পেৰেণ্টেলিয়া (অৰ্থাৎ "পূৰ্বপুৰুষৰ দিন") প্ৰাচীন ৰোমত পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সন্মানত অনুষ্ঠিত হোৱা ন দিনীয়া উৎসৱ। এই উৎসৱ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰপৰা আৰম্ভ হয়।১
যদিও পেৰেণ্টেলিয়া ৰোমান ধৰ্মীয় পঞ্জিকাত বন্ধৰ দিন আছিল, ইয়াৰ উদ্যাপন প্ৰধানকৈ ঘৰুৱা আৰু পাৰিবাৰিকধৰণে উদযাপিত আছিল;২ ৰোমান ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি পৰিয়ালৰ গুৰুত্বৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মুকলিৰ দিনা, ফেব্ৰুৱাৰীত আইডেছত ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানৰদ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হৈছিল, যেতিয়া এজন ভেষ্টালে টাৰ্পেইয়াৰ সমাধিস্থলত ৰোমৰ সামূহিক পিতৃ-মাতৃৰ বাবে এক অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰিছিল।৩
অভাৰভিউ
অভিদে ৰোমৰ পৱিত্ৰ সীমা (প'মেৰিয়াম)ৰ বাহিৰত অৱস্থিত পৰিয়ালৰ সমাধিস্থলত "মৃতকৰ ছাঁ" (মানেছ বা ডি মেনেছ)লৈ ফুলৰ মালা, ঘেঁহু, নিমখ, মদত তিয়াই থোৱা ৰুটি আৰু ভায়োলেটৰ পৱিত্ৰ প্ৰসাদ উছৰ্গাৰ বৰ্ণনা কৰিছে। এই পালনসমূহৰ উদ্দেশ্য আছিল জীৱিত আৰু মৃতকৰ মাজত পাৰস্পৰিক বাধ্যবাধকতা আৰু সুৰক্ষামূলক সম্পৰ্ক শক্তিশালী কৰা আৰু ই আছিল পেটাৰফেমিলিয়া (পৰিয়ালৰ মুৰব্বী)ৰ বৈধ কৰ্তব্য।৪ ২১ ফেব্ৰুৱাৰীত ফেৰালিয়াৰ মাজনিশাৰ অনুষ্ঠানত পেৰেণ্টেলিয়াৰ সামৰণি পৰে, যেতিয়া পেটাৰফেমিলিয়াই তেওঁৰ মানেছৰ কু-অভিপ্ৰায়, ধ্বংসাত্মক দিশসমূহক সম্বোধন কৰে।
ফেৰালিয়া আছিল এটা প্লেকেচন আৰু ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসন: অভিদে ইয়াক পেৰেণ্টেলিয়াতকৈ অধিক গাঁৱলীয়া, আদিম আৰু প্ৰাচীন বিষয় বুলি ভাবিছিল। পাছদিনা পৰিয়ালটোৱে নিজৰ আৰু তেওঁলোকৰ উপকাৰী পূৰ্বপুৰুষৰ (লাৰেছ) মাজৰ মৰমৰ বন্ধন উদ্যাপন কৰিবলৈ অনানুষ্ঠানিক ভোজ অনুষ্ঠিত কৰাৰ সময়ত ই কেৰিষ্টিয়াৰ বাবে শুদ্ধিকৰণৰ অনুষ্ঠান হিচাপে কাম কৰা যেন লাগে।৫ মানেছ আৰু আৰম্ভণিৰ ডাই পেৰেণ্টেছৰ বাবে সামূহিক কাল্টৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াটোৱে তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱনক অস্পষ্ট আৰু ব্যক্তিত্বৰ অভাৱ বুলি বুজায়। পিছৰ কাল্টত তেওঁলোকক ব্যক্তিগত গুণৰদ্বাৰা নিহিত কৰা হয় আৰু ইম্পেৰিয়েল কাল্টত তেওঁলোকে ঐশ্বৰিক সংখ্যা আহৰণ কৰি ঐশ্বৰিক, ঐশ্বৰিক সত্ত্বা হৈ পৰে।৬
পেৰেণ্টেলিয়াৰপৰা কেৰিষ্টিয়ালৈকে সকলো মন্দিৰ বন্ধ কৰি দিয়া হৈছিল, বিবাহ নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল আৰু "দণ্ডাধীশসকলে তেওঁলোকৰ চিহ্ন নোহোৱাকৈ হাজিৰ হৈছিল," যিটোৱে কোনো চৰকাৰী ব্যৱসায় চলোৱাৰ ইংগিত দিয়ে। উইলিয়াম ৱাৰ্ড ফাউলাৰে পেৰেণ্টেলিয়াক "কাৰ্যতঃ সমাধিস্থ কৰাৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বছৰেকীয়া নবীকৰণ" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।৭
ব্যক্তিসকলক তেওঁলোকৰ জন্মদিনতো স্মৰণ কৰা হ’ব পাৰে (dies natalis)। কিছুমানক বছৰটোৰ ভিতৰতে মাহৰ নিৰ্দিষ্ট দিনত স্মৰণ কৰা হ'ব, যেনে কেলেণ্ড, ন'নেছ বা আইডেছ, যেতিয়া সমাধিস্থলত বন্তি জ্বলোৱা কাৰ্যৰে হয়।৮ ৯, ১১ আৰু ১৩ মে'ত লেমুৰিয়াৰ লক্ষ্য আছিল মৃতকৰ "আত্মহীন আৰু ভোকাতুৰ" আত্মাক শান্ত কৰা।৯
তথ্যসূত্ৰ
- ↑ Mary Beard, J.A. North, and S.R.F. Price, Religions of Rome: A History (Cambridge University Press, 1998), p. 50; Stefan Weinstock, Divus Julius (Oxford, 1971), pp. 291-6
- ↑ Beard et al., Religions of Rome, p. 50
- ↑ William Warde Fowler, The Roman Festivals of the Period of the Republic (London, 1908), p. 306 (1899 ইণ্টাৰনেট আৰ্কাইভ edition available
- ↑ Ovid, Fasti, 2.537-539. Ibid 2.534 for manes; W. Warde Fowler, The Roman festivals of the period of the Republic, p. 306, cites Festus' di manes as a placatory euphemism: some Manes were to be feared
- ↑ Ovid, Fasti, 2.677. Fowler, Roman Festivals, p. 309, has ritualistically clothed statues of the Lares at this "sacred meal."
- ↑ Duncan Fishwick, The Imperial Cult in the Latin West: Studies in the Ruler Cult of the Western Provinces of the Roman Empire, vol 1, 1991, 1, 51
- ↑ Fowler, Roman Festivals, p. 308
- ↑ J.M.C. Toynbee, Death and Burial in the Roman World (Johns Hopkins University Press, 1971, 1996), pp.61–64
- ↑ Toynbee, "Death and Burial in the Roman World," p. 64
উৎস আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ
উৎস: অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া। এই প্ৰবন্ধটো অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ “পেৰেণ্টেলিয়া” প্ৰবন্ধৰ সংশোধন ৫৮৪৭২৩ (৪ মাৰ্চ ২০২৬)ৰ পৰা আনি অসমীয়া বিশ্বকোষৰ গাঁথনিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। মূল লেখকসকলৰ তালিকা সম্পাদনা-ইতিহাসত উপলব্ধ। পাঠ্য CC BY-SA 4.0।