জিণ্ডো (দ্বীপ)

জিণ্ডো (কোৰিয়ান: 진도) দক্ষিণ কোৰিয়াৰ তৃতীয় বৃহত্তম দ্বীপ।^১ বহুত সৰু সৰু দ্বীপৰ এটা গোটৰ সৈতে মিলি ই জিণ্ডো কাউণ্টি গঠন কৰিছে।

কোৰিয়া উপদ্বীপৰ দক্ষিণ-পশ্চিম কোণৰ ঠিক ওচৰতে দক্ষিণ জেওলা প্ৰদেশত এই দ্বীপটো অৱস্থিত। এই দ্বীপটোক মূল ভূখণ্ডৰ পৰা মিয়ংনিয়াং জলদ্বীপেৰে পৃথক কৰা হৈছে; কিন্তু এই জলদ্বীপটো এতিয়া দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ৪৮৪ মিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ আটাইতকৈ দীঘল কেবল ষ্টেড দলংখনে সংলগ্ন কৰি আছে। ইয়াত ১৫৯৭ চনত এডমিৰেল য়ি ছান-চিনে মিয়ংনিয়াঙৰ যুদ্ধত জয়লাভ কৰি বহু উচ্চমানৰ জাপানী বহৰক পৰাস্ত কৰিছিল।

প্ৰতি বছৰে বসন্ত বা গ্ৰীষ্মকালৰ এটা পৰিৱৰ্তনশীল দিনত জোৱাৰ-ভাটাৰ কাৰ্যকলাপৰ ফলত মূল জিণ্ডো দ্বীপ আৰু সৰু মোডো দ্বীপৰ মাজত প্ৰায় এঘণ্টাৰ বাবে এটা সংকীৰ্ণ স্থলপথ (প্ৰায় ২.৯ কিলোমিটাৰ দীঘল আৰু ৪০ মিটাৰ বহল) খোল খায়।^২ এই পৰিঘটনাই লাখ লাখ পৰ্যটকক আকৰ্ষণ কৰে আৰু ইয়াত সেই সময়ত স্থানীয় উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়।

ইতিহাস

প্ৰাগঐতিহাসিক কালৰ পৰাই এই দ্বীপটো পৰিচিত আৰু মানুহৰ বসতিপ্ৰধান আছিল। ৯৯৫ চনত ইয়াৰ নাম হায়েয়াংডো কৰা হয়, আৰু পিছলৈ ইয়াৰ নাম সলনি কৰি অকজু কাউন্টি কৰা হয় আৰু কোৰিয়াৰ ১৪খন ৰাজ্যৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি পৰিগণিত হয়। ১০০১ চনত অকজু দ্বীপটো জিণ্ডোলৈ সলনি কৰা হয়। ১২৩১–১২৭০ চনত কোৰিয়াত মংগোলীয় আক্ৰমণৰ সময়ত এই দ্বীপটোৱে ছাম্বিয়েলচো বিদ্ৰোহ বাহিনীৰ আশ্ৰয়স্থল হিচাপে কাম কৰিছিল।^৩ কিন্তু ১২৭১ চনত মংগোলীয়সকলে দ্বীপটো দখল কৰি তাৰ পৰা সকলো বাসিন্দাক আঁতৰাই পেলায়। মংগোলীয় আক্ৰমণৰ পিছত ঘূৰি অহা দ্বীপটোৰ জনসংখ্যা জাপানী জলদস্যুৰ আক্ৰমণৰ দ্বাৰা অহৰহ ভাবুকিৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু সেয়েহে চতুৰ্দশ শতিকাৰ সময়ছোৱাত দ্বীপটো প্ৰায় খালী হৈ পৰিছিল।^৪

১৫৯৭ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰত সাত বছৰীয়া যুদ্ধৰ সময়ত কোৰিয়াৰ এডমিৰেল য়ি ছান-চিনে ম্যয়ংনিয়াং জলদ্বীপত অনুষ্ঠিত হোৱা ম্যয়ংনিয়াং যুদ্ধত নিৰ্ণায়ক জয় লাভ কৰে। ১৩খন পেনোক্সিয়ন আৰু প্ৰায় ২০০ জন সৈন্যৰে তেওঁ ১৩৩খন যুদ্ধজাহাজ আৰু ২০০খন সহায়ক জাহাজৰ জাপানী বহৰক পৰাস্ত কৰে।^৫৬৭ ঈ-ছান-চিনৰ জীৱনকালত এই জলদ্বীপটোক 'উলডলমক' বা 'গৰ্জনকাৰী চেনেল' বুলিও জনা গৈছিল, সম্ভৱতঃ চেনেলটোত থকা শক্তিশালী জোৱাৰ-ভাটাৰ বলৰ বাবে, যিবোৰ বসন্ত কালত বিশেষভাৱে জোৰেৰে আহিছিল।^৮

মিয়ংনিয়াং জলপথ

মিয়াংনিয়াং জলপথে মূল ভূখণ্ডৰ হায়েনাম কাউণ্টিৰ পৰা জিণ্ডো দ্বীপ আৰু জিণ্ডো কাউণ্টিক পৃথক কৰে। ইয়াৰ আটাইতকৈ সংকীৰ্ণ স্থানত এই জলপথটো প্ৰায় ৩০০ মিটাৰ বহল আৰু ২২ মিটাৰ পৰ্যন্ত গভীৰ, বসন্ত কালত জোৱাৰৰ তাৰতম্য ৬ মিটাৰ পৰ্যন্ত। জোৱাৰ-ভাটাৰ সোঁত ৬ মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড পৰ্যন্ত হয় আৰু ইয়াক এছিয়াৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ দ্ৰুত বুলি গণ্য কৰা হয়। জলপথত ঘূৰ্ণীবতাহৰ সৈতে মিলি এই দ্ৰুত জোৱাৰ-ভাটাৰ ফলত যাতায়াতত বাধাৰ সৃষ্টি হয়।^৮ এই অঞ্চলত সঘনাই আমফান ঘটে আৰু বতাহৰ গড় গতিবেগ ৪৮ মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড। উপকূল অতি অনিয়মিত আৰু ইয়াত অসংখ্য সৰু সৰু উপত্যকা, পাহাৰ আৰু দ্বীপ আছে। পাৰবোৰ ঠেক আৰু আগ্নেয় আৰু আগ্নেয়গিৰিৰ শিলৰ খহনীয়া কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। এই জলদ্বীপত যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ নৌ পৰিবহণ আছে।^৯

জিণ্ডো দলং

অতি একে ডিজাইনৰ দুখন কেবল ষ্টেড দলঙেৰে গঠিত এখন যুৰীয়া দলঙে জিণ্ডো দ্বীপক মূল ভূখণ্ডৰ সৈতে সংযোগ কৰে আৰু ইয়াৰ আকৃতি জিণ্ডো কাউণ্টিৰ ল’গ’ত প্ৰতিফলিত হয়। ১৯৮৪ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত প্ৰথম জিণ্ডো দলং মুকলি কৰা হয়।^৮ ইয়াৰ মূল দৈৰ্ঘ্য ৩৪৪ মিটাৰ আৰু দুটা কাষৰ দৈৰ্ঘ্য ৭০ মিটাৰ যাৰ ফলত মুঠ দৈৰ্ঘ্য ৪৮৪ মিটাৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰস্থ মাত্ৰ ১১.৭ মিটাৰ। মুকলিৰ সময়ত ই আছিল বিশ্বৰ আটাইতকৈ দীঘল আৰু সংকীৰ্ণ ওলমা দলং। দলঙৰ তলৰ ২০০ মিটাৰ অংশ ২০ মিটাৰৰ তলৰ চিলিং থকা জাহাজৰ বাবে ডাঙৰ পৰিবহণৰ বাবে মুকলি।^৯ স্থানীয় যাতায়াত বৃদ্ধিৰ অৰ্থ হ'ল চৰকাৰে ২০০৫ চনত দ্বিতীয়খন দলং সংযোজন কৰিবলগীয়া হৈছিল, যিখন দলং একে দৈৰ্ঘ্যৰ, কিন্তু ১২.৫ মিটাৰ বহল।^১০

পৰ্যটন

কোৰিয়ান জিণ্ডো ডগ নামৰ এটা মজলীয়া আকাৰৰ চিকাৰী কুকুৰৰ প্ৰজাতি এই দ্বীপটোৰ থলুৱা প্ৰজাতি।^১১ কোৰিয়াত ইয়াৰ তীব্ৰ আনুগত্য, ঘৰৰ প্ৰতি থকা মোহ আৰু চিকাৰৰ ক্ষমতাৰ বাবে জনাজাত।^১২ ১৯৩৬ চনৰ পৰা কুকুৰটোক ৰাষ্ট্ৰীয় সাংস্কৃতিক উত্তৰাধিকাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু যুদ্ধৰ সময়ত ইয়াক সুৰক্ষিত কৰা হয়।^১৩ দ্বীপটোত জিণ্ডো কুকুৰ গৱেষণা আৰু পৰীক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে।^১৪

জোৱাৰ-ভাটাৰ লগত জড়িত সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ তাৰতম্যৰ ফলত মূল জিণ্ডো দ্বীপ আৰু জিণ্ডোৰ দক্ষিণে থকা সৰু মোডো দ্বীপৰ মাজত প্ৰায় এঘণ্টাৰ বাবে ২.৯ কিলোমিটাৰ দীঘল আৰু ১০–৪০ মিটাৰ বহল স্থলপথ মুকলি হয়। বছৰত প্ৰায় দুবাৰকৈ, প্ৰায় এপ্ৰিল–জুন মাহত এই পৰিঘটনা সংঘটিত হয়।^১৫ দীৰ্ঘদিন ধৰি ইয়াক "জিণ্ডোৰ সাগৰীয় পথ" নামৰ স্থানীয় উৎসৱত উদযাপন কৰা হৈছিল যদিও ১৯৭৫ চনলৈকে ইয়াক বিশ্বৰ বাবে বহুলাংশে অজ্ঞাত আছিল, যেতিয়া ফ্ৰান্সৰ ৰাষ্ট্ৰদূত পিয়েৰ ৰেণ্ডীয়ে ফ্ৰান্সৰ এখন বাতৰি কাকতত এই পৰিঘটনাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল।^১৬১৭ আজিকালি বছৰি প্ৰায় ডেৰ লাখ বিদেশী আৰু স্থানীয় পৰ্যটকে এই অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে। ইয়াৰ লগত স্থানীয় উৎসৱ অনুষ্ঠিত হয় য'ত গেংগাংশ্বিল্লো (Ganggangsuwollae; কোৰিয়ান পৰম্পৰাগত বৃত্ত নৃত্য), ছিৎকিম-গাট (Ssitkim-gut, এটা শ্বেমান অনুষ্ঠান, মৃতকৰ আত্মাক সান্ত্বনা দিয়া), ডুৱেল নোৰা (Deul Norae; পৰম্পৰাগত কৃষকৰ গীত), মাংগা (Manga; সমাধি অনুষ্ঠানৰ গীত), জিণ্ডো ডগ শ্ব', বুকনোৰি (Buknori; ড্ৰাম পৰিবেশন) আৰু আতচবাজী আদি।^১১৮

দ্বীপটোত ছ’জুন, নামজিন আৰু ছোচি নামৰ তিনিখন আৰ্ট গেলেৰী আছে, য’ত বিগত শতিকাজুৰি ইয়াত কাম কৰা চিত্ৰশিল্পীসকলৰ সংগ্ৰহ আছে।^১৯