঁপি থাকে, এখন ভৰিৰে ঘূৰি থাকে, গামেলানৰ শব্দত ভৰি দুখনে মাটিত টোকৰ মাৰে আৰু মুখখন হিংস্ৰ যোদ্ধাৰ আবেগৰ ধুমুহাৰ দৰে।

গোট নৃত্য

বাৰিছ নৃত্যৰ বাবে কেইবাটাও গোটৰ ৰূপ আছে, য'ত আছে বাৰিছ গাডে, বাৰিছ কেৰিছ, বাৰিছ ওমুং, বাৰিছ পেৰিচি, আৰু বাৰিছ দাদাপ। এই নৃত্যবোৰৰ লগত বিভিন্ন ধৰণৰ সংগীত থাকে আৰু ইয়াত বিভিন্ন গতিবিধি জড়িত থাকে।^৫ নৃত্যশিল্পীসকলে ক্ৰী, বৰশী, ধনু বা অন্যান্য অস্ত্ৰকে ধৰি বিভিন্ন ধৰণৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈ যাব পাৰে; প্ৰায়ে নৃত্যৰ নামকৰণ কৰা হয় কঢ়িয়াই নিয়া অস্ত্ৰৰ নামেৰে। অভিনয়বোৰে কাহিনী এটা প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰে বা নকৰিবও পাৰে।^২ সকলোকে অৱশ্যে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান আৰু অনুষ্ঠানৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৩

এই নৃত্যসমূহৰ ভিতৰত ১৯ শতিকাৰ বাৰিছ ডেমাং (বালিত হাৰ্মান নিউব্ৰনাৰ ভান ডেৰ টুকে এটা পৰিবেশনৰ ফটো লাভ কৰিছিল)। এই নৃত্যত নৃত্যশিল্পীসকলে গম্বুহ প্ৰদৰ্শনত ডেমাঙে পিন্ধা সাজ-পোছাকৰ দৰে সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে আৰু কাঠৰ কটাৰীও কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। এই নৃত্য সাধাৰণতে পেমায়ুন অনুষ্ঠানৰ সময়ত কৰা হয়।^২

বাৰিছ বায়াছাত নৃত্যশিল্পীসকলে বৰশীৰে সজ্জিত হয়। এই নৃত্যবোৰ সাধাৰণতে চুটি আৰু ইয়াত মাছেৰামেন নামেৰে জনাজাত এক ধৰণৰ খেলা-ধূলা কৰা হয়, য’ত কাঠৰ বৰশী ইটোৱে সিটোৰ ওপৰত আঘাত কৰা হয়। নৃত্যশিল্পীসকলে (যিসকল হয় পুৰুষ হ’ব পাৰে বা পুৰোহিতৰ ভূমিকা পালন কৰাৰ সময়ত মহিলা) বিশেষ সাজ-পোছাক পৰিধান নকৰে; তেওঁলোকে কেৱল সাধাৰণ মূৰত পোছাক আৰু কাপোৰ পিন্ধে। বাৰিছ বায়াছা নৃত্য সাধাৰণতে মন্দিৰৰ কাম-কাজৰ পিছত ৰাতিপুৱা কৰা হয়।^৬

আন আন সংস্কৰণসমূহৰ ভিতৰত আছে বাৰিছ পানাহ (য'ত নৃত্যশিল্পীসকলক কাঁড়েৰে সজ্জিত কৰা হয়), বাৰিছ প্ৰেছি (য'ত নৃত্যশিল্পীসকলক ঘূৰণীয়া ঢালৰে সজ্জিত কৰা হয়), আৰু বাৰিছ দাদাপ (য'ত নৃত্যশিল্পীসকলক দীঘল, আয়তাকাৰ ঢালেৰে সজ্জিত কৰা হয়)। সমগ্ৰ উত্তৰ আৰু দক্ষিণ বালিতে বাৰিছ প্ৰেছি সাধাৰণ। কিন্তু আশীৰ দশকলৈকে বাৰিছ দাদাপৰ নৃত্যশিল্পীৰ পৰিসৰ সীমিত আছিল।