থিৰায়াট্টম

থিৰায়াট্টম ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ দক্ষিণ মালাবাৰ অঞ্চলত প্ৰতি বছৰে পৰিৱেশন কৰা এক লোক পৰম্পৰা। নৃত্য, অভিনয়, গীত, বাদ্য, মুখা অংকন, যুদ্ধ কলা আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সংমিশ্ৰণেৰে ই এক জনজাতীয় পৰিৱেশ্য কলা।

ইতিহাস

এই শিল্পৰ উৎপত্তি প্ৰাগঐতিহাসিক যুগৰ পৰম্পৰা আৰু ৰীতি-নীতিৰ পৰা হৈছিল আৰু থিৰায়ত্তামৰ অদ্ভুত সাজ-পোছাক আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানসমূহ সেই সময়ৰ সামাজিক জীৱনৰ প্ৰতিফলন।^১ উত্তৰ মালাবাৰৰ "থেয়্যাম", মধ্য কেৰালাৰ "মুদিয়েত", ট্ৰাভাংকুৰৰ "পদয়ানী" আৰু তুলুনাডুৰ "কোলা" আদি অঞ্চলৰ অন্যান্য আচাৰ-ব্যৱহাৰ কলাৰ সৈতে থিৰায়তামৰ কিছু সাদৃশ্য আছে।

প্ৰদৰ্শন

নৃত্য, অভিনয়, গীত, বাদ্যযন্ত্ৰ, মুখাংকন, যুদ্ধ কলা আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সংমিশ্ৰণ ঘটোৱা জনজাতীয় কলা থিৰায়াট্টম। অনন্য ৰীতি-নীতি, সাজ-পোছাক আৰু কলাত্মক পৰিবেশনে থিৰায়াট্টমক অন্যান্য শিল্পৰ পৰা পৃথক কৰি তোলে। সাধাৰণতে কোঝিকোড আৰু মালাপ্পুৰম জিলাৰ গাঁৱৰ মন্দিৰৰ কাৱুকাল (পবিত্ৰ বাগিচা) নামৰ চোতালত ইয়াক পৰিৱেশন কৰা হয়। চোতালত মঞ্চস্থ কৰা নৃত্যৰ লগত চেণ্ডা মেলামৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু উষ্ণ পোহৰ থাকে।^২

পৰম্পৰাগতভাৱে পেৰুমানান আৰু ভান্নান সম্প্ৰদায়ে এই নৃত্য পৰিবেশন কৰিছিল যদিও পানান আৰু চেৰুমাৰৰ দৰে আন সম্প্ৰদায়েও এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। সাধাৰণতে পৰিবেশকে সমাধি অৱস্থাত উপনীত হয় আৰু "মূৰ্থী" (দেৱতা)ৰ গতিবিধি জোৰদাৰভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰে, যুদ্ধংদেহী আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু ইংগিত প্ৰদৰ্শন কৰে।^৩

কেৱল পুৰুষেহে এই শিল্পৰূপটো প্ৰদৰ্শন কৰে। থিৰায়াট্টম পৰিবেশকসকলে তিনিটা ৰূপ বা কোলামৰ যিকোনো এটা ৰূপ ল’ব পাৰে যিবোৰ হ’ল ভেল্লাট, থিৰা আৰু চন্থুতিৰা। ভেলাট কোলামে মূৰ্তি (দেৱতা)সকলৰ শৈশৱক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, আনহাতে থিৰাকোলামে যুৱক-যুৱতীসকলক আৰু চান্থুথিৰাই বৃদ্ধি পোৱা পৰিপক্ব ৰূপক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।^৪ পৌৰাণিক দেৱতা, স্থানীয় দেৱতা আৰু মূৰ্তিৰ বিভিন্ন কাহিনী প্ৰণয়ন কৰা হয়। তিৰায়তমত বৃক্ষ পূজা, নাগ পূজা, প্ৰকৃতি পূজা, বীৰ পূজা, পৰ্বত দেৱতাৰ ধাৰণা, স্থানীয় দেৱতাৰ ধাৰণা আদি আদি প্ৰাচীন ৰীতি-নীতিও চলি আছে। প্ৰতিটো কাহিনীৰ বাবে পৃথক পৃথক টোটাম (দৃশ্য) আছে আৰু প্ৰতিটো টোটেমত দেৱতাসকলৰ পৌৰাণিক কাহিনী দীঘলীয়াকৈ বিশদভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে।

প্ৰতিটো কোলামৰ প্ৰণয়নৰ বাবে সুকীয়া মুখ আৰু লিপি থাকে। সাজ-পোছাক আৰু মেকআপৰ সামগ্ৰী প্ৰাকৃতিক সামগ্ৰীৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰ বাবে কলপাত, বাঁহ আৰু জেক ফলৰ কাঠ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। থিৰায়াট্টমত চেণ্ডা, ইলাতালাম, থুদি, পঞ্চায়ুধম আৰু কুঝাল আদি পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৫ কেৱল চিকাৰৰ দৃশ্যৰ বাবে ব্যৱহৃত অঞ্চান্তদী গীতৰ দৰে বিশেষ গীত পৰিবেশনৰ লগত থাকিব পাৰে। ছন্দ আৰু গায়কীয়ে ব্যক্তিগত নৃত্যশিল্পীসকলক আঁতৰাই ৰাখে। নৃত্যশিল্পীসকলে নৃত্য কৰাৰ সময়ত পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে আৰু পৰম্পৰাগত যুদ্ধ কলাৰ কালাৰিপায়াট্টুৰ কথা মনত পেলোৱা প্ৰতীকী অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, কৰুমাকনক বৰশী, কাৰিভিল্লীক ধনু-কাঁড়, ভাগৱতীক পল্লী তৰোৱাল, বীৰভদ্ৰক ৰূপৰ কুঠাৰ, মূৰ্তিক লাঠি আৰু ঢাল আদি প্ৰতীকী অস্ত্ৰ দিয়া হয়।^৬ কেতিয়াবা, থিৰাকোলাসকলে চুতুকালি নামৰ এক জীয়া নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। চুতুকালি হৈছে নৃত্য আৰু যুদ্ধ কলাৰ ছন্দময় প্ৰদৰ্শন য'ত এজন নৃত্যশিল্পীয়ে দুয়োহাতেৰে জ্বলোৱা মশাল লৈ ফুৰে।^৭