ছুচিয়া

ছুচিয়া (ইংৰাজী: Suscia; বা চুছা, চুচা, চুচিয়া) হ’ল ব্ৰাজিলৰ টোকানটিনছ ৰাজ্যৰ এক লোক-নৃত্য। ই বিশেষকৈ পিক্স, নাটিভিদাদে আৰু আৰাইছৰ দৰে চহৰত প্ৰচলিত। এই নৃত্যৰ প্ৰকৃত নামটো অজ্ঞাত, কাৰণ প্ৰতিটো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এই শব্দটোৰ একোটা সামান্য পৰিৱৰ্তিত ৰূপ পোৱা যায়। এই নৃত্যৰ উৎপত্তি কেতিয়া আৰু ক’ত হৈছিল সেই লৈও বিতৰ্ক আছে। কিছুমান স্থানীয় লোকৰ মতে, সোণ খন্দা শ্ৰমিকসকলে এই অঞ্চললৈ অনা আফ্ৰিকীয় দাসসকলে ছুচিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কামৰ অন্তত দাস মালিকসকলে তেওঁলোকক নৃত্য কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল। আন একাংশই বিশ্বাস কৰে যে এই নৃত্যৰ উৎপত্তি 'কুইলম্বো'ত (পলাই যোৱা দাসসকলে বাস কৰা সৰু গাঁও) হৈছিল। ইয়াৰ উৎপত্তি যিয়েই নহওক কিয়, এই নৃত্যৰ শিপা আফ্ৰিকীয় দাস প্ৰথাৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত আৰু ই ব্ৰাজিলৰ ইতিহাসৰ এক অংশ।

ছুচিয়া প্ৰায়ে অঞ্চলটোৰ ধৰ্মীয় উদযাপনৰ সময়ত নাচি দেখুওৱা হয়, বিশেষকৈ এমাহজোৰা 'ফেষ্টা ড’ ডিভিনো এছপিৰিটো চেণ্টো' উৎসৱত ইয়াৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে। ছুচিয়া হ’ল এক দ্ৰুত আৰু কামনাময় নৃত্য, য’ত এজন পুৰুষ আৰু এগৰাকী মহিলাই অতি ওচৰা-ওচৰিকৈ বৃত্তাকাৰে জপিয়াই নাচে। আনসকলে এক বিশাল বৃত্তত থিয় হৈ হাতচাপৰি বজাই গান গায় আৰু ঢোলৰ তালে তালে নাচে। বৃত্তৰ মাজলৈ গৈ নৃত্য কৰিবলৈ সকলোৱে নিজৰ পাল পায়। যেতিয়া বাহিৰৰ বৃত্তৰ কোনো পুৰুষে মাজত নাচি থকা পুৰুষজনক চুই দিয়ে, তেতিয়া তেওঁৰ স্থানত নতুনজনে নৃত্য আৰম্ভ কৰে; ঠিক তেনেদৰে মহিলাসকলেও ইগৰাকীয়ে সিগৰাকীক চুই পাল সলনি কৰে। এই নৃত্যটো অঞ্চলটোৰ সংস্কৃতিৰ সৈতে ইমান নিবিড়ভাৱে জড়িত যে গীৰ্জা কৰ্তৃপক্ষই ইয়াৰ কামনাময় প্ৰকৃতিৰ ক্ষেত্ৰত আপত্তি নকৰে, বৰঞ্চ এই পৰম্পৰাক উৎসাহিতহে কৰে।

ইয়াত কোনো বৈদ্যুতিক বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়; কেৱল কণ্ঠ সংগীত, ঢোল আৰু মাজে মাজে গীটাৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অঞ্চলটোৰ মানুহে সাধাৰণতে নিজৰ ঢোল নিজেই তৈয়াৰ কৰি লয়। ইয়াৰ বাবে গছ এডাল কাটি তাৰ মাজ অংশটো পুৰি ফোঁপোলা কৰি লয় আৰু এটা মূৰত গৰুৰ ছাল বান্ধি দিয়ে।

বেছিভাগ গীতৰ মাত্ৰ কেইটামান শাৰী থাকে আৰু গীতবোৰৰ বিষয়বস্তু প্ৰায়ে প্ৰেম-প্ৰীতি বা ফ্লৰ্টিঙৰ ওপৰত আধাৰিত। উদাহৰণস্বৰূপে, আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গীতটোৰ মাত্ৰ এটা শাৰী আছে— "ফৰ্মিগা কি ডই ই জিকুইটাইয়া", যাৰ অৰ্থ হ’ল "যেতিয়া পৰুৱাই কামোৰে, সেয়া জিকুইটাইয়া"। এই গীতটোত নৰ্তকসকলে নিজৰ দেহটো এনেদৰে খজুৱাই নাচে যেন হাজাৰ হাজাৰ পৰুৱা তেওঁলোকৰ গাত বগাই ফুৰিছে। স্থানীয় লোকৰ মতে, এদিন মানুহে এটা পৰুৱাৰ বাঁহৰ ওপৰত নাচি থাকোঁতে গায়কসকলে লক্ষ্য কৰিছিল যে নৰ্তকসকলে নিজৰ গা খজুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। সংগীত বন্ধ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে সেই খজুৱতিৰ ভংগীমাটোকে নিজৰ নৃত্যৰ শৈলী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিলে।

ছুচিয়া ব্ৰাজিলৰ এই বিশেষ অঞ্চলটোৰ বাবে অতি অনন্য, কিন্তু ইয়াৰ পৰম্পৰা লাহে লাহে ম্লান হৈ আহিছে। চম্বাৰ (samba) দেশখনত এই নৃত্যক জীয়াই ৰখাৰ বাবে টোকানটিনছ চৰকাৰে বছৰি ছুচিয়া নৃত্য প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰি নতুন প্ৰজন্মক উৎসাহিত কৰিবলৈ চেষ্টা চলাই আহিছে।^১