পিধোৰা মঠ

পিধোৰা মঠ ( Pidhora Monastery) ইউক্ৰেইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ এক স্থাপত্য স্মাৰক।^১২ ইয়াত ধৰ্মীয়, আৱাসিক আৰু কৃষিকাৰ্যৰ বিভিন্ন ভৱনৰ সমষ্টি আছে। মহান ছেইণ্ট বাচিলৰ সংঘৰ সন্ন্যাসীসকলে ইয়াত বাস কৰিছিল। মঠটো চেৰেট নদীৰ ওখ পাৰৰ কাষত টাৰ্নোপিল অঞ্চলৰ পিধোৰা ওচৰত অৱস্থিত।^৩

ইতিহাস আৰু বিৱৰণ

মঠটোৰ প্ৰথম লিখিত উল্লেখ ১৬৫০ চনৰ। অৱশ্যে ১৬৬৩ চনত ৰজা দ্বিতীয় জন কাচিমিৰ ভাছাই লিখা এখন পত্ৰত ইয়াক "পুৰণি" বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰপৰা মঠটো ইয়াতকৈ বহু আগতে স্থাপন হোৱা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। প্ৰথম অৱস্থাত মঠটো কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু বৰ্তমানৰ তুলনাত সৰু আছিল। ইয়াৰ চাৰিওফালে মাটিৰ প্ৰতিৰক্ষা বান্ধ আৰু কাঠৰ বেৰা আছিল। ১৭শ শতিকাৰ মাজভাগত ইয়াৰ ঠাইত শিলেৰে নিৰ্মিত ভৱন নিৰ্মাণ কৰা হয়।^৩৪৫৬

মঠৰ সমষ্টিত তলত দিয়া ভৱনসমূহ আছে:^৩

• তিনিটা অংশৰে গঠিত বাপ্তিস্মদাতা যোহনৰ জন্ম গীৰ্জা। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য ২৪ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ ১৪ মিটাৰ।
• এটা বৃহৎ মঠভৱন। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য ৬৩ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ ১০ মিটাৰ। প্ৰথম মহলাত পাকঘৰ, ভোজনকক্ষ আৰু সন্ন্যাসীসকলৰ কোঠা আছিল। দ্বিতীয় মহলাত বহল হলঘৰ আছিল।
• সমগ্ৰ মঠটো চাৰিটা চুকৰ কাঁঠিত থকা প্ৰতিৰক্ষা স্তম্ভসহ ট্ৰেপিজিয়াম আকৃতিৰ এখন প্ৰতিৰক্ষা দেৱালেৰে আগুৰি আছিল।

১৮শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এই মঠটো গালিচিয়া আৰু পডোলিয়াৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ মঠকেন্দ্ৰ আছিল। ইয়াৰ অধীনত জবাৰাঝ আৰু জভিনিয়াচৰ মঠো আছিল। জভিনিয়াচ বৰ্তমান চোৰ্টকিভ জিলাৰ অন্তৰ্গত।^৩

শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক ভূমিকা

মঠটোত যুৱ সন্ন্যাসীসকলৰ বাবে এখন বিদ্যালয় আছিল। ইয়াত ধৰ্মতত্ত্ব আৰু দৰ্শনৰ পাঠ দিয়া হৈছিল। মঠটোত এখন সমৃদ্ধ পুথিভঁৰালো আছিল। উত্তৰ-পূব দিশৰ স্তম্ভটো কেৱল প্ৰহৰী আৰু সংকেত স্তম্ভ হিচাপেই ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল, ইয়াক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান পৰ্যবেক্ষণ কেন্দ্ৰ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পূজিত তেৰেবোভলিয়াৰ কুমাৰী মেৰীৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ উৎপত্তিৰ সৈতেও এই মঠৰ সম্পৰ্ক আছে।^৩৪৫

পতন আৰু পুনৰুদ্ধাৰ

১৭৮৯ চনত অষ্ট্ৰিয়াৰ কৰ্তৃপক্ষই মঠটো বন্ধ কৰি দিয়ে। গীৰ্জাটোক পেৰিছ গীৰ্জাৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। পুথিভঁৰালৰ কিতাপসমূহ লভিভ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু বুচাচ মঠলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।^৩৫

প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা আৰু ভৱনসমূহ যথেষ্ট ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। বিশেষকৈ ৰাছিয়াৰ সৈন্যই প্ৰতিৰক্ষা দেৱালৰ এটা অংশ বিস্ফোৰণেৰে ধ্বংস কৰে।^৩

ইউক্ৰেইনে স্বাধীনতা ঘোষণা কৰাৰ পাছত জেলেনে আৰু পিধোৰা গাঁৱৰ গীৰ্জাৰ সদস্যসকলে মঠৰ গীৰ্জাটো পুনৰ নিৰ্মাণৰ বাবে যথেষ্ট কাম কৰে। বৰ্তমান সেই গীৰ্জাত ধৰ্মীয় সেৱা অনুষ্ঠিত হয়। অৱশ্যে সন্ন্যাসীসকলৰ কোঠা থকা ভৱনটো এতিয়াও ধ্বংসাৱশেষ হৈ আছে। মঠৰ সমষ্টিত এতিয়াও প্ৰতিৰক্ষা দেৱাল, প্ৰৱেশদ্বাৰ আৰু স্তম্ভৰ অৱশিষ্ট আছে। ইয়াৰ ভিতৰত পূবফালৰ স্তম্ভটো আটাইতকৈ ভালদৰে সংৰক্ষিত। ইয়াৰ মূল নলাকাৰ ছাদ এতিয়াও অক্ষত অৱস্থাত আছে।^৩৪