গ্ৰেচ মাৰ্কছ

গ্ৰেচ মাৰ্কছ (প্ৰায় ১৮২৮ – প্ৰায় ১৮৭৩ চনৰ পিছত) ১৮৪৩ চনত অণ্টাৰিঅ'ৰ ৰিচমণ্ড হিলত নিজৰ নিয়োগকৰ্তা থমাছ কিনিয়াৰ আৰু তেওঁৰ গৃহকৰ্মী নেন্সি মণ্টগোমাৰীৰ হত্যাকাণ্ডৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী আইৰিছ-কানাডিয়ান দাসী আছিল। কিনিয়াৰৰ হত্যাকাণ্ডৰ বাবে তাইৰ দোষী সাব্যস্ত হোৱাটো বিতৰ্কিত আছিল আৰু মাৰ্কছ প্ৰকৃততে হত্যাকাণ্ডত সহায়ক আছিল নে কেৱল অজানিতে আনুষংগিক আছিল সেই লৈ বহু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল। মাৰ্কছ আছিল মাৰ্গাৰেট এটউডৰ ঐতিহাসিক কল্পকাহিনী উপন্যাস এলিয়াছ গ্ৰেচ আৰু ইয়াৰ অভিযোজন অন্যান্য মাধ্যমত।

প্ৰাথমিক জীৱন

মাৰ্কছৰ জন্ম আৰু ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আয়াৰলেণ্ডৰ আলষ্টাৰত। তেওঁৰ পিতৃ জন মাৰ্কছ আছিল এজন শিলৰ কাম কৰা আৰু এজন গালি-গালাজ কৰা মদ্যপায়ী। পিতৃ-মাতৃ আৰু আঠজন ভাই-ভনীৰ সৈতে তেওঁ ১৮৪০ চনত উচ্চ কানাডালৈ প্ৰব্ৰজন কৰে, যেতিয়া গ্ৰেচৰ বয়স বাৰ বছৰ আছিল। কানাডালৈ যোৱাৰ পথত জাহাজত তেওঁৰ মাকৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁক সাগৰত সমাধিস্থ কৰা হয়।^১

হত্যাকাণ্ড

মাৰ্কছে য়ং ষ্ট্ৰীটৰ কৃষক থমাছ কিনিয়াৰৰ ঘৰত দাসী হিচাপে নিযুক্তি পাইছিল, যিয়ে নিজৰ গৃহকৰ্মী নেন্সি মণ্টগোমাৰীৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্কত ৰাখিছিল। ১৮৪৩ চনৰ জুলাই মাহত কিনিয়াৰ আৰু মণ্টগোমেৰীক জেমছ মেকডাৰমট নামৰ এজন চাকৰে হত্যা কৰে।^২৩ কিনিয়াৰক গুলীয়াই হত্যা কৰা হয় আৰু মৃত্যুৰ সময়ত গৰ্ভৱতী মণ্টগোমেৰীৰ মূৰত কুঠাৰেৰে আঘাত কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত ডিঙি চেপি হত্যা কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত তেওঁক এটা ডাঙৰ টাবৰ তলত লুকুৱাই থোৱা হয়।^৪ "মেৰী হুইটনী" ছদ্মনামেৰে মাৰ্কছে মেকডাৰমটৰ সৈতে আমেৰিকালৈ পলায়ন কৰে যদিও নিউয়ৰ্কৰ লুইষ্টনত তেওঁলোকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি টৰণ্টোলৈ বিতাড়িত কৰা হয়। মাৰ্কছে এই দ্বৈত হত্যাকাণ্ডত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল নে নাই সেয়া এতিয়াও স্পষ্ট হোৱা নাই।^৪

মাৰ্কছৰ বিৰুদ্ধে মেকডাৰমটৰ সৈতে কিনিয়াৰৰ হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰ চলিছিল। ইয়াৰ পিছত মণ্টগোমাৰীৰ হত্যাকাণ্ডৰ বিচাৰ হ’বলগীয়া আছিল যদিও দুয়োজন প্ৰতিবাদীকে কিনিয়াৰৰ হত্যাৰ দোষী সাব্যস্ত কৰি মৃত্যুদণ্ডৰ শাস্তি দিয়াৰ বাবে ইয়াক অপ্ৰয়োজনীয় বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। মেকডাৰমটক ফাঁচি দিয়াৰ আগতে তেওঁ জোৰ দি কৈছিল যে মাৰ্কছ হৈছে, "এজন দুষ্ট প্ৰতিভা যিয়ে দুগুণ হত্যাৰ মাষ্টাৰমাইণ্ড কৰিছিল, তাৰ পিছত ফাঁচিৰপৰা হাত সাৰিবলৈ মানসিক ৰোগৰ অভিনয় কৰিছিল।"^৫ মাৰ্কছৰ শাস্তি অৱশ্যে আজীৱন কাৰাদণ্ডলৈ হ্ৰাস কৰা হয় যিটো তেওঁ কিংষ্টন কাৰাগাৰত কটায়। এটা সময়ত (৪ মে’, ১৮৫২ – ১৮ আগষ্ট, ১৮৫৩) তেওঁক আশ্ৰয় শিবিৰত ৰখা হৈছিল যদিও পিছলৈ তেওঁক কিংষ্টন কাৰাগাৰলৈ ঘূৰাই অনা হয়। ১৮৭২ চনত প্ৰায় ত্ৰিছ বছৰ কাৰাগাৰত থকাৰ পিছত মাৰ্কছক ক্ষমা কৰি উত্তৰ নিউয়ৰ্কলৈ গুচি যায়। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ কোনো শুংসূত্ৰ পোৱা নাযায়।^৪