চেনিৰ চিত্ৰকলা

চেনি চিত্ৰকলা ( Sugar painting) হৈছে চীনৰ পৰম্পৰাগত লোকশিল্প আৰু চেনিৰ মিঠাইৰ এক প্ৰকাৰ য'ত মাৰ্বল বা ধাতুৰ পৃষ্ঠত গৰম, গলিত চেনি ব্যৱহাৰ কৰি দ্বিমাত্ৰিক (সমতল) আকৃতি সৃষ্টি কৰা হয়। গলিত চেনিখিনি কাঁহ বা তামৰ পৰা তৈয়াৰী সৰু লেডল এটাত স্কুপ কৰি লোৱা হয়। ঠাণ্ডা হোৱাৰ পিছত বাঁহৰ লাঠি এটাত আঁকোৱালি লোৱা হয় আৰু স্পেটুলাৰে আঁতৰাই পেলোৱা হয়। কঠিন চেনি স্তৰিত কৰিও ত্ৰিমাত্ৰিক (উত্থাপিত) আকৃতি সৃষ্টি কৰিব পাৰি।

ইতিহাস

চেনি চিত্ৰকলাৰ উৎপত্তি হয়তো মিং বংশৰ সময়ত হৈছিল যেতিয়া অভিজাত পৰিয়াল বা চৰকাৰী বিষয়াই ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে চেনিৰ পৰা তৈয়াৰী সৰু সৰু প্ৰাণীৰ মূৰ্তি সৃষ্টি কৰিছিল। পিছলৈ এই শিল্পকলা জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল। সেই সময়ছোৱাৰ পিছত কৌশলৰ উন্নতিৰ লগে লগে চীনা লোকশিল্পীসকলে চেনিৰ আকৃতিক অন্যান্য কলাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি, যেনে ছাঁ খেলা আৰু কাগজ কাটি বিভিন্ন ধৰণৰ ডিজাইন তৈয়াৰ কৰে। ছিচুয়ানত কিং বংশৰ সময়ত উৎপাদন পদ্ধতি আৰু অধিক পৰিশোধন কৰা হয় আৰু ছাঁচৰ ঠাইত সৰু লেডলৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ হয়, যিটো বৰ্তমান চীনত প্ৰচলিত।^১

আজিকালি চীনত চেনি চিত্ৰকলাক পৰম্পৰাগত লোকশিল্প হিচাপে গণ্য কৰা হয়। চেনি চিত্ৰকলাৰ কলাক প্ৰসাৰিত কৰিবলৈ চীন চৰকাৰে ইয়াক প্ৰাদেশিক অবস্তুগত সংস্কৃতিৰ ঐতিহ্য হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছে।^১ ২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে সংস্কাৰ আৰু মুকলি যুগৰ পিছত বহুতো বিখ্যাত চেনি চিত্ৰশিল্পীক জাপান আৰু স্পেইনৰ দৰে বিদেশী দেশলৈ নিজৰ শিল্পকৰ্ম প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।^২

কৌশল

চেনিৰ ৰং কৰা প্ৰক্ৰিয়াটোত চাৰিটা পদক্ষেপ থাকে: চিৰাপটো ডাঠ কৰিবলৈ উতলাই, ৰংটো সমতল ঠাইত লগাই, লাঠিত আঁকোৱালি লোৱা আৰু তাৰ পিছত পৃষ্ঠৰ পৰা আঁতৰাই পেলোৱা। যদি ত্ৰিমাত্ৰিক আকৃতি এটা সৃষ্টি কৰিব লাগে তেন্তে পূৰ্বতে নিৰ্মিত দ্বিমাত্ৰিক চেনিৰ চিত্ৰৰ তৰপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^২

যদিও পদ্ধতি বেলেগ বেলেগ, কিন্তু সাধাৰণতে গৰম চেনি সৰু লেডলৰ পৰা সমতল পৃষ্ঠত ঢালি দিয়া হয়, যিটো প্ৰায়ে বগা মাৰ্বল বা ধাতুৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।^৩ চেনিৰ ডাঠ ফিটা এটাৰে এটা ৰূপৰেখা তৈয়াৰ কৰা হয়। তাৰ পিছত চেনিৰ পাতল ফিটা প্ৰয়োগ কৰি ৰূপৰেখাডাল সংযোগ কৰি আকৃতিটোৰ ভিতৰখন ভৰাই দিয়া হয়। এই সমৰ্থনকাৰী ফিটাবোৰ বক্ৰ, জিগ-জেগ বা অন্য আৰ্হিত হ'ব পাৰে।^৩শেষত আকৃতি গঠন হ’লে ইয়াক সহায় কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পাতল কাঠৰ লাঠিডাল দুটা বা তাতোকৈ অধিক ঠাইত অধিক চেনিৰে সংযোগ কৰা হয়। তাৰ পিছত আকৃতিটো গৰম আৰু নমনীয় হৈ থকাৰ সময়তে ইয়াক স্পেটুলাৰ দৰে সঁজুলিৰে পৃষ্ঠৰ পৰা তুলি লৈ অপেক্ষা কৰি থকা গ্ৰাহকক বিক্ৰী কৰা হয় বা প্ৰদৰ্শনীত ৰখা হয়।

২০১২ চনত স্বয়ংক্ৰিয় চেনি ৰং কৰা মেচিন^৩ বজাৰত আবিৰ্ভাৱ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। চেনি ঢালি দিয়াৰ পিছত মেচিনটোৱে স্বয়ংক্ৰিয় খোদিতৰ দৰে প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰি সমতল পৃষ্ঠত ৰং কৰিবলৈ প্ৰগ্ৰেম কৰা হয়। ইয়াৰ বাবে কোনো কলাত্মক দক্ষতা বা অভিজ্ঞতাৰ প্ৰয়োজন নাই আৰু ইয়াক চলাবলৈ সহজ। এই মেচিন ব্যৱহাৰ কৰি শ শ বিভিন্ন গ্ৰাফিক্স অংকন কৰিব পাৰি।^৩

লোককথা

কোনো কোনোৱে কয় যে ইয়াক টাং বংশৰ সময়ত চীনৰ এজন লেখক চেন জিয়াঙে সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ ব্ৰাউন চুগাৰ খাই ভাল পাইছিল, কিন্তু তেওঁ ইয়াক এক অনন্য ধৰণে খাব বিচাৰিছিল যাতে তেওঁ ইয়াক শিল্পকৰ্ম হিচাপে শলাগ ল’ব পাৰে আৰু ইয়াক ডেজাৰ্ট হিচাপে উপভোগ কৰিব পাৰে। গতিকে, তেওঁ চেনি গলি ছাঁচত আকৃতি দিলে। এদিন তেওঁ এই চেনিৰ সৃষ্টিটো হাতত লৈ থাকোঁতে এজন ৰাজকুমাৰে কাষেৰে পাৰ হৈ গৈ দেখি, সেইখন বিচাৰি তেওঁ লগত লৈ গ’ল। ঘূৰি আহোঁতে সম্ৰাটে সেইটো দেখি ইয়াক এক আকৰ্ষণীয় উদ্ভাৱন বুলি গণ্য কৰিলে। তেওঁ চেন জিয়াঙক প্ৰশংসা কৰি ইয়াৰ নাম ৰাখিলে "চেনিৰ পেনকেক"। সাম্ৰাজ্যিক দৰবাৰত ই জনপ্ৰিয় জলপান হৈ পৰিল। ৰাজপ্ৰসাদ এৰি যোৱাৰ পিছত তেওঁ এই কৌশল বৰ্তমানৰ ছিচুয়ান প্ৰদেশৰ নিজৰ গৃহ চহৰত বিয়পাই দিয়ে। সম্ৰাটৰ প্ৰশংসাৰ বাবে এই শিল্প আৰু খাদ্য ৰূপে দ্ৰুতগতিত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰি আজিৰ "চেনিৰ চিত্ৰকলা"লৈ বিকশিত হয়।

বস্তুবোৰ

এই জলপান শিশুৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয়।^১ গ্ৰাহকে, বিশেষকৈ শিশুৱে সাধাৰণতে চকাত কাঁড় ঘূৰাই এটা আকৃতি বাছি লয়; কাঁড়ডাল এটা যাদৃচ্ছিক আকৃতিত ৰৈ যায়।^৩ ইয়াত প্ৰায়ে হাঁহ, মাছ, বান্দৰ, কুকুৰ বা চৰাই আদি প্ৰাণীৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হয়।^১ ইয়াৰ উপৰিও চীনা ক্লাছিক উপন্যাসৰ বিখ্যাত চৰিত্ৰ, পৌৰাণিক জীৱ, চীনা দেৱতা, চীনা অপেৰাৰ কাল্পনিক চৰিত্ৰ, উদ্ভিদ বা ফুল, সৌভাগ্যৰ প্ৰতীক (যেনে ড্ৰেগন বা ফিনিক্স), আৰু দৈনন্দিন বস্তু (যেনে চাইকেল) আদিও প্ৰায়ে চিত্ৰিত কৰা হয়।

অৱস্থান

প্ৰধানকৈ চেনিৰ চিত্ৰকলা ছিচুয়ান প্ৰদেশত পোৱা যায়। এই শিল্পটোৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰাৰ লগে লগে এতিয়া ইয়াক চীনৰ অন্যান্য অঞ্চল যেনে হেনান^৪ টিয়ানজিন,^২ বেইজিং আদি অঞ্চলতো পোৱা যায়।