জগমল সিংহ

জগমল সিংহ ষোড়শ শতিকাৰ এজন ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰ আৰু দৰবাৰী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ দ্বিতীয় মহাৰাণা দ্বিতীয় উদয় সিংহ আৰু ৰাণী ধীৰবাঈ ভট্টিয়ানীৰ পুত্ৰ।^১

জীৱনী

দ্বিতীয় উদয় সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিয় পত্নী ধীৰবাঈ ভট্টিয়ানীয়ে মহাৰাণা উদয় সিঙৰ মৃত্যুৰ পিছত জগমল উত্তৰাধিকাৰী হোৱাটো বিচাৰিছিল যদিও তেওঁ ডাঙৰ পুত্ৰ নাছিল।^২ মৃত্যুশয্যাত দ্বিতীয় উদয় সিংহই জগমল সিংহক পৰৱৰ্তী মহাৰাণা হিচাপে নামকৰণ কৰে। ১৫৭২ চনত জগমলক উদয়পুৰৰ মহাৰাণা হিচাপে মুকুট পিন্ধাবলগীয়া আছিল; কিন্তু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে দৰবাৰৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলে মহাৰাণা প্ৰতাপক মুকুট পিন্ধাইছিল।^৩৪৫

জগমলে মেৱাৰ এৰি আজমেৰত থকা মোগল চুবেদাৰৰ সেৱাত যোগদান কৰে, যিয়ে তেওঁক আশ্ৰয় দিয়ে। পাছলৈ আকবৰক লগ পোৱাত জাহাজপুৰৰ জাগীৰ উপহাৰ হিচাপে দিয়া হয়। ১৫৮১ চনৰ কিছু সময়ৰ আগতে তেওঁ ছিৰোহিৰ মহাৰাও মান সিংহৰ কন্যাক বিয়া কৰাই ১৫৮১ চনত আধা ছিৰোহীৰ সহ-শাসক হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ ভায়েক আৰু ছিৰোহিৰ শাসক ৰাও সুৰতন তেওঁৰ শত্ৰু হৈ পৰে। ১৫৮৩ চনৰ ১৭ অক্টোবৰত দত্তনী যুদ্ধত চন্দনাৰ ৰাও হাম্মিৰজীয়ে তেওঁক হত্যা কৰে।^৬