ধনৰাজ গিৰি

ধনৰাজ গিৰি (১৮১১–১৯০১)^১ ১৮৮০ চনত ঋষিকেশৰ মুনি কি ৰেটিত স্থাপন কৰা আশ্ৰম কৈলাশ আশ্ৰমৰ মঠৰ পুৰোহিত।^২ ঋষিকেশত স্থাপন হোৱা প্ৰথম বৃহৎ আশ্ৰমসমূহৰ ভিতৰত ই অন্যতম, ইয়াৰ পূৰ্বে ই বেছিভাগেই ব্যক্তিগত সাধক বা তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাবে চাৰি ধাম মন্দিৰৰ তীৰ্থযাত্ৰালৈ যোৱাৰ পথত ৰৈ যোৱাৰ স্থান হিচাপে আছিল।^৩ উত্তৰ ভাৰতৰ এজন বিখ্যাত সন্ন্যাসী আৰু বেদান্ত দৰ্শনৰ পণ্ডিত আছিল। স্বামী স্বামী বিবেকানন্দৰ দৰে ঊনবিংশ শতিকাৰ ভাৰতবৰ্ষৰ আধ্যাত্মিক জ্যোতিষীসকলৰ লগত তেওঁৰ সুপৰিচিত আছিল।

জীৱনী

ধনৰাজ গিৰি তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ অংশ হিচাপে বাৰাণসীৰ পৰা ঋষিকেশলৈ আহি কানখালৰ চুৰাট গিৰি বাংলা আশ্ৰমত আছিলহি। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ বেদান্ত অধ্যয়নৰ বাবে মুকলি আকাশৰ তলত শিক্ষা কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰে য’ত বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে যোগদান কৰে। ১৮৮০ চনত তেহৰী অঞ্চলৰ ৰজাই তেওঁক আশ্ৰম স্থাপনৰ বাবে এটুকুৰা মাটি আৰু প্ৰাচীন ভাৰতীয় শাস্ত্ৰ বিশেষকৈ বেদান্ত অধ্যয়নৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰদান কৰে। এই মঠটোক কৈলাশ আশ্ৰম নামেৰে জনাজাত হয়।^৪

স্বামী বিবেকানন্দ উত্তৰ ভাৰত ভ্ৰমণৰ অংশ হিচাপে ঋষিকেশলৈ গৈছিল আৰু লগতে কৈলাশ আশ্ৰমলৈও গৈছিল। গিৰি সেই সময়ৰ এজন বিশিষ্ট অদ্বৈত বেদান্তবাদী আছিল আৰু ৰামকৃষ্ণৰ আন এজন বিশিষ্ট মঠৰ শিষ্য স্বামী অভেদানন্দই ধনৰাজ গিৰিৰ অধীনত কৈলশ আশ্ৰমত বহু মাহ আৱাসী ছাত্ৰ হিচাপে বেদান্ত অধ্যয়ন কৰিছিল।^৪৫৬

বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে যেতিয়া বিবেকানন্দৰ মঠৰ শিষ্য দুই কল্যানন্দ আৰু নিচায়ানন্দই ৰামকৃষ্ণ মিছন সেৱাশ্ৰমা, কানখাল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে ৰোগী আৰু দুখীয়াৰ সেৱাৰ বাবে স্থানীয় গতানুগতিক সন্ন্যাসীৰ হাতত বৈষম্যৰ সম্মুখীন হৈছিল, কিয়নো এনে কামক গতানুগতিক সন্ন্যাসীসকলে নিম্নমানৰ বুলি গণ্য কৰিছিল। সন্ন্যাসীসকলৰ মাজত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলোৱা আৰু নিয়মিতভাৱে নিজৰ আশ্ৰমৰ পৰা সন্ন্যাসীসকলক খুৱাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ধনৰাজ গিৰিয়ে স্বামী বিবেকানন্দৰ শিষ্য দুগৰাকীয়ে চলোৱা সেৱাৰ কাম-কাজত সম্পূৰ্ণ সহায় আগবঢ়াইছিল আৰু আন সকলো সন্ন্যাসীৰ সম্মুখত তেওঁলোকক বিশেষ সন্মান আৰু গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছিল, যাৰ ফলত ক্ৰমান্বয়ে তেওঁলোকৰ কামক বহল সমাজত গ্ৰহণযোগ্যতা নিশ্চিত কৰিছিল।^৭

আজিও তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা আশ্ৰমটো হিন্দু শাস্ত্ৰৰ ব্যাখ্যাৰ এক উল্লেখযোগ্য কেন্দ্ৰ, আৰু বেদান্ত অধ্যয়ন আৰু পণ্ডিতৰ এক উল্লেখযোগ্য কেন্দ্ৰ হৈয়েই আছে।^৮