পেৰিনি শিৱতাণ্ডৱম

পেৰিনি শিৱতাণ্ডৱম বা পেৰিনি থাণ্ডৱম হৈছে তেলেংগানাৰ পৰা অহা এটা প্ৰাচীন নৃত্য যিটো শেহতীয়া সময়ত পুনৰুজ্জীৱিত হৈছে।^১ কাকতীয়া বংশৰ সময়ত ইয়াৰ সমৃদ্ধিশালী হৈছিল।^২ পেৰিনি হিন্দু দেৱতা ভগৱান শিৱৰ সন্মানত কৰা হয় আৰু বিশ্বাস কৰা হয় যে প্ৰাচীন কালত সৈনিকসকলে যুদ্ধলৈ যোৱাৰ আগতেই এই কাম কৰা হৈছিল। নটৰাজ ৰামকৃষ্ণই ৰামপ্পা মন্দিৰত পুৰণি পাণ্ডুলিপি আৰু ভাস্কৰ্য্য অধ্যয়ন কৰি এই শিল্পকলাৰ পুনৰ সজীৱ কৰি তুলিছিল।^২৩

নৃত্য

পেৰিনি শিৱতাণ্ডৱম (পেৰিনি শিৱথাণ্ডৱম) বা পেৰিনি থাণ্ডৱম তেলংগানাৰ পৰা অহা এটা প্ৰাচীন নৃত্য। সাধাৰণতে পুৰুষে পৰিবেশন কৰা নৃত্য। ইয়াৰ নাম ‘ডান্স অৱ ৱাৰিয়ৰ্ছ’। যোদ্ধাসকলে যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ যোৱাৰ আগতে ভগৱান শিৱৰ মূৰ্তিৰ আগত এই নৃত্য প্ৰণয়ন কৰে।^৪ ৱাৰংগলত নিজৰ বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰি প্ৰায় দুশতিকা শাসন কৰা কাকতীয়াসকলৰ শাসনকালত পেৰিনি নামৰ নৃত্যৰ ৰূপটোৱে শিখৰত উপনীত হৈছিল। জয়াপা সেননীৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থ নৃত্য ৰত্নৱলীত এই নৃত্য ৰূপৰ কথা উল্লেখ আছে।^৪ ইয়াৰ জটিল অংশ আৰু মিথৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই নৃত্যৰ ৰূপটো ইয়াৰ আগতে বহুদিনৰ পৰাই বিকশিত হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।^৫

এই নৃত্য প্ৰকাৰে ‘প্ৰেৰণা’ কঢ়িয়াই অনা বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু এই নৃত্য সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নৃত্যশিল্পী শিৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত। এই নৃত্যৰ প্ৰমাণ ৱাৰংগলৰ ৰামপ্পা মন্দিৰৰ গৰ্ভা গুডীৰ ওচৰৰ ভাস্কৰ্য্যত পোৱা যায়।^৬৪ কবি শ্ৰীনাথে তেওঁৰ ভীমেশ্বৰ পুৰাণত উল্লেখ কৰিছে যে দ্ৰাক্ষৰমৰ ভগৱান ভীমেশ্বৰক ৰাগ ভোগ হিচাপে আগবঢ়োৱা নৃত্যৰ ভিতৰত প্ৰেৰণা অন্যতম।

পেৰিনি হৈছে ঢোলৰ গুঞ্জৰিত স্পন্দনত কৰা এক জোৰদাৰ নৃত্য। নৃত্যশিল্পীসকলে নিজকে মানসিক বিমূৰ্ততাৰ অৱস্থালৈ ঠেলি দিয়ে য’ত তেওঁলোকে নিজৰ শৰীৰত শিৱৰ শক্তি অনুভৱ কৰে। নাচি থকাৰ সময়ত তেওঁলোকে শিৱক তেওঁৰ ভিতৰলৈ আহি তেওঁৰ মাজেৰে নাচিবলৈ আহ্বান জনায়। মন্দিৰৰ সন্মুখত বিশেষ মঞ্চতো এই নৃত্য পৰিবেশন কৰা হৈছিল।^৫ কাকতীয়া বংশৰ অৱনতিৰ পিছত পেৰিনি নৃত্যৰ ৰূপ প্ৰায় নোহোৱা হৈ গ’ল যদিও ড০ নটৰাজা ৰামকৃষ্ণই পেৰিনি নৃত্যত এক নৱজাগৰণ আনিলে। তেওঁ ৰামপ্পা মন্দিৰত পুৰণি পাণ্ডুলিপি আৰু ভাস্কৰ্য্য অধ্যয়ন কৰি এই শিল্পকলাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে।^২৭৩