ডৰমিচন কেথেড্ৰেল

ডৰমিচন কেথেড্ৰেল হ’ল ইউক্ৰেইনৰ ভল’ডমিৰত অৱস্থিত এটা কেথেড্ৰেল আৰু স্থাপত্য কীৰ্তিচিহ্ন। এইখন ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পত্তি, কিন্তু ইউক্ৰেইনৰ অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ ভল’ডমিৰ-ভলিন্স্কি ইপাৰ্চিৰ অধীনত সেৱা কাৰ্য চলাই থকা হৈছে।^১ ইয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি অংশসমূহ ১২ শতিকাৰ পুৰণি, যাৰ বাবে ই ভলিন ওব্লাষ্টত থকা কিয়েভান ৰাছ যুগৰ একমাত্ৰ ভৱন হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।^২

ইতিহাস

১১৬০ চনত ভলিনৰ ৰাজকুমাৰ দ্বিতীয় মষ্টিস্লাভ ইজিয়াস্লাভিচৰ ৰাজত্বকালত এই গীৰ্জাটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। গীৰ্জাৰ দেৱালবোৰ আধা স্তম্ভৰ ওপৰত থকা তোৰণৰদ্বাৰা বিভক্ত আছিল আৰু তাত ফ্ৰেস্কো বা দেৱাল চিত্ৰ আছিল। ১৮ শতিকাত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৮৯৬-১৯০০ চনত স্থপতি আৰ্দ্ৰিয়ান প্ৰাখভ আৰু গ্ৰীগৰী ক’টভে কৰা বিতৰ্কিত পুনৰ্নিৰ্মাণৰ পিছতো ইয়াৰ সাধাৰণ ৰূপটো স্থিৰ আৰু স্মৰণীয় হৈ আছে।

১১৫৬ চনত ভ্লাদিমিৰ দ্বিতীয় মনোমখৰ আজোনাতি অৰ্থাৎ দ্বিতীয় মষ্টিস্লাভ ইজিয়াস্লাভিচে পৱিত্ৰ কুমাৰী মেৰীৰ ডৰমিচনৰ সন্মানত এটা নতুন গীৰ্জা নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁ ভল’ডমিৰৰ আঞ্চলিক ৰাজকুমাৰ আছিল আৰু পিছলৈ কিভৰ গ্ৰ্যাণ্ড প্ৰিন্স হৈছিল। ১১৬০ চনত চিত্ৰাংকন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত গীৰ্জাটো পৱিত্ৰ কৰা হয়। পৱিত্ৰকৰণৰ পিছত গীৰ্জাটো এটা কেথেড্ৰেললৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু এইদৰে ৯৯২ চনত এই ভূমিত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা ভলিন ডায়োচেচৰ প্ৰথম বিছপ আসনৰ ইতিহাস অব্যাহত থাকে। ভলিন ডায়োচেচৰ ১০০০বছৰীয়া জয়ন্তীৰ সন্মানত ১৯৯২ চনত কেথেড্ৰেলৰ ওচৰত এটা স্মাৰক ক্ৰুচ স্থাপন কৰা হয়। কেথেড্ৰেলখন ৰাজকুমাৰ, বয়ৰ আৰু বিছপসকলৰ কবৰস্থান আছিল। গীৰ্জাৰ তলত 6জন গ্ৰ্যাণ্ড প্ৰিন্স, ২জন বিছপ আৰু বহুতো সম্ভ্ৰান্ত ব্যক্তিৰ কবৰ আছে। গীৰ্জাৰ নিৰ্মাতা ৰাজকুমাৰ দ্বিতীয় মষ্টিস্লাভকো ইয়াতেই কবৰ দিয়া হৈছিল। বাটু খানৰ বাহিনীয়ে ইয়াক ধ্বংস কৰিছিল আৰু পিছত ইয়াক পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। ১৫ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত ইয়াক লুণ্ঠন কৰা হয় আৰু শতিকাটোৰ শেষৰফালে ভল’ডমিৰৰ বিছপ ভাছিয়ানৰ প্ৰচেষ্টাত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। এনবিইউৰ স্মৃতিমুদ্ৰাটো ডৰমিচন কেথেড্ৰেলৰ নামত উৎসৰ্গিত কৰা হৈছিল।

১৫৯৬ চনত যেতিয়া ভল’ডমিৰৰ বিছপ হাইপেটিয়াস পচিজিয়ে ব্ৰেষ্টৰ ইউনিয়ন গ্ৰহণ কৰে, তেতিয়া গীৰ্জাটো এটা ইউৰোপীয় গ্ৰীক কেথলিক গীৰ্জা হৈ পৰে। ১৬৮৩ চনৰ অগ্নিকাণ্ডৰ সময়ত সমগ্ৰ চহৰখন ধ্বংস হৈছিল আৰু কেথেড্ৰেলখনৰো বিস্তৰ ক্ষতি হৈছিল। ১৭৫৩ চনতহে ইয়াক পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। ১৭৭২ চনত কেথেড্ৰেলখন জৰাজীৰ্ণ হৈ পৰে আৰু ইয়াক গুদাম ঘৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ১৮২৯ চনৰ ভিতৰত ই সম্পূৰ্ণ ধ্বংসাৱশেষত পৰিণত হয় আৰু ইয়াৰ তোৰণ তথা গম্বুজ ভাঙি পৰে। ১৮৮৭ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ভল’ডমিৰত মুকলি হোৱা ছেইণ্ট ভ্লাদিমিৰ ব্ৰদাৰহুডৰ প্ৰচেষ্টাৰ বাবে কেথেড্ৰেলখনে পুনৰ জীৱন লাভ কৰে, যিয়ে ধৰ্মীয়, শৈক্ষিক আৰু গীৰ্জা পৰিকল্পনাৰ কাম হাতত লৈছিল। ১৮৯৬ চনত স্থপতি গ্ৰীগৰী ক’টভৰদ্বাৰা গীৰ্জাৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ এটা প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰা হয়। ১৮৯৬–১৯০০ চনত কেথেড্ৰেলখন ছিউডো-বাইজেণ্টাইন শৈলীত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। নবীকৰণ কৰা গীৰ্জাৰ পৱিত্ৰকৰণ অনুষ্ঠানটো এটা স্থানীয় উৎসৱত পৰিণত হৈছে।

২০১০ চনৰ ১১ মে’ত কেথেড্ৰেল নিৰ্মাণৰ ৮৫০বছৰীয়া জয়ন্তী পালন কৰা হয়। ইউক্ৰেইনৰ অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ প্ৰধান পৱিত্ৰ মেট্ৰ’পলিটান ভ্লাদিমিৰ চাবোডানৰ নেতৃত্বত চহৰখনত উদ্‌যাপন উৎসৱ অনুষ্ঠিত হৈছিল।

২০২৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহলৈকে কেথেড্ৰেলখন ইউক্ৰেইনৰ অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ মস্কো পেট্ৰিয়াৰ্চেটৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল।^৩ ২০২৫ চনৰ ১১ অক্টোবৰত এক আদালতৰ ৰায়ৰদ্বাৰা ভৱনটো ৰাষ্ট্ৰীয় মালিকীস্বত্বলৈ অনা হয়।^৩ ইউক্ৰেইনৰ সাংসদ ইহোৰ হুজই মালিকীস্বত্বৰ এই পৰিৱৰ্তনক ঐতিহাসিক ন্যায় বুলি অভিহিত কৰিছে।^৩ তেওঁ দাবী কৰিছিল যে প্ৰাচীন চহৰখনৰ একেবাৰে বুকুত বহু বছৰ ধৰি থিয় হৈ থকা মস্কো পেট্ৰিয়াৰ্চেটৰ দুৰ্গটো ধ্বংস হ’ল।^৩ মস্কো পেট্ৰিয়াৰ্চেটৰ ধৰ্মগুৰুসকলে বেঞ্চেৰে কেনদ্ৰীয় পথটো অৱৰোধ কৰি চৰকাৰী বিষয়াৰ প্ৰৱেশত বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।^৩

২০২৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভলিন ওব্লাষ্টৰ আঞ্চলিক ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশাসনে ডৰমিচন কেথেড্ৰেলখন ইউক্ৰেইনৰ অৰ্থডক্স গীৰ্জাক হস্তান্তৰ কৰে।^১

ডৰমিচন কেথেড্ৰেল ইউক্ৰেইনৰ এটা স্থাপত্য কীৰ্তিচিহ্ন আৰু ই ইউক্ৰেইনৰ স্থাৱৰ কীৰ্তিচিহ্নৰ ৰাজ্যিক পঞ্জীয়নত অন্তৰ্ভুক্ত তথা ই ৰাষ্ট্ৰৰ মালিকানাধীন।^১

পৱিত্ৰ ধৰ্মীয় সমলসমূহ

• ব্ৰাটস্কা আইকন অফ দ্য ভাৰ্জিন মেৰী বা ব্ৰাটস্কা দেৱীমাতৃৰ পৱিত্ৰ ছবি
• পচাইভৰপৰা অনা থিওটোকোচ বা দেৱীমাতৃৰ পৱিত্ৰ ছবি
• ১৪ শতিকাৰ ক্ৰছ-গোলগোথা বা ঐতিহাসিক পৱিত্ৰ ক্ৰছ
• ভল’ডমিৰ-ভলিন্স্কিৰ বিছপ তথা টভাৰৰ আৰ্চবিছপ ধৰ্মশহীদ থাদ্দেউচ উচপেনস্কিৰ পৱিত্ৰ অৱশিষ্টৰ অংশ থকা সঁফুৰা^৪

স্থাপত্যশৈলী

ডৰমিচন কেথেড্ৰেল হ’ল এটা বৃহৎ ছয়টা স্তম্ভযুক্ত আৰু তিনিটা এপ্স থকা গীৰ্জা। ইয়াৰ নাৰ্থেক্স অংশটো এটা দেৱালৰদ্বাৰা মূল ভৱনটোৰপৰা পৃথক কৰা হৈছে। অট্টালিকাটোৰ সৰ্বমুঠ বাহ্যিক দৈৰ্ঘ্য ৩৪.৭ মিটাৰ, প্ৰস্থ ২০.৬ মিটাৰ আৰু আজিমুথ ৭৯ ডিগ্ৰী। গীৰ্জাটোৰ গম্বুজৰ তলৰ অংশৰ দীঘল ফালৰ জোখ ৮ মিটাৰ আৰু পথালি ফালৰ জোখ ৭.৪৫ মিটাৰ। দেৱালবোৰৰ ডাঠতা ১.৫–১.৭ মিটাৰ। কেন্দ্ৰীয় নাৰ্থেক্সৰ ওপৰলৈকে গীৰ্জাটোৰ উচ্চতা প্ৰায় ১৮.৫ মিটাৰ। প্ৰাচীন তোৰণ বা ভল্টবোৰ সংৰক্ষিত হৈ থকা নাই। পশ্চিম আৰু পূব দিশৰ মুখ্যভাগত নাৰ্থেক্সবোৰ খিৰিকী নহয়, বৰঞ্চ অন্ধ কুলুংগিহে; ইয়াৰপৰা বুজা যায় যে চুকৰ চুঙাকৃতিৰ তোৰণবোৰ ঘূৰাই দিয়া হৈছিল। গীৰ্জাৰ পশ্চিম অংশত ওপৰৰ খোটালি বা লফ্ট আছে। মধ্যযুগীয় সংৰক্ষিত অংশবোৰৰপৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে লফ্টৰ কাষৰ ভাগবোৰক সহায় কৰা তোৰণবোৰ ক্ৰুচাকৃতিৰ আছিল। লফ্টৰ মাজৰ ভাগটো সম্ভৱতঃ কাঠৰ কড়িশালৰ ওপৰত আছিল। কেথেড্ৰেলখনত কোনো জখলা নাছিল আৰু ওপৰৰ খোটালিবোৰলৈ যাবলৈ দক্ষিণ দিশৰ মুখ্যভাগৰ দ্বিতীয় মহলাৰ দুৱাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিটো সম্ভৱতঃ প্ৰাসাদৰপৰা প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত পোৱা গৈছিল। মন্দিৰৰ বাহিৰৰ চুকৰ লেচিনবোৰ চেপেটা আৰু মাজৰবোৰ শক্তিশালী আধা-স্তম্ভযুক্ত। দুটা খোপযুক্ত প্ৰফাইল থকা তিনিটা প্ৰৱেশদ্বাৰ ভৱনটোৰ ভিতৰলৈ গৈছে। খিৰিকীবোৰ ঠেক আৰু অৰ্ধবৃত্তাকাৰ অন্ত থকা, কেৱল কেন্দ্ৰীয় নাৰ্থেক্সৰ বাহিৰে, য’ত ৩টাকৈ খিৰিকী আছে; এই আকৃতি কেৱল মাজৰটোৰ ক্ষেত্ৰতহে দেখা যায়, আনহাতে কাষৰবোৰ বৃত্তৰ এক চতুৰ্থাংশত শেষ হয়। পূব দিশৰ বাহিৰে বাকী তিনিটা মুখ্যভাগৰ জাকোমাৰাৰ তলত এটা ডাবল পোৰে ব্ৰিক থকা আৰ্কেচাৰ পটি আছে।

মন্দিৰৰ দেৱালবোৰ সম-স্তৰৰ গাঁথনি পদ্ধতিৰে ইটাৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ইটাৰ আকাৰ প্ৰায় ৪.৫×২২-২৩×৩২.৫-৩৫.৫; এইবোৰ ভালদৰে পুৰি তৈয়াৰ কৰা আৰু অতি শক্তিশালী। কিছুমান ইটাৰ এটা পিঠিত ঢৌ খেলোৱা সমান্তৰাল ৰেখা থাকে আৰু কেইবাটাও ইটাত বাইডেণ্ট বা ত্ৰিছূল আকৃতিৰ ডাঙৰ ৰাজকীয় চিন থাকে। তাত ট্ৰেপেজিয়িয়াম আকৃতিৰ ইটা আৰু জোঙা অন্ত থকা ঠেক ইটা পোৱা যায়। গাঁথনিত ব্যৱহাৰ কৰা মৰ্টাৰৰ ডাঠতা প্ৰায় ইটাৰ ডাঠতাৰ সমান। মৰ্টাৰখিনি চূণেৰে তৈয়াৰ কৰা আৰু চিমেণ্টৰ বাবে ই গুলপীয়া ৰঙৰ। দেৱালত পচি যোৱা কাঠৰ চিন পোৱা গৈছে। তোৰণৰ গাঁথনিত ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ প্ৰতিধ্বনি কৰা জাৰ বা একোষ্টিক জাৰো পোৱা গৈছে। ইয়াৰ ভেটিবোৰ ফিতা আকৃতিৰ, ২-৩ মিটাৰ গভীৰ আৰু খহটা শিলেৰে নিৰ্মিত। ইয়াৰ ওপৰত মৰ্টাৰৰ কেইবাটাও শাৰী ইটাৰ মজিয়া আছে। গীৰ্জাৰ মজিয়াখন জিলিকি থকা চেৰামিক টাইলচেৰে ঢকা আছিল। ভিতৰৰ অংশটো ফ্ৰেস্কো বা দেৱাল চিত্ৰৰে অংকন কৰা হৈছে, যাৰ কিছু অংশ কেন্দ্ৰীয় এপ্স আৰু খিৰিকীৰ ঢালবোৰত পুনৰুদ্ধাৰৰ সময়লৈকে সংৰক্ষিত হৈ আছিল। কেথেড্ৰেলখনত কবৰ দিয়াৰ বাবে তোৰণসদৃশ কুলুংগি আছিল। এটা কবৰত সম্ভৱতঃ প্ৰিন্স ভল’ডমিৰ ভাসিলকোভিচৰ অৱশিষ্ট আছিল।

পুনৰ্নিৰ্মাণসমূহ

ভল’ডমিৰ প্ৰিন্সিপালিটিৰ কেন্দ্ৰীয় গীৰ্জা অৰ্থাৎ ডৰমিচন কেথেড্ৰেলৰ নিৰ্মাণ কাৰ্যই বুৰঞ্জীবিদসকলৰ বিশেষ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল আৰু সেইবাবেই ই বহুতো বুৰঞ্জীত প্ৰতিফলিত হৈছে। লৰেণ্টিয়ান ক্ৰনিকলৰ লিখনী অনুসৰি ১১৫৮ চনৰ ৮ এপ্ৰিলত এই কেথেড্ৰেলৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰা হৈছিল। আভ্ৰামকা ক্ৰনিকলে ইয়াৰ আধাৰশিলা স্থাপনৰ এক সুকীয়া দিন ১১৫৮ চনৰ ৮ মে’ বুলিহে সূচায়। ১১৬০ চনত ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পূৰ্ণ হয়:

Создана бысть церки святая Богородица в Володимери… князем Андреем; и украси ю дивно… и верх ея позлати... приведе ему бог из всех земель мастеры প্ৰিন্স আন্দ্ৰেই ভল’ডমিৰত পৱিত্ৰ থিওটোকোচৰ গীৰ্জা নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু তেওঁ ইয়াক অপূৰ্বভাৱে সজাই তুলিছিল তথা ইয়াৰ চালখন সোণালী কৰিছিল। ঈশ্বৰে তেওঁৰ বাবে সকলো দেশৰপৰা কাৰিকৰ আনি দিছিল

১১৬১ চনত গীৰ্জাৰ ৰং কৰাৰ কাম হাতত লোৱা হয় আৰু আগষ্ট মাহত ই সমাপ্ত হয়।

১১৮৫ চনত এক ভয়াবহ অগ্নিকাণ্ডত কেথেড্ৰেলখনৰ বিস্তৰ ক্ষতিসাধন হয়। জুই লগাৰ পিছত ইয়াক পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ১১৮৯ চনত কেথেড্ৰেলখন পুনৰ পৱিত্ৰকৰণ কৰা হয়।

১১৯৩ চনৰ বৰ অগ্নিকাণ্ডৰ সময়ত সম্ভৱতঃ গীৰ্জাখনৰ কোনো ক্ষতি হোৱা নাছিল, কিন্তু তাৰ পিছৰ বছৰত ইয়াক চূণ-কাম কৰা হৈছিল।

১৩ শতিকাত ভল’ডমিৰৰ কেইবাজনো ৰাজকুমাৰক ইয়াত কবৰ দিয়া হৈছিল আৰু ১২৩৭ চনত কিছু সজ্জা আৰু ৰং কৰাৰ কাম কৰা হৈছিল। ১২৩৮ চনত মংগোল আক্ৰমণৰ সময়ত কেথেড্ৰেলখন লুণ্ঠন কৰা হয় আৰু জ্বলাই দিয়া হয়। ১২৮০ চনলৈকে ইয়াৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হোৱা নাছিল, যেতিয়া মেট্ৰ’পলিটান কিৰিল’ই গম্বুজবোৰ টিনেৰে ঢাকি দিছিল।

১২৯৩ চনত মংগোলীয়সকলে চহৰখন পুনৰ এবাৰ ধ্বংস কৰে।

১৪ শতিকাত কেথেড্ৰেলখনত বিভিন্ন মেৰামতি আৰু পুনৰ্নিৰ্মাণৰ কাম কৰা হৈছিল আৰু ১৪০৮ চনত আন্দ্ৰেই ৰুবলেভ আৰু ডানিলো চৰ্নিই গীৰ্জাখনত পুনৰ ৰং কৰিছিল। পিছলৈ কেথেড্ৰেলখন কেইবাবাৰো ডকাইতি আৰু অগ্নিকাণ্ডৰ বলি হৈছিল, কিন্তু প্ৰতিবাৰেই ইয়াক মেৰামতি কৰা হৈছিল। ১৭২৫–১৭৩৪ আৰু ১৮৮৮–১৮৯১ চনত বৃহৎ মেৰামতিৰ কাম কৰা হৈছিল আৰু শেষৰটো মেৰামতিৰ সময়ত স্থপতি কে অ’ কাৰাবুতে অট্টালিকাটোৰ প্ৰাচীন ৰূপ ঘূৰাই আনিছিল। এই স্মৃতিসৌধটোৰ অধ্যয়নে ১১৫৮–১১৬০ চনত নিৰ্মিত কেথেড্ৰেলখনৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰূপটো সাধাৰণভাৱে কল্পনা কৰাটো সম্ভৱ কৰি তোলে।

মুখ্যভাগৰ সজ্জাত খোদিত শিল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যাৰ কিছুমান ১১৮৫–১১৮৯ চনত কেথেড্ৰেলৰ দেৱালত ৰৈ গৈছিল। বুৰঞ্জীৰপৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে মুখ্যভাগৰ জাকোমাৰাবোৰ সোণালী ছবিয়েৰে সজাই তোলা হৈছিল। তামৰ প্ৰলেপযুক্ত খোদিত নলাৰ ফুটাৰ টুকুৰা আৰু সেইবোৰৰ ফিটিঙৰ চিন পোৱা গৈছে। মূল কেথেড্ৰেলৰ বিশাল ড্ৰামটো খোদিত কেপিটেল থকা ২৪টা স্তম্ভৰে সজোৱা হৈছে। ড্ৰামৰ কৰ্নিচ অংশত কৰতৰ দৰে ত্ৰিভুজ, কাৰ্বষ্টোনৰ এটা পটি আৰু সৰু তোৰণৰ এটা শেষ বেষ্টনী থাকে। ড্ৰামৰ খিৰিকীবোৰৰ মাজৰ দেৱালবোৰ সোণালী তামেৰে ঢকা আছিল। কেথেড্ৰেলৰ গম্বুজটোও একে তামেৰে ঢকা আছিল। মূল কেথেড্ৰেলৰ উত্তৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ সন্মুখত নাৰ্থেক্সৰ ভেটি আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে; ধাৰণা কৰিব পাৰি যে তিনিওটা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ সন্মুখতে এনে বাৰাণ্ডা আছিল। গায়কদলৰ আসনলৈ যোৱা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ প্ৰশ্নটো এতিয়াও অমীমাংসিত হৈ আছে। মূল গীৰ্জাৰ উত্তৰ-পশ্চিম অংশৰ উত্তৰে আৱিষ্কাৰ হোৱা ভেটিৰ অৱশিষ্টৰপৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে কেথেড্ৰেলৰ ওচৰত এনে কিছুমান পথ আছিল যিবোৰে ইয়াক পোনপটীয়াকৈ বিছপৰ প্ৰাসাদৰ সৈতে সংযোগ কৰিছিল, আৰু সেইবাবেই ওপৰৰ খোটালিলৈ উঠিবলৈ ইয়াৰ কোনো বিশেষ জখলাৰ প্ৰয়োজন হোৱা নাছিল চাগে।

১১৮৫-১১৮৯ চনত কেথেড্ৰেলখনৰ পুনৰ্নিৰ্মাণৰ সময়ত স্থপতিে মূল অট্টালিকাটোৰ উত্তৰ, পশ্চিম আৰু দক্ষিণ দিশৰপৰা অতিৰিক্ত ভাগ নিৰ্মাণ কৰি চুকবোৰত চাৰিটা নতুন গম্বুজ স্থাপন কৰে আৰু এইদৰে কেথেড্ৰেলখনক পাঁচটা নেভ আৰু পাঁচটা গম্বুজযুক্ত গীৰ্জালৈ ৰূপান্তৰ কৰে। মূল অট্টালিকাৰ বাহিৰৰ দেৱালবোৰ কেথেড্ৰেলৰ সমগ্ৰ উচ্চতাত বহল খোলা অংশৰে কটা হৈছিল আৰু পশ্চিম অংশত য’ত ওপৰৰ খোটালিবোৰ আছিল, তাত দুটা স্তৰৰ খোলা অংশ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল — খোটালিবোৰৰ তলত আৰু সেইবোৰৰ ওপৰত। মূল কেথেড্ৰেলৰ দেৱালৰপৰা তৈয়াৰী স্তম্ভবোৰ পাইলনৰদ্বাৰা শক্তিশালী কৰা হৈছিল, যিবোৰ তোৰণৰদ্বাৰা নতুন বাহিৰৰ দেৱালৰ সৈতে সংযোগ কৰা হৈছে। মূল গীৰ্জাৰ এপ্সবোৰ ভাঙি নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিবোৰ পূব দিশলৈ বহু দূৰলৈ ঠেলি দিয়া হৈছিল। পুনৰ্নিৰ্মাণৰ পিছত কেথেড্ৰেলখনৰ প্ৰস্থ ৩১.৩ মিটাৰ আৰু দৈৰ্ঘ্য এপ্সৰ সৈতে ৩৭.৮ মিটাৰ হয়। বাহিৰৰ দেৱালৰ ডাঠতা ১.৭–১.৮ মিটাৰ। সংলগ্ন ভাগবোৰে কবৰ-গেলেৰীৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইহঁতৰ দেৱালত কবৰ দিয়াৰ বাবে তোৰণসদৃশ কুলুংগি ৰখা হৈছিল। এই গেলেৰীবোৰ সম্ভৱতঃ ১২৩৭ চনত ৰং কৰা হৈছিল।

কেথেড্ৰেলখনৰ পুনৰ্নিৰ্মাণৰ সময়ত ওপৰৰ খোটালিবোৰ উত্তৰ আৰু দক্ষিণলৈ এভাগ বঢ়াই দিয়া হৈছিল। এই ভাগবোৰ ক্ৰছ ভল্ট বা পথালি তোৰণেৰে সমৰ্থিত। গায়কদলৰ আসনলৈ উঠা জখলাৰ প্ৰশ্নটো পুনৰ নিৰ্মিত ভৱনটোৰ বাবেও অস্পষ্ট হৈয়েই আছে। কাষৰ সংলগ্ন অংশ আৰু এপ্সৰ মজিিয়াবোৰ জিলিকি থকা চেৰামিক টাইলচেৰে ঢকা আছিল। ১২৯৩ চনৰ বুৰঞ্জীত উল্লেখ থকা মন্দিৰৰ তামৰ মজিয়াখন মূল কেথেড্ৰেলৰ আছিল নে পুনৰ্নিৰ্মাণৰ সময়ৰ আছিল, সেই বিষয়ে জনা নাযায়। বাহ্যিকভাৱে নতুন কেথেড্ৰেলখনে সাধাৰণতে মূল গীৰ্জাৰ ৰূপটোকে দোহাৰিছিল। ইয়াৰ দেৱালবোৰ আধা স্তম্ভযুক্ত দুটা স্তৰৰ পিলাষ্টাৰেৰে বিভক্ত আৰু উচ্চতাৰ মাজভাগত এটা আৰ্কেচাৰ-স্তম্ভযুক্ত পটি বৈ গৈছে। একেটা পটিয়েই এপ্সৰ ওপৰৰ অংশ গঠন কৰে। পশ্চিম দিশৰ মুখ্যভাগত থকা তিনিটা প্ৰধান প্ৰৱেশদ্বাৰৰ উপৰি আৰু ২টা কাষৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ আৰু কেইবাটাও সৰু প্ৰৱেশদ্বাৰ আছে। মন্দিৰৰ সকলো প্ৰৱেশদ্বাৰেই পাৰচপেক্টিভ বা গভীৰতাযুক্ত। দ্বিতীয় স্তৰৰ খিৰিকীবোৰ আৰু প্ৰথম স্তৰৰ খিৰিকীবোৰ সৰল ফাটসদৃশ। শিলৰ খোদায়ে প্ৰৱেশদ্বাৰ, পিলাষ্টাৰৰ স্তম্ভৰ ওপৰৰ অংশ, স্তম্ভৰ ওপৰৰ অংশ আৰু আৰ্কেড-স্তম্ভযুক্ত পটিৰ কন্সোলবোৰ সজাই তুলিছে। দেৱালত সোমাই থকা কিছুমান খোদিত শিল সম্ভৱতঃ মূল ভৱনটোৰপৰাই ইয়ালৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। আৰ্কেড-স্তম্ভযুক্ত পটিটো এসময়ত ৰং কৰা হৈছিল।

সংলগ্ন অংশবোৰৰ তোৰণবোৰ মূল ভৱনৰ তোৰণতকৈ অলপ চাপৰ, সেইবোৰে এই কেন্দ্ৰীয় অংশৰ নাৰ্থেক্সৰ ওপৰৰ অংশটো ঢাকি ৰখা নাই। গতিকে কেথেড্ৰেলৰ ওপৰৰ অংশটো খোপে খোপে উঠা বা খট‌খটীৰ দৰে হৈ পৰিল। পূব দিশৰ কাষৰ অধ্যায়ৰ যোৰাটো বৰ্গক্ষেত্ৰৰ ওপৰত নহয়, বৰঞ্চ দীঘলীয়া আয়তাকাৰ কোঠাৰ ওপৰত অৱস্থিত আৰু ড্ৰামবোৰক সহায় কৰিবলৈ ইয়াত অতিৰিক্ত স্প্ৰীং আৰ্চ বা তোৰণ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। ১৯ শতিকাৰ শেষৰফালে কেন্দ্ৰীয় গম্বুজৰ আৱৰণ মেৰামতি কৰাৰ সময়ত দেখা গ’ল যে গম্বুজৰ তামৰ পাতবোৰ বহু পৰিমাণে প্ৰাচীন আছিল; এই পাতবোৰত ক্ৰমিক ডিজিটেল চিন আছিল। কেথেড্ৰেলৰ ক্ৰছ বা ক্ৰুচবোৰ লোৰ দণ্ডৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল আৰু সোণালী তামৰ ফুটা থকা পাতেৰে ঢকা আছিল। কেথেড্ৰেলখন ভালদৰে কটা চূণশিলৰ বৰ্গক্ষেত্ৰৰে গঠিত আৰু দেৱালৰ মাজভাগ মৰ্টাৰ বা সিমেণ্টৰ মিশ্ৰণ থকা ব্যৱহাৰ নকৰা শিলেৰে ঢকা। দেৱালবোৰত ওক কাঠৰ বান্ধোন থকাৰ কথা লক্ষ্য কৰা যায়। গম্বুজৰ গাঁথনিত ফুটা থকা টাফ বা একপ্ৰকাৰৰ পাতল শিল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

১৯৫১ চনত এ ভি ষ্টোলেটভে কেথেড্ৰেলৰ উত্তৰ নেভ বা মধ্যভাগত চলোৱা খনন কাৰ্যই ভেটিৰ বিন্যাস স্পষ্ট কৰাটো সম্ভৱ কৰি তুলিছিল। মূল কেথেড্ৰেলৰ ভেটিটো কোনো বাইণ্ডিং পদাৰ্থ নোহোৱাকৈ শিলেৰে গঠিত বুলি প্ৰমাণিত হয়। ভেটিৰ ওপৰত চূণৰ মৰ্টাৰৰ ওপৰত মিহি চূণশিলৰ এটা তৰপ আছে। এই তৰপৰ মৰ্টাৰ আংশিকভাৱে শিলৰ ভেটিৰ ওপৰৰ অংশলৈ বাগৰি পৰিছিল; ই কয়লাৰ সৰু সৰু টুকুৰাৰ সৈতে অতি শক্তিশালী। উত্তৰ নাৰ্থেক্সৰ উত্তৰ দেৱালৰ তলত ভেটিটো প্ৰায় ১.৯ মিটাৰ গভীৰ আছিল আৰু ইয়াৰ তলত ওক কাঠৰ বিছনাৰ অৱশিষ্ট আৱিষ্কাৰ হৈছিল। ১১৮৫–১১৮৯ চনৰ কেথেড্ৰেলৰ ভেটিটো চূণশিলেৰে গঠিত আছিল। ভেটিৰ তলৰ অংশত শিলবোৰ প্ৰায় অপৰিশোধিত, ওপৰলৈ সেইবোৰ টানকৈ ফিট কৰা হৈছে আৰু একেবাৰে ওপৰৰ শাৰীত পৰিষ্কাৰকৈ কটা হৈছে। সমগ্ৰ ভেটিটো চূণৰ মৰ্টাৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত; ইয়াৰ গভীৰতা ১.৭৮ মিটাৰ। গীৰ্জাৰ উত্তৰ অংশত ভেটিৰ তলত ওক কাঠৰ বিছনাৰ অৱশিষ্ট পোৱা বুলি তথ্য আছে।

কেথেড্ৰেলখনৰ পুংখানুপুংখ গৱেষণাৰ পিছত ইয়াক মূল ৰূপত পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। যদিও মধ্যযুগীয় অট্টালিকাটোৰ সঠিক আৰ্হি জনা নাছিল, তথাপি ইয়াক কিয়েভান ৰাছ যুগৰ ভৱনৰ জনাজাত নমুনাৰ ভিত্তিত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা গৈছিল।

অধ্যাপক এ ভি প্ৰাখভে এটা পুনৰ্নিৰ্মাণ প্ৰকল্প প্ৰস্তুত কৰিছিল। তেওঁ পশ্চিম দিশৰপৰা পিছৰ সংযোজনটো এৰি থৈ যোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। তেওঁৰ পৰিকল্পনা অনুসৰি কেথেড্ৰেলখন পাঁচটা গম্বুজযুক্ত হ’ব লাগিছিল। মূল গম্বুজটো মিত্ৰে বা একপ্ৰকাৰৰ টুপীৰ ৰূপত আৰু বাকীবোৰ স্কুফিয়াৰ ৰূপত নিৰ্মাণ কৰা হ’ব। এক ব্যাখ্যামূলক টোকাত বিজ্ঞানীগৰাকীয়ে লিখিছে যে তেওঁ ১২ শতিকাৰ গ্ৰীক-ৰাছ ৰূপক ভিত্তি হিচাপে লৈছিল।

১৮৯১ চনত এম টি প্ৰেঅ’ব্ৰাজেনস্কিয়ে ডৰমিচন কেথেড্ৰেল পৰীক্ষা কৰে আৰু ১৮৯৩ চনত ইম্পেৰিয়েল আৰ্কিঅ’লজিকেল কমিছনে একাডেমিক জি আই ক’টভ আৰু ভি ভি চুজলভক ভল’ডমিৰ-ভলিন্স্কিলৈ প্ৰেৰণ কৰে। ক’টভ আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে এটা পুনৰ্নিৰ্মাণ প্ৰকল্পৰ কাম আৰম্ভ কৰে, যিটো বহুত বেছি বিতং আছিল। তেওঁ পিছৰ সকলো সংযোজন আৰু তৰপ আঁতৰোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কেথেড্ৰেলৰ মূল ৰূপটো পুনৰুদ্ধাৰৰ ব্যৱস্থা কৰে। এই প্ৰকল্পটো ১৮৯৬ চনত পুৰাতাত্ত্বিক আয়োগে অনুমোদন জনায়। পৱিত্ৰ চিনোডে গীৰ্জাখনৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ দায়িত্ব স্থাপত্যৰ শিক্ষাবিদ গ্ৰীগৰী ইভানোভিচ ক’টভক অৰ্পণ কৰে।

উৎস আৰু সাহিত্য

• গাভ্ৰিলিউক এছ ভি - ভল’ডমিৰ-ভলিন্স্কি চহৰৰ ডৰমিচন কেথেড্ৰেলৰ পুনৰুদ্ধাৰ — কিয়েভান ৰাছৰ এক অনন্য কীৰ্তিচিহ্ন: ধাৰণা, ৰূপায়ণ, ফলাফল
• ইউক্ৰেইন অধ্যয়নৰ বিশ্বকোষ: অভিধান অংশ: শেখচেংকো ছায়েণ্টিফিক ছচাইটি; প্ৰধান সম্পাদক অধ্যাপক ডক্টৰ ভ্লাদিমিৰ কুবিযোভিচ — পেৰিছ — নিউয়ৰ্ক: মোলোডে ঝিত্তিয়া, ১৯৫৫-১৯৯৫
• পিছকোভা ই এম - পৱিত্ৰ ভ্লাদিমিৰ অৰ্থডক্স ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ প্ৰাচীন ভঁৰাল // ইউক্ৰেইনৰ ইতিহাসৰ বিশ্বকোষ: ১০টা খণ্ডত / সম্পাদনামণ্ডলী: ভি এ স্মোলী অধ্যক্ষ আৰু অন্যান্য; ইউক্ৰেইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ ইউক্ৰেইনৰ ইতিহাস প্ৰতিষ্ঠান — কিভ: নাউকোভা ডুমকা, ২০০৪ — খণ্ড ২: জি — ডি — পৃষ্ঠা ২৭৭
• পি এ ৰিচকভ - ডৰমিচন কেথেড্ৰেল, ভল’ডমিৰ ভলিন্স্কি // ইউক্ৰেইনৰ ইতিহাসৰ বিশ্বকোষ: ১০টা খণ্ডত / সম্পাদনা মণ্ডলী: ভি এ স্মোলী অধ্যক্ষ আৰু অন্যান্য; ইউক্ৰেইনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ ইউক্ৰেইনৰ ইতিহাস প্ৰতিষ্ঠান — কিভ: নাউকোভা ডুমকা, ২০১৩ — খণ্ড ১০: টি — য়া — পৃষ্ঠা ২৪৯
• মান্দজিউক এফ জি — ভল’ডমিৰ-ভলিন্স্কি পৱিত্ৰ ডৰমিচন কেথেড্ৰেল: ঐতিহাসিক চমু আভাস। লুতস্ক: ভিচনিক ই কে, ২০০১ — ৮০ পৃষ্ঠা
• ৰাপোপোৰ্ট পি এ - ১০-১৩ শতিকাৰ ৰাছিয়ান স্থাপত্য। কীৰ্তিচিহ্নসমূহৰ তালিকা। লেলিনগ্ৰাড, ১৯৮২

বাহ্যিক সংযোগ

• Успенський собор у Володимирі-Волинському . Website of the Great Ukrainian Encyclopedia.
• «Історія кафедрального собору» з Офіційного сайту Володимир-Волинської єпархії